บทที่ 123: วิเคราะห์ทีละชั้น

“ว้าย เพื่อนของหยางหยางมีหน้ามีตาจัง!” “ใช่แล้ว หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลก็รู้จักด้วย”

ป้าหลิวกับป้าเกากล่าวอย่างประหลาดใจ แม่ของจงเฟยก็มองไปทางเฉินหยางอย่างประหลาดใจเช่นกัน ก่อนหน้านี้จงเฟยก็ได้บอกกับแม่ของเขาแล้วว่า เฉินหยางตอนนี้ไม่ธรรมดาแล้ว แม่ของจงเฟยในใจอันที่จริงกลับไม่เชื่อเท่าไหร่ ตอนนี้ประหลาดใจอย่างยิ่งจริงๆ

ถึงแม้คนที่ออกหน้าจะเป็นเหวินฮ่าวตง แต่เหวินฮ่าวตงก็มาพร้อมกับเฉินหยาง เฉินหยางสามารถรู้จักเพื่อนที่มีหน้ามีตาอย่างเหวินฮ่าวตงได้ นั่นก็แสดงว่าเฉินหยางเองก็ไม่ธรรมดา เพื่อนกับเพื่อนก็ยังแบ่งสถานการณ์กันอีกด้วย หากความสัมพันธ์ไม่ลึกซึ้ง ความสัมพันธ์ไม่ดี เขาก็คงจะไม่ตามเฉินหยางมาที่โรงพยาบาลด้วยกันไม่ใช่เหรอ?

ลูกสาวของป้าเฝิงก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้ายินดีออกมาเล็กน้อย ถึงแม้พวกเฉินหยางจะดูหนุ่มมาก แต่สำหรับลูกสาวของป้าเฝิงแล้ว เพื่อนของเฉินหยางสามารถที่จะสร้างความสัมพันธ์กับหัวหน้าซุนได้ นี่ก็ดีมากแล้ว

สำหรับผู้ป่วยและญาติผู้ป่วยส่วนใหญ่แล้ว การมีคนรู้จักอยู่ในโรงพยาบาล ถึงแม้จะช่วยอะไรไม่ได้เลย ในใจก็จะสามารถสงบลงได้บ้าง โดยเฉพาะญาติผู้ป่วยหนัก บางครั้งสิ่งที่แสวงหาก็คือการปลอบใจทางจิตใจบางอย่าง มีคนรู้จัก ก็มักจะรู้สึกว่าคนรู้จักจะไม่หลอกลวงตนเอง หารู้ไม่ว่า บางครั้งคนที่หลอกลวงก็มักจะเป็นคนรู้จักนี่แหละ