บทที่ 121: ทุกคนไปด้วยกัน

เมื่อได้ฟังว่าเฉินหยางมีผู้ป่วย เหวินฮ่าวตงก็ใจอ่อนแล้ว เคสผู้ป่วยที่เหวินมั่นลู่ส่งให้เหวินซิวผิง เหวินฮ่าวตงก็ได้ดูแล้วจริงๆ ก่อนที่จะมา นอกจากความเป็นไปได้ที่เฉินหยางอาจจะเป็นน้องเขยในอนาคตของตนเองแล้ว เหวินฮ่าวตงก็สงสัยใคร่รู้ในฝีมือของเฉินหยางมากจริงๆ

“พี่เฉินหยางคะ มีผู้ป่วยเหรอคะ?”

เหวินฮ่าวตงกับเหวินมั่นลู่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เกาอิ่งชูก็พูดขึ้นมาแล้ว เกาอิ่งชูกับเหวินมั่นลู่เหมือนกัน ช่วงนี้เคสผู้ป่วยบางเคสของเฉินหยางก็ล้วนแต่ได้ยินมา นอกจากครั้งก่อนที่ได้เห็นเฉินหยางรักษาที่มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลแล้ว อาการป่วยบางอย่างทางฝั่งอำเภอเจียหลินพวกเธอก็ไม่เคยได้เห็นด้วยตาตนเอง ตอนนี้เฉินหยางมีผู้ป่วย เกาอิ่งชูก็อยากจะไปดู

“ไม่นับว่าเป็นผู้ป่วยหรอกครับ โดยละเอียดยังพูดยากอยู่”

เมื่อครู่ในโทรศัพท์ เฉินหยางก็ได้ฟังจงเฟยพูดแล้วว่า สถานการณ์ทางฝั่งนั้นคือมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่แพร่กระจายแล้วทำเคมีบำบัด ตอนนี้ผลข้างเคียงค่อนข้างจะรุนแรง ผู้ป่วยคือรู้สึกไม่สบายในกระเพาะอาหารถึงได้ไปตรวจที่โรงพยาบาล ส่องกล้องลำไส้ใหญ่พบว่ามีติ่งเนื้อ ตอนที่นอนโรงพยาบาลเพื่อตัดติ่งเนื้อออกก็พบว่าลำไส้บางส่วนตีบแคบ ก็เลยทำซีทีสแกนช่องท้องส่วนบนอีกครั้งหนึ่งก็พบว่ามีก้อนเนื้อหลายจุดในตับและต่อมน้ำเหลืองหลังเยื่อบุช่องท้องโต วินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ลุกลามไปที่ตับ หลังจากนั้นก็ย้ายไปที่แผนกศัลยกรรมลำไส้ใหญ่และทวารหนัก เริ่มทำเคมีบำบัดทั่วร่างกาย ตอนนี้ก็เป็นเคมีบำบัดครั้งที่สามแล้ว