บทที่ 881: ความจริงของแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่

“โสมอเมริกา 30 กรัม?! ไม่ตง 60 กรัม?! ซานอวี่โร่ว 60 กรัม?! สือเกาดิบ 120 กรัม?!”

ซุนหมิงเต๋อมองดูปริมาณยาที่น่าตกใจนั้น หนังศีรษะชา “คุณหมอเฉินครับ! นี่... นี่ปริมาณยา... มัน... มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ผู้ป่วยอ่อนแอขนาดนี้ จะรับไหวเหรอครับ?”

“สือเกาดิบ 120 กรัม? นี่... นี่มันปริมาณมากกว่ายาไป๋หู่ทัหลายเท่าเลยนะ! แล้วยังมีเส้นเขากระบือ, เซิงตี้, ชื่อเสา, ตานผี... ล้วนเป็นยาฤทธิ์เย็นทั้งนั้น! โสมอเมริกา, ไม่ตง, ซานอวี่โร่วแม้จะบำรุง แต่มีความหนืด ผู้ป่วยอาเจียนจะกินยาลงไปได้ยังไง?” จ้าวไห่หลินก็อดไม่ได้ที่จะทักท้วง

เสิ่นชิวอวิ๋นและเหอฮุ่ยหมิ่นกลับจ้องมองใบสั่งยาเขม็ง โดยเฉพาะ “ยาเม็ดอันกงหนิวหวง”ที่อยู่ท้ายสุด ในดวงตาเปล่งประกายแวววาว ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงความหมายลึกซึ้งในนั้นอย่างรวดเร็ว

“สมกับที่เป็นเฉินหยางจริงๆ”