บทที่ 64 เสินโจวอันไร้ขอบเขต และผู้บริโภคเสบียงรายใหญ่รายใหม่

ท่ามกลางป่าท้อ

เถียนหงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ "ตอนนั้นได้ยินเจ้าเด็กนั่นบอกว่าแผ่นดินเป็นทรงกลม ข้ายังไม่เชื่อเลย เจ้าเด็กนั่นเอาหลักฐานมายืนยันตั้งเยอะแยะ ข้าเองก็ดูไม่เข้าใจ"

"แต่ว่านะ โลกของพวกเขานี่มันช่างเล็กเหลือเกิน! ตามที่เจ้าเด็กนั่นว่า หมุนรอบทรงกลมทั้งใบได้แค่แปดหมื่นลี้เท่านั้นเอง"

"ข้าตีเสียว่าเป็นความยาวของโลกพวกเขาก็แล้วกัน ระยะแค่นั้นยังยาวสู้จักรวรรดิหนึ่งในฝั่งข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ หากโลกของข้าเป็นทรงกลมเหมือนกัน มันจะต้องเป็นลูกกลมๆ ที่ใหญ่โตขนาดไหนกันนะ?"

หนังตาของเจียงต๋ากระตุกเบาๆ ดาวสีน้ำเงินหมุนรอบหนึ่งก็น่าจะประมาณแปดหมื่นลี้ไม่ใช่เหรอ? ระยะทางแค่นั้นยังยาวไม่เท่าจักรวรรดิหนึ่งงั้นหรือ?

นั่นหมายความว่า จักรวรรดินั้นหากเดินจากหัวไปท้าย ก็ยาวอย่างน้อยแปดหมื่นลี้แล้วน่ะสิ?

ยังไม่นับความกว้าง แค่ความยาวอย่างเดียว ก็น่าสะพรึงกลัวพอแล้ว

"พี่เถียน โลกของคุณใหญ่ขนาดไหนกันแน่ครับ?" เจียงต๋าอดถามไม่ได้

เถียนหงส่ายหน้า "พูดยากนัก! ในตำราโบราณบันทึกไว้ว่า โลกของพวกเรามีมหาทวีปอยู่หลายแห่ง แค่ผืนทวีปใต้ฝ่าเท้าของข้านี้ก็กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตแล้ว"

"แม้แต่ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ คิดจะเดินทางให้ทั่วทั้งทวีป ก็ยังต้องใช้เวลานานนับปีไม่ถ้วน ส่วนโพ้นทะเลนั้น เคยมีผู้ทรงเกียรติระดับเทวาเดินทางออกไปสำรวจ แต่ก็ไม่ได้ความอันใดกลับมา"

เจียงต๋าสังเกตเห็นคำสองคำ นั่นคือ ปรมาจารย์ และเทวา

ดูท่าว่านี่คงจะเป็นโลกแห่งยุทธ์สินะ

แค่ยังไม่รู้ว่าระดับปรมาจารย์กับระดับเทวานั้น เทียบเท่ากับขั้นไหนของการบำเพ็ญเซียน

"โลกมันกว้างใหญ่เกินไป เอาเป็นว่าพูดถึงผืนทวีปที่ข้าอยู่ก็แล้วกัน ทวีปนี้มีนามว่าเสินโจว จะว่าอย่างไรดีล่ะ มันเป็นทวีปที่วุ่นวายโกลาหลอย่างยิ่ง"

"บนทวีปมีห้าแว่นแคว้นสิบสำนัก มีราชสำนัก มีเหล่ายุทธภพ ขัดแย้งแย่งชิงกันไม่หยุดหย่อน นอกจากห้ามหาจักรวรรดิกับสิบมหาสำนักแล้ว ยังมีราชวงศ์ขนาดเล็กใหญ่อีกนับร้อย สำนักเล็กสำนักน้อยยิ่งนับไม่ถ้วน ส่วนตัวข้าน่ะหรือ ความจริงก็คือหัวหน้ากองกำลังก่อกบฏของราชวงศ์แห่งหนึ่งนั่นแหละ"

เถียนหงถอนหายใจยาว "มันอยู่ต่อไปไม่รอดแล้ว หากไม่ลุกขึ้นสู้ ก็มีแต่ต้องตาย"

เจียงต๋านิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "พี่เถียน พอจะเล่าเรื่องพลังการต่อสู้ในโลกของคุณได้ไหมครับ? พวกคุณฝึกยุทธ์กันใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว!" เถียนหงมองมาที่เจียงต๋า "ท่านเคยพบเจอระบบการฝึกฝนแบบอื่นมาด้วยงั้นหรือ?"

เจียงต๋ายิ้มแต่ไม่ตอบ

เถียนหงเข้าใจได้ทันที เขารู้กฎของสโมสรดี จึงไม่ซักไซ้ต่อ พลางเอ่ยอย่างเปิดอกและกระตือรือร้น "ท่าน… ไม่สิ น้องชาย การได้พานพบกันนับเป็นวาสนา เรามาเปิดอกคุยกันตรงๆ ดีหรือไม่?"

"ได้สิครับ!" ต่อท่าทีที่เปลี่ยนมากระตือรือร้นกะทันหันของเถียนหง เจียงต๋าก็หัวเราะเบาๆ โลกของผู้ใหญ่มันก็เป็นแบบนี้แหละ ต้องการอะไร ก็ปั้นหน้าแบบนั้นออกมาได้ทันที

เถียนหงเอ่ย "สถานการณ์พื้นฐานในโลกของข้า น้องชายเจ้าก็พอเข้าใจแล้ว แล้วทางฝั่งเจ้าเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?"

เจียงต๋ายิ้มแล้วตอบ "ทางฝั่งผมน่ะหรือครับ! เป็นโลกเทคโนโลยีที่มีกำลังการผลิตล้นเหลือ มีสิ่งของเครื่องใช้ไม่หมดสิ้น มีเสบียงอาหารให้กินไม่จำกัด"

"อาหารกินไม่หมดสิ้นงั้นรึ?" หางตาของเถียนหงกระตุก พลางเอ่ย "น้องชายอย่ามาหลอกข้านะ! เจ้าเด็กที่ข้าเคยจับคู่เจอก่อนหน้านี้ ก็มาจากโลกเทคโนโลยีเหมือนกัน ฝ่ายนั้นบอกว่า เสบียงอาหารมีไม่พอกินเลยสักนิด ซ้ำยังต้องใช้สิ่งที่เรียกว่าคูปองอาหารกับคูปองเนื้อถึงจะแลกเนื้อแลกข้าวได้ เอาทองคำเงินตราไปแลกยังซื้ออาหารไม่ได้ด้วยซ้ำ หากไม่ระวังยังจะถูกทางการจับกุมเอาอีก"

เจียงต๋ายิ่งมั่นใจมากขึ้น คนที่เถียนหงจับคู่เจอคราวนั้น คงจะมาจากยุคราวๆ ทศวรรษที่ 60 หรือ 70 ของศตวรรษก่อนกระมัง?

เอาเป็นว่าคงเป็นช่วงก่อนการปฏิรูปและเปิดประเทศนั่นแหละ

"พี่เถียน ต้องการเสบียงอาหารมากเลยใช่ไหมครับ?" เจียงต๋ายิ้มพลางเอ่ย หลังจากเดาอาชีพของเถียนหงได้ เขาก็คาดเดาความต้องการของอีกฝ่ายได้ทันที

กองทัพกบฏเชียวนะ!

โบราณทำศึกสงครามต้องการสิ่งใดเล่า?

เสบียงและหญ้าเลี้ยงม้าย่อมเป็นอันดับแรกแน่นอน

หากไม่มีอาหาร ใครจะยอมขายชีวิตให้เจ้ากัน?

เถียนหงเองก็ดูออกว่า สหายที่จับคู่ได้ในครั้งนี้ค่อนข้างฉลาดเป็นกรด หลอกได้ไม่ง่ายเลย ไม่เหมือนเจ้าเด็กคราวก่อน แค่เขาพูดขู่ไปไม่กี่คำก็หลงทิศหลงทางเสียแล้ว

"ถูกต้อง ข้าต้องการเสบียงอาหาร" สีหน้าของเถียนหงเริ่มจริงจังขึ้นมา

เจียงต๋าถามด้วยความสงสัย "พี่เถียนก็เป็นสมาชิกรุ่นเก่าของสโมสรแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ยังจะขาดแคลนอาหารอยู่อีกหรือ?"

ในสายตาของเขา สมาชิกสโมสรที่สามารถแลกเปลี่ยนทรัพยากรกับโลกอื่นได้ จะขาดแคลนอาหารได้อย่างไรกัน?

"ขาดแคลนสิ! กำลังจะถูกทหารทางการล้อมปราบอยู่รอมร่อ ขาดแคลนอาหารอย่างยิ่งยวด" เถียนหงมองทะลุความคิดของเจียงต๋า จึงเอ่ยว่า "ไม่ปิดบังน้องชายหรอกนะ ก่อนหน้าเจ้าเนี่ย ข้าเคยจับคู่มาแล้วถึงห้าครั้ง"

"ครั้งแรก ข้าจับคู่เจอกับเด็กสาวคนหนึ่ง โลกของนางมีวิชาเซียน มีปีศาจ ตัวเด็กสาวยังเป็นทายาทเทพโบราณอะไรสักอย่าง ตัวเป็นคนหางเป็นงู มองดูเหมือนปีศาจแต่กลับให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ โดยรวมแล้วโลกใบนั้นก็คล้ายๆ กับฝั่งข้า ข้าคิดจะไหว้วานให้แม่หนูนั่นช่วยหาซื้อเสบียงอาหารให้สักหน่อย แต่นางอาศัยอยู่บนเกาะกลางทะเลมาตั้งแต่เด็ก บริสุทธิ์ผุดผ่องต่อเรื่องราวทางโลกีย์ราวกับกระดาษขาว สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกไป"

"ครั้งที่สอง จับคู่ไปเจอวันสิ้นโลก มนุษยชาติถูกทำลายล้างจนสิ้น ย่อมไม่มีเสบียงอาหารอยู่แล้ว กลายเป็นว่าสหายท่านนั้นกลับมาขอซื้อเสบียงอาหารจากข้าเสียอีก"

พูดถึงตรงนี้ เถียนหงก็นวดหว่างคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

เจียงต๋าเองก็พูดไม่ออกไปเหมือนกัน

เถียนหงกล่าวต่อไปว่า "สหายท่านนั้นมอบทองคำและอัญมณีให้ข้ามาไม่น้อย ทว่าพื้นที่รอบๆ ดินแดนของข้าถูกทหารทางการปิดล้อมเอาไว้หมดแล้ว มีเงินก็หาซื้อเสบียงไม่ได้! มีเพียงพวกพ่อค้าที่เห็นแก่เงินไม่กลัวตายเท่านั้น ที่พอกล้ำกลืนลักลอบขนเสบียงเข้ามาให้ได้บ้าง แต่มันก็เป็นแค่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ"

"ครั้งที่สาม ข้าจับคู่เจอโลกที่พิศวงแปลกประหลาด โลกของพวกเขาถูกสิ่งลี้ลับชั่วร้ายกลืนกิน ผลผลิตทางการเกษตรตกต่ำจนน่าใจหาย แม้จะพอหามาได้บ้าง แต่ปริมาณก็น้อยนิดเหลือเกิน ข้ามีกองทัพห้าหมื่นนายใต้บัญชาที่ต้องเลี้ยงดู มันไม่พอยาไส้หรอก!"

"ส่วนครั้งที่สี่ ก็คือเจ้าเด็กที่เล่าให้เจ้าฟังเมื่อครู่นั่นแหละ โลกที่เขาอยู่นั้นทางการควบคุมเสบียงอาหารอย่างเข้มงวด ตัวเจ้าเด็กนั่นก็เป็นแค่คนธรรมดา จัดการยากเหลือเกิน"

เถียนหงเล่าประสบการณ์ของตนเองออกมาจนหมด

เจียงต๋าอดทึ่งไม่ได้ นี่มันจะไม่ซวยเกินไปหน่อยหรือ? ขาดอะไร ก็มักจะไม่ได้สิ่งนั้นเนี่ยนะ?

ขาดแคลนเสบียงอาหาร แต่โลกที่จับคู่เจอ กลับเป็นโลกที่แร้นแค้นเสบียงอาหารไปเสียหมด

เขาอยากจะพูดออกไปจริงๆ ว่า ยังดีนะที่มาเจอผมน่ะ

ไม่อย่างนั้นกิจการกบฏของเหล่าเถียน คงได้ล่มสลายลงกลางคันเพราะขาดแคลนเสบียงเป็นแน่

ไม่ใช่แค่เถียนหงเท่านั้น แม้แต่เฉินซิง และอู๋หยาง ต่างก็ต้องการให้เขาส่งเสบียงและสิ่งของไปให้อย่างไม่ขาดสายทั้งนั้น

คิดดูแบบนี้แล้ว แหม! ตัวเขานี่ก็สำคัญไม่เบาเหมือนกันแฮะ!

"พี่เถียน พูดมาตรงๆ เถอะครับ ต้องการเสบียงเท่าไร?" เจียงต๋าเอ่ยอย่างใจกว้าง

เถียนหงมองเจียงต๋าอย่างเคร่งขรึม ไม่ได้บอกจำนวนที่ต้องการในทันที แต่กลับพูดว่า "ก็เหมือนที่ข้าบอกไปเมื่อครู่ ข้ามีกองทัพห้าหมื่นนายที่ต้องเลี้ยงดู"

"ทหารห้าหมื่นนายเชียวหรือ! ปริมาณความต้องการนี้ไม่น้อยเลยนะ!" เจียงต๋าขมวดคิ้ว

ไม่ใช่ว่าเขาหาเสบียงอาหารจำนวนมากขนาดนั้นไม่ได้

เพียงแต่ถ้าทำแบบนี้ คลังเสบียงที่เขาสะสมไว้นานขนาดนั้น คงต้องถูกกวาดเกลี้ยงในคราวเดียวแน่

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาให้เจียงเสี่ยวชีคอยกว้านซื้อเสบียงอาหารผ่านช่องทางต่างๆ จากทั่วทุกมุมโลกอย่างไม่หยุดยั้ง แล้วทยอยขนส่งไปเก็บไว้ในโกดังสินค้าตามเขตต่างๆ ของนครโม่ตู

ผ่านไปหลายเดือน สต็อกสินค้าจึงมีปริมาณที่น่าตกใจ

แต่คนห้าหมื่นนาย นี่มันต้องใช้เสบียงมากขนาดไหนกัน?

เขาลองคำนวณคร่าวๆ ทหารห้าหมื่นนาย เดือนหนึ่งอย่างน้อยต้องผลาญเสบียงไปถึง 1,500 ตัน และนี่นับแค่เฉพาะทหารราบเท่านั้น

หากรวมทหารม้าเข้าไปด้วย โดยคิดตามเกณฑ์ทหารหนึ่งคนม้าสองตัว คาดว่าคงต้องใช้เสบียงอาหารเพิ่มอีกหลายพันตัน

ดูจากสถานการณ์ของเถียนหงในตอนนี้ ที่กำลังถูกกองทัพทางการล้อมปราบ ปริมาณสำหรับหนึ่งเดือนคงไม่พออย่างแน่นอน

อย่างน้อยที่สุดคงต้องเตรียมเสบียงไว้ถึงระดับหมื่นตันขึ้นไป

'เฮ้อ! เจอยอดนักผลาญเสบียงเข้าให้อีกคนแล้ว' เจียงต๋าคิดในใจอย่างทอดถอนใจ