บทที่ 62 ตระกูลอิ่นยอมจำนน ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่งมอบสินค้า

อิ่นหมิงเจี๋ยสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยกับบอดี้การ์ดว่า "เอามานี่"

บอดี้การ์ดยื่นซองเอกสารให้อิ่นหมิงเจี๋ย

อิ่นหมิงเจี๋ยเปิดซอง ดึงเอกสารชุดหนึ่งออกมาท่ามกลางสายตาจับจ้องของคนทั้งตระกูล

พอกวาดสายตาดูเนื้อหาในนั้น หางตาของอิ่นหมิงเจี๋ยก็กระตุกวูบ สีหน้าค่อยๆ ทะมึนลงทันตา

คนในตระกูลอิ่นเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มใจคอไม่สู้ดีนัก

มีเพียงอิ่นฮ่าวที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยังไม่สำนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้แม้แต่น้อย

"พี่ใหญ่ เป็นอะไรไป เครือเจียงส่งอะไรมาเหรอ"

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือเอ่ยถาม เขาคือน้องรองของตระกูลอิ่น

"หึ ไม่ใช่ว่ากลัวตระกูลอิ่นจนต้องยอมส่งหุ้นซือหนานเทคมาประเคนให้หรอกนะ" อิ่นฮ่าวเลิกคุกเข่า แล้วทิ้งตัวลงนั่งแผ่กับพื้นเหมือนพวกอันธพาลข้างถนน

คำพูดนี้ทำเอาคนในตระกูลพากันขมวดคิ้วแน่น

มันยังกล้าคิดแบบนี้ได้อีกหรือ

ตระกูลอิ่นไปทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีขยะเปียกแบบนี้โผล่มาได้

เคราะห์ร้ายของตระกูลแท้ๆ

มุมปากของอิ่นหมิงเจี๋ยกระตุกระรัว ข่มความรู้สึกอยากจะจับอิ่นฮ่าวแขวนแล้วเฆี่ยนให้ตายเอาไว้ เขาสูดหายใจเข้าลึก ยื่นเอกสารให้น้องรอง "ดูเอาเองเถอะ"

น้องรองตระกูลอิ่นรับเอกสารไปด้วยความสงสัย พอไล่สายตาอ่านไปได้เพียงไม่กี่บรรทัด เขาก็เหลือบมองอิ่นฮ่าวที่นั่งเอกเขนกไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนพื้น พลางถอนหายใจยาว แล้วส่งเอกสารต่อให้คนอื่น

พวกผู้อาวุโสในตระกูลต่างเงียบกริบหลังจากอ่านจบ มีเพียงสายตาเย็นเยียบที่จับจ้องไปยังอิ่นฮ่าว

สายตาเหล่านั้นเริ่มทำให้อิ่นฮ่าวรู้สึกอึดอัดขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่นาน เอกสารก็เวียนไปถึงมือคนรุ่นหลังในตระกูล พอเห็นเนื้อหาข้างใน แต่ละคนก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ

"นี่… เป็นไปได้ยังไง"

"เครือเจียงสืบเจอได้ยังไงกัน"

"ไม่น่าเชื่อ เจ้าสองอาจจะเสเพลไปบ้าง แต่เรื่องนี้ก็ทำไว้มิดชิดพอตัวเลยนะ เครือเจียงจะสาวมาถึงตระกูลอิ่นในเวลาสั้นแค่นี้ได้ยังไง"

"เฮ้อ หลักฐานมัดแน่นส่งมาถึงที่ขนาดนี้แล้ว จะพูดอะไรได้อีกล่ะ"

เมื่อเห็นท่าทีของทุกคน อิ่นฮ่าวที่เดิมทีนั่งหน้าด้านไม่แคร์ใครก็เริ่มนั่งไม่ติด

สถานการณ์ชักจะไม่เข้าท่าเสียแล้ว

"พี่ใหญ่ พูดมาเถอะ จะเอายังไงต่อ" เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ น้องรองตระกูลอิ่นจึงเอ่ยปากขึ้น

"คุณลุงครับ ผมว่าปล่อยให้เป็นไปตามกฎหมายดีกว่า ช่วงเวลานี้ไม่มีความจำเป็นต้องไปงัดข้อกับเครือเจียง และไม่คุ้มที่จะไปละเมิดกฎหมายด้วย"

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

"เฮ้อ แต่มันเสียหน้าชะมัด"

"นั่นสิ เครือเจียงมันวิเศษวิโสมาจากไหนกัน แค่พวกเศรษฐีใหม่ที่ไร้รากฐานแท้ๆ ตระกูลอิ่นของเราจำเป็นต้องไปกลัวมันด้วยเหรอ"

"เครือเจียงรากฐานตื้นเขินก็จริง แต่ประมาทไม่ได้หรอกนะ"

"ใช่แล้ว ช่วงนี้มีใครจ้องจะเล่นงานเครือเจียงน้อยเสียเมื่อไหร่ ทุกคนอยากจะรุมทึ้งเนื้อชิ้นโตอย่างซือหนานเทคกันทั้งนั้น แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครทำสำเร็จสักราย"

"นี่มัน…"

คนรุ่นหลังในตระกูลอิ่นเริ่มถกเถียงกันระงม

และเมื่อสิ้นเสียงถกเถียง ทุกสายตาก็หันกลับมาจับจ้องที่อิ่นหมิงเจี๋ยเป็นตาเดียว

อิ่นหมิงเจี๋ยหลับตาลง เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยียบ เขาก้มมองอิ่นฮ่าวที่นั่งอยู่บนพื้นแล้วเอ่ยเสียงขรึม "แจ้งตำรวจเถอะ"

เมื่อได้ยินการตัดสินใจนี้ คนในตระกูลอิ่นต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ในแง่หนึ่ง เดิมทีอิ่นฮ่าวก็ไม่เป็นที่ชอบหน้าในตระกูลอยู่แล้ว ออกจะน่ารังเกียจด้วยซ้ำ พอได้ยินว่าจะแจ้งตำรวจ จึงไม่มีใครยอมออกหน้ามาช่วยพูดห้ามปรามแม้แต่คนเดียว

ในอีกแง่หนึ่ง ทุกคนก็ไม่อยากไปแตกหักกับขั้วอำนาจเกิดใหม่อย่างเครือเจียงเพราะอิ่นฮ่าวคนเดียว หากทำเช่นนั้นย่อมสร้างความเสียหายมหาศาลให้กับตระกูลอิ่น

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เครือเจียงก็เติบโตจนแข็งแกร่ง ไม่ใช่ฝ่ายที่จะต่อกรได้ง่ายๆ อีกต่อไป

ลองดูคู่แข่งของเครือเจียงในเวลานี้สิ มีแต่กลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับโลกทั้งนั้น

เมื่ออยู่ต่อหน้ากลุ่มทุนระดับโลก ตระกูลอิ่นจะนับเป็นตัวอะไรได้

แน่นอนว่ายังมีคนในตระกูลอิ่นบางส่วนรู้สึกไม่พอใจ พวกเขามองว่าการทำเช่นนี้เท่ากับยอมจำนนให้แก่เครือเจียง และทำให้เกียรติภูมิของตระกูลอิ่นต้องมัวหมอง

ในที่สุดอิ่นฮ่าวก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เบิกตากว้างจ้องมองอิ่นหมิงเจี๋ย "พ่อ พ่อหมายความว่ายังไง ทำไมต้องแจ้งตำรวจด้วย"

"ไปมอบตัวซะ" อิ่นหมิงเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก

อิ่นฮ่าวเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาหันไปมองคนอื่นๆ ในตระกูล

ทว่าคนเหล่านั้นกลับมีแต่สีหน้าเย็นชา ไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้าช่วยเขาสักคน

ในเวลานี้ อิ่นฮ่าวถึงได้เข้าใจในที่สุดว่าตระกูลตัดสินใจตัดหางปล่อยวัดเขาแล้ว พอคิดถึงตรงนี้ ขาสองข้างก็พลันอ่อนเปลี้ย ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที

…

"บอสคะ ทางตระกูลอิ่นแจ้งตำรวจแล้วค่ะ อิ่นฮ่าวถูกคุมตัวไปโรงพักแล้ว ที่ผ่านมาเขาอาศัยบารมีของตระกูลอิ่นก่อเรื่องระยำไว้เยอะ คาดว่าคงโดนตัดสินจำคุกอย่างน้อยสามสิบปีขึ้นไปค่ะ" ภายในวิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่ เจียงเสี่ยวชีเอ่ยรายงาน

"ตระกูลอิ่นนี่ เด็ดขาดไม่เบาแฮะ" ดวงตาของเจียงต๋าเป็นประกาย ตระกูลอิ่นทำเรื่องเหนือความคาดหมายของเขาไปไม่น้อย

เขานึกว่าอย่างน้อยตระกูลอิ่นน่าจะยื้อเวลาและดึงเชิงกับเครือเจียงไปอีกสักพัก

ทว่าทันทีที่เขาส่งหลักฐานไปให้ ตระกูลอิ่นกลับแจ้งตำรวจเพื่อพาตัวไปมอบตัวอย่างเด็ดเดี่ยว ยอมส่งนายน้อยรองผู้สูงศักดิ์ของตระกูลเข้าคุกไปดื้อๆ เสียอย่างนั้น

การทำแบบนี้ทำให้เขาคิดจะหาเรื่องเล่นงานตระกูลอิ่นต่อก็หาเหตุผลไม่ได้แล้ว

อีกฝ่ายส่งตัวการตัวจริงเข้าคุกไปแล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก

"คอยจับตาดูตระกูลอิ่นเอาไว้ให้ดี" เจียงต๋าเริ่มระวังตระกูลอิ่นขึ้นมา

โบราณว่าไว้ หมาไม่เห่ามักกัดเจ็บ ท่าทียอมจำนนของตระกูลอิ่น แม้จะทำให้เขาพอใจ แต่ก็อดระแวงไม่ได้เช่นกัน

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ต้องส่งลูกชายแท้ๆ ของตัวเองเข้าคุก เขาไม่เชื่อหรอกว่าตระกูลอิ่นจะไม่มีความเคียดแค้นต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีพยักหน้ารับ

เจียงต๋าขานรับในลำคอ เขาก้มมองดูเวลาก่อนจะเอ่ยปากถาม "ตัวแทนจากฝั่งชาติตะวันตกใกล้จะถึงแล้วใช่ไหม"

เจียงเสี่ยวชีตอบ "คาดว่าเที่ยวบินจะลงจอดที่สนามบินนานาชาติหวงผู่เวลาสิบโมงเช้าค่ะ"

เจียงต๋าพยักหน้าพลางเอ่ย "เธอไปที่บริษัทเถอะ วันนี้มีเรื่องให้จัดการเยอะ ไปช่วยแบ่งเบาภาระของซือหนานหน่อย"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีพยักหน้ารับคำแล้วหมุนตัวเดินจากไป

หลังจากส่งเจียงเสี่ยวชีแล้ว เจียงต๋าก็กลับเข้ามาในห้องนอนแล้วเชื่อมต่อเข้าสโมสรข้ามกาลอวกาศทันที โควตาการจับคู่ประจำเดือนถูกรีเฟรชเรียบร้อยแล้ว

ชวนให้ตื่นเต้นจริงๆ ไม่รู้ว่าคราวนี้จะสุ่มจับคู่ไปเจอโลกแบบไหนกันแน่

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเริ่มสุ่มจับคู่เพื่อนใหม่ ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ส่งข้อความมาพอดี แจ้งว่าสินค้าพร้อมส่งมอบแล้ว

เจียงต๋าจึงพักเรื่องจับคู่ไว้ก่อน ร่างของเขาวูบไหวเพียงพริบตาก็มาปรากฏตัวยังพื้นที่แลกเปลี่ยน

…

บนดาดฟ้า

วันนี้ไต้สุ่ยเอ๋อร์เปลี่ยนมาสวมชุดหนังสีแดงรัดรูป เรือนผมสั้นสีเพลิงขับเน้นให้เธอดูทะมัดทะแมงและโฉบเฉี่ยว ดั่งเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

"คุณลุง เอาของมาส่งแล้วนะ"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ไม่พูดพล่ามทำเพลง เพียงสะบัดมือเบาๆ แถวของแอนดรอยด์พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า เรียงรายกันแน่นขนัดครบหนึ่งพันห้าร้อยตัวพอดี

ในจำนวนนั้น มีหนึ่งพันตัวสวมชุดหนังสีดำทะมึน และอีกห้าร้อยตัวสวมเสื้อกาวน์สีขาว

แค่ดูจากการแต่งกายก็แยกออกได้ทันทีว่ากลุ่มแรกคือแอนดรอยด์สายต่อสู้ ส่วนกลุ่มหลังคือแอนดรอยด์สายวิจัย

"ขอบใจนะ" เจียงต๋าระบายยิ้มออกมาด้วยความพอใจ การได้แอนดรอยด์ทั้งหนึ่งพันห้าร้อยตัวนี้มา ย่อมทำให้รากฐานขุมกำลังของเขามั่นคงขึ้นอีกหลายเท่าตัว

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฝั่งฉันเพิ่งจะเช้าพอดี เลี้ยงมื้อเช้าสักมื้อสิคะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอ่ยทวงอย่างคุ้นเคย

เจียงต๋าได้แต่หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก แม่หนูคนนี้เจอกันทีไรเป็นต้องไถของกินเขาทุกทีสิน่า

ทว่าเรื่องแค่นี้ขี้ปะติ๋วมาก "ได้สิ รอผมสักครู่"

เขากลับออกไปที่วิลล่า แล้วกดโทรศัพท์สั่งอาหารเช้าชุดใหญ่จากร้านชื่อดังละแวกนั้น

มีทั้งซาลาเปาทอด เสี่ยวหลงเปา เกี๊ยวกุ้ง และน้ำเต้าหู้ร้อนๆ

ไต้สุ่ยเอ๋อร์สวาปามจนปากมันแผล็บ

"อร่อยสุดๆ ไปเลยคุณลุง ที่ดาวสีน้ำเงินของคุณนี่มีแต่ของอร่อยเต็มไปหมดเลยนะ" หญิงสาวเคี้ยวตุ้ยๆ พลางเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

เจียงต๋ายิ้มพลางกล่าวอย่างภูมิใจ "มันแน่อยู่แล้ว หัวเซี่ยของเรามีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงห้าพันปี เธอลองคิดดูสิว่าตลอดเวลาห้าพันปีมานี้ จะคิดค้นของอร่อยขึ้นมาได้มากมายขนาดไหน"

"อยากจะชิมให้ครบทุกอย่างจริงๆ เลย" ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอ่ยด้วยแววตาเป็นประกายฝันหวาน

"ต้องมีวันนั้นอยู่แล้ว" เจียงต๋าว่า

"ตั้งตารอเลยล่ะค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้ารับ ก่อนจะกลอกตาไปมาพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ "จริงสิคุณลุง วันนี้คุณจับคู่ไปหรือยัง"