บทที่ 66 คุณลุง โชคดีจริงๆ นะเนี่ย

ป่าท้อ

เถียนหงลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดมือ ซากสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นบนลานโล่ง

มันเป็นซากสัตว์ที่ดูคล้ายวาฬ เพียงแต่ขนาดตัวใหญ่โตมโหฬารกว่าวาฬทั่วไปอย่างน้อยห้าถึงหกเท่า

"นี่คือปีศาจมัจฉา ผู้สืบสายเลือดเทพโบราณท่านนั้นเป็นคนสังหาร ตามการประเมินจากโลกของเขา มันคือปีศาจมัจฉาระดับสาม เทียบเท่ากับยอดฝีมือขั้นมหาปรมาจารย์ในเสินโจว" เถียนหงกล่าว

"ระดับสามงั้นเหรอ" เจียงต๋าครุ่นคิด พลิกข้อมือวูบหนึ่ง ดาบแสงเงินก็พลันปรากฏขึ้นในมือ "พี่เถียน ลองดูดาบเล่มนี้หน่อยว่าในเสินโจวจะเทียบเท่ากับพลังขั้นไหน"

พูดจบ เขาก็เปิดใช้งานทักษะ 【แสงดาบ】 ตวัดฟาดฟันเข้าใส่ป่าท้ออย่างดุดัน ลำแสงดาบอันทรงพลังกวาดล้างจนป่าท้อราบเป็นหน้ากลองในพริบตา

"นี่มัน…" เถียนหงตกตะลึง เมื่อตั้งสติได้จึงกล่าวว่า "ข้าเคยเห็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ประลองกัน พลังนี้น่าจะเทียบเท่ากับการลงมือเต็มกำลังของขั้นปรมาจารย์ได้เลย"

"ขั้นปรมาจารย์งั้นเหรอ" เจียงต๋าทำท่าครุ่นคิด "แล้วการแบ่งระดับพลังของทวีปเสินโจวเป็นอย่างไรบ้าง"

เถียนหงตอบว่า "มีขั้นก่อกำเนิด ขั้นกำเนิดฟ้า ขั้นปรมาจารย์ ขั้นมหาปรมาจารย์ และขั้นเทวา ตามคำบอกเล่าของผู้สืบสายเลือดเทพโบราณ ขั้นก่อกำเนิดเป็นการชำระกาย ยังไม่นับว่ามีระดับ ขั้นกำเนิดฟ้าถึงจะนับเป็นระดับหนึ่ง ขั้นปรมาจารย์คือระดับสอง ขั้นมหาปรมาจารย์คือระดับสาม และขั้นเทวาคือระดับสี่"

พอพูดถึงประโยคสุดท้าย เถียนหงก็ดูหมดอาลัยตายอยากไปบ้าง

ขั้นเทวาถือเป็นเพดานสูงสุดในเสินโจว ได้รับการยกย่องเป็นผู้สูงส่ง ทว่าผู้สืบสายเลือดเทพโบราณที่เขาพบ มีอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปี ก็เป็นยอดฝีมือระดับสี่ที่เทียบชั้นได้กับขั้นเทวาแล้ว

หากอยู่ในเสินโจว ย่อมยืนอยู่บนจุดสูงสุด

ทว่าในโลกของฝ่ายนั้น คนที่แข็งแกร่งกว่าผู้สืบสายเลือดเทพโบราณคนนั้นยังมีอีกมากมายถมเถไป

"อ้อ! เป็นแบบนี้นี่เอง! ถ้าอย่างนั้นปีศาจมัจฉาตัวนี้ก็เทียบเท่ากับขั้นจินตานเลยสินะ ก็นับว่าล้ำค่ามากจริงๆ" เจียงต๋าพึมพำในใจ ระดับสามสอดคล้องกับขั้นจินตานพอดี

"เอ่อ น้องชาย ดาบเล่มนี้ขายไหม" เถียนหงมองตาเป็นมัน หากนำดาบเล่มนี้ไปใช้ในสนามรบ การเข่นฆ่าศัตรูจะไม่เหมือนกับการหั่นผักหั่นปลาหรอกหรือ

ที่เจียงต๋านำดาบแสงเงินออกมา ก็เพื่อวางแผนจะเสนอขายอยู่แล้ว

ในเมื่อเถียนหงมีทรัพยากรอยู่ในมือไม่น้อย เขาก็ต้องนำของที่ดึงดูดใจเถียนหงออกมาให้เห็นเป็นธรรมดา

อย่างไรก็ตาม เรื่องการดึงเชิงดึงราคานั้นเจียงต๋าเชี่ยวชาญระดับมืออาชีพ เขายิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า "พี่ใหญ่ เรามาตกลงเรื่องการค้าเสบียงอาหารกันก่อนดีไหม"

เถียนหงสงบสติอารมณ์ลงได้ จึงเอ่ยว่า "ได้ น้องชายเอาสารอาหารที่ว่ามาให้ข้าดูก่อนเถอะ พอตรวจดูของเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยมาคุยเรื่องราคากัน"

"ได้ครับ" เจียงต๋าพยักหน้า ประสานมือคารวะ แล้วออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยนไป

…

เมื่อกลับมาถึงวิลล่า เจียงต๋ารีบติดต่อหาไต้สุ่ยเอ๋อร์ทันที ในใจแอบคิดว่าทางฝั่งไต้สุ่ยเอ๋อร์จะเสร็จธุระแล้วหรือยัง

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ตอบกลับมาค่อนข้างเร็ว

เขาแวบตัวมาปรากฏที่ดาดฟ้า

"คุณลุง ทางฝั่งคุณลุงเสร็จธุระแล้วเหรอคะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ยังคงสวมชุดสีแดงเพลิงเช่นเคย

เจียงต๋าส่ายหน้า "ยังเลย มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย"

ดวงตาของไต้สุ่ยเอ๋อร์เป็นประกาย "มีรายการค้าขายเหรอคะ"

"ใช่แล้ว" เจียงต๋าพยักหน้า

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ถอนหายใจ "คุณลุง โชคดีจริงๆ เลยนะคะ ดูท่าจะจับคู่ได้ลูกค้าชั้นยอดอีกแล้วสิ"

เจียงต๋าเลิกคิ้ว "ทำไมล่ะ ทางเธอไม่ค่อยราบรื่นเหรอ"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า "ก็พอกล่อมแกล้มค่ะ โลกที่หนูจับคู่ได้เป็นโลกแนวยุทธภพ พลังต่อสู้สูงลิ่วเลย แต่เพื่อนที่จับคู่ได้เนี่ยสิ จะพูดยังไงดีล่ะ…"

เธอนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยใจพลางเล่าว่า "เพื่อนคนนี้ของหนูครอบครัวมีความสุขดีมาก ทั้งปู่ พ่อแม่ พี่ชาย ล้วนเป็นยอดฝีมือด้านวรยุทธ์ หมอนี่ยังมีคู่หมั้นระดับอัจฉริยะอีก ชีวิตสมบูรณ์แบบจนปลงแล้ว ปล่อยจอยนอนเล่นไปวันๆ ไม่มีเป้าหมายให้ดิ้นรน ค้าขายกับหนูก็ทำตามแต่อารมณ์ ข้อดีเพียงอย่างเดียวคือหมอนี่มีฐานะตำแหน่งค่อนข้างดี เลยหาของดีๆ มาให้หนูได้เพียบ"

เจียงต๋าเลิกคิ้ว เพื่อนที่ไต้สุ่ยเอ๋อร์จับคู่ได้คนนี้ น่าสนใจไม่เบาแฮะ!

คนที่เลือกนอนเฉยๆ ไม่ทะเยอทะยานใช่ว่าจะไม่มี แต่ก็หาได้ยากจริงๆ!

"ช่างเถอะคุณลุง ไม่พูดเรื่องหนูแล้ว ว่ามาสิคะ มีอะไรให้หนูช่วย" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ถาม

เจียงต๋าเล่าสถานการณ์ฝั่งเถียนหงให้ฟังคร่าวๆ

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ฟังแล้วก็ครุ่นคิด "ทวีปเสินโจวแห่งนั้น คล้ายกับโลกที่หนูจับคู่ได้เลย ต่างเน้นพัฒนาวรยุทธ์เป็นหลัก ทั้งยุทธภพและราชสำนักก็มีเรื่องขัดแย้งไม่หยุดหย่อนเหมือนกัน แต่เพื่อนที่คุณลุงจับคู่ได้ดันเป็นผู้นำกองทัพกบฏ ถ้าหากเขาสามารถครองความเป็นใหญ่ในเสินโจวได้ ทรัพยากรที่เขาจะครอบครองได้นั้น… ไม่อยากจะคิดเลยค่ะ!"

เจียงต๋าหัวเราะ "พูดเรื่องนั้นยังเร็วไป ขุมกำลังของเขาเพิ่งเริ่มต้น ต้องผ่านด่านการล้อมปราบของทหารทางการไปให้ได้ก่อน คุยเรื่องงานกันดีกว่า สารอาหารพวกนั้นพอจะหามาได้ไหม"

"ได้แน่นอนสิคะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ตบมือเบาๆ แล้วกล่าว "ผลิตด้วยสายพานโรงงาน จะเอามากแค่ไหนก็มีให้หมด"

เจียงต๋าตบมือตามเช่นกัน "ดี งั้นเอาปริมาณสำหรับคนห้าหมื่นคนกินได้ครึ่งปีมาก่อนเลย"

"ได้ค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์กล่าว "จริงสิ ในเมื่อเป็นสงครามยุคโบราณ ก็น่าจะมีทหารม้าใช่ไหมล่ะคะ เดี๋ยวหนูให้คนวิจัยสารอาหารสำหรับม้าศึกให้ จะได้ประหยัดเรื่องหญ้าฟางไปเลย"

"ได้เลย รบกวนเธอด้วยนะ" เจียงต๋าเอ่ย

"ไม่รบกวนหรอกค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์โบกมือเล็กๆ ไปมา กลิ้งกลอกลูกตาไปรอบๆ แล้วยิ้มร่า "คุณลุง งานนี้ฟันกำไรไปไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะคะ"

"โอสถอายุวัฒนะหนึ่งเม็ด" เจียงต๋าเปิดราคาตัดบททันที อุดปากเรื่องที่ไต้สุ่ยเอ๋อร์คิดจะพูดต่อจนสนิท

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ตาโต ส่งเสียงฮึดฮัด คิดจะต่อรองอะไรอีก แต่โอสถอายุวัฒนะมันยั่วยวนใจเกินไป

ถึงแม้จะกินได้มากสุดแค่สิบเม็ดก็เถอะ…

"ก็ได้ค่ะ" จริงๆ แล้วไต้สุ่ยเอ๋อร์พอใจมาก สารอาหารพวกนั้นไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรเลย เอามาแลกกับโอสถอายุวัฒนะหนึ่งเม็ด คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

"งั้นก็ตกลงตามนี้นะ" เจียงต๋ายิ้ม "จริงสิ เอาสารอาหารมาให้ฉันลองดูตัวอย่างหน่อย จะได้เอาไปให้ลูกค้าตรวจดู"

"รอสักครู่นะคะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์พูดทิ้งท้ายไว้ แล้วออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยนไป

ครู่ต่อมา เธอก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ในมือมีห่อของสามห่อ "อันนี้คือสารอาหารแบบน้ำ หลอดเดียวอยู่ท้องได้ทั้งวัน ส่วนอันนี้คือสารอาหารแบบเจล ประสิทธิภาพใกล้เคียงกัน แล้วในนี้คืออาหารสังเคราะห์ หนูคิดดูแล้ว ถ้าเอาไปเลี้ยงม้า อาหารสังเคราะห์พวกนี้น่าจะเหมาะมากทีเดียวค่ะ"

"เรียบร้อย งั้นฉันไปเดี๋ยวเดียวกลับมา" เจียงต๋ารับอาหารสังเคราะห์ทั้งสามห่อมา แล้วหายตัวไปจากดาดฟ้า

…

ในป่าท้อ เจียงต๋าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความหวังของเถียนหง เขาส่งห่อของทั้งสามไปให้

"พี่เถียน ของทั้งหมดอยู่ในนี้แล้ว" เจียงต๋ากล่าว

เถียนหงหยิบสารอาหารแบบน้ำและแบบเจลออกมา เจียงต๋าจึงช่วยอธิบายวิธีใช้

"น้องชาย รอข้าสักครึ่งชั่วยาม" พูดจบ เถียนหงก็คว้าของทั้งสามห่อหายวับไป คงจะเอาไปหาคนทดสอบผลลัพธ์ดู

เจียงต๋าว่างลงพอดี จึงกลับไปยังวิลล่า

…

เขานั่งลงบนโซฟา เหลือบมองเวลาใกล้จะเที่ยงแล้ว

เจียงต๋าบิดขี้เกียจ ครึ่งวันนี้ผ่านไปอย่างคุ้มค่าจริงๆ

"ทางฝั่งซือหนานไม่รู้เป็นยังไงบ้างแล้ว" เจียงต๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาลูกสาวเพื่อสอบถามความคืบหน้า

"พ่อคะ หนูไปรับคณะตัวแทนมาเรียบร้อยแล้วค่ะ จัดแจงให้พักที่โรงแรมแล้ว พรุ่งนี้จะเริ่มการเจรจาอย่างเป็นทางการค่ะ" เจียงซือหนานรายงาน

"อืม พ่อรู้แล้ว" เจียงต๋าพยักหน้าแล้ววางสายไป

ยังไม่ทันที่เขาจะวางโทรศัพท์ลง เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นมาอีก

"เสี่ยวชี?"

เจียงต๋าแปลกใจ คราวนี้เป็นเจียงเสี่ยวชีที่โทรเข้ามา

ความจริงแล้วเจียงเสี่ยวชีสามารถติดต่อเขาผ่านสมองกลอัจฉริยะที่ข้อมือได้โดยตรง ทว่าหลังจากเจียงเสี่ยวชีประมวลผลดูแล้ว เธอคิดว่าการโทรศัพท์คุยกันแบบคนปกติทั่วไป น่าจะเหมาะสมกว่า