บทที่ 122: คุณปู่ของผมคือเหวินซิวผิง

“เจ้าเด็กคนนี้นี่”

เถาอิงยิ้มแล้วดุไปหนึ่งคำ ก็แอบมองไปทางเหวินมั่นลู่แวบหนึ่ง ครั้งก่อนที่เกาอิ่งชูกับเหวินมั่นลู่ไปที่บ้าน เพื่อส่งเอกสารให้เฉินหยาง เถาอิงก็ได้เจอมาครั้งหนึ่งแล้ว ไม่คิดว่าครั้งนี้เฉินหยางจะอยู่กับเหวินมั่นลู่และเกาอิ่งชูอีก

เฉินหยางบอกว่าวันนี้พาฮันฮันออกไปเล่น แต่กลับมาอยู่กับเหวินมั่นลู่และเกาอิ่งชูด้วยกัน นี่ในสายตาของเถาอิงแล้ว ก็เหมือนกับว่าเฉินหยางทุกครั้งที่กลับไปที่เมืองหลวงของมณฑล ก็จะต้องไปเจอเกาอิ่งชูและเหวินมั่นลู่ แถมยังพาลูกสาวไปด้วยอีก เกาอิ่งชูอายุน้อยกว่าเหวินมั่นลู่อยู่บ้าง ในสายตาของเถาอิงแล้ว เหวินมั่นลู่กับลูกชายก็เหมาะสมกันดี

มิน่าล่ะเฉินหยางถึงได้ไม่ยอมให้เธอยุ่งมาโดยตลอด ที่แท้ก็มีคนที่ชอบแล้วนี่เอง

“ว้าย คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ เป็นเพื่อนของหยางหยางหมดเลยเหรอ?”