บทที่ 67 การค้าข้ามมิตินี่มันกำไรโคตรมหาศาลจริงๆ

“เสี่ยวชีเหรอ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

เจียงต๋ายกถ้วยชาขึ้นจิบบนโซฟาในวิลล่าพลางเอ่ยถามสบายๆ

“ท่านประธานคะ คนของเราเดินทางถึงประเทศโปหลัวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยสวัสดิภาพแล้ว และล็อกตำแหน่งของหวังฝานไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ พร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ” เจียงเสี่ยวชีรายงาน

“งั้นก็ลงมือเถอะ วางแผนคำนวณให้รอบคอบก่อนเริ่มด้วย ฉันต้องการความสำเร็จเท่านั้น ย้ำคำเดิมนะ ฉันต้องการให้มันทิ้งกระดูกไว้ที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้” เจียงต๋ากำชับ

“รับทราบค่ะ” เจียงเสี่ยวชีตอบ

“จริงสิ ช่วงนี้หมอนั่นมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหม?” เจียงต๋าถามด้วยความอยากรู้

เจียงเสี่ยวชีตอบว่า “หวังฝานเข้าร่วมกับกลุ่มหมาป่าโลหิตตระกูลเซี่ยง และเพิ่งจองตั๋วเครื่องบินมุ่งหน้ามายังนครโม่ตูค่ะ”

“เหอะ! ยังคิดจะกลับมาอีกเหรอ?” เจียงต๋าส่ายหน้า

“ท่านประธานคะ แล้วเรื่องกลุ่มหมาป่าโลหิตตระกูลเซี่ยงจะจัดการยังไงดีคะ?” เจียงเสี่ยวชีถาม

เจียงต๋าครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถาม “ตระกูลเซี่ยงกับหวังฝานเกี่ยวข้องกันลึกซึ้งแค่ไหน?”

“ไม่ลึกมาก แต่ก็ไม่ผิวเผินค่ะ” เจียงเสี่ยวชีรายงาน “จากการสืบค้น หวังฝานได้ช่วยชีวิตเซี่ยงเสวี่ย ลูกสาวของเซี่ยงเจิ้งหยางเอาไว้แถบชายฝั่งทะเลของหัวเซี่ย จากนั้นก็อาศัยเส้นสายของตระกูลเซี่ยงหลบหนีออกจากหัวเซี่ยไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ค่ะ”

“แบบนี้นี่เอง งั้นก็ดูตามสถานการณ์ไปก่อน ถ้าตอนลงมือจัดการหวังฝานแล้วตระกูลเซี่ยงอยู่นิ่งๆ ก็ช่างหัวพวกมัน แต่ถ้ากล้าเสนอหน้าออกมา ก็กวาดล้างไปพร้อมกันเลย” เจียงต๋ากล่าวอย่างเยือกเย็น

“รับทราบค่ะ” เจียงเสี่ยวชีขานรับ

หลังจากวางสายจากเจียงเสี่ยวชี เจียงต๋าก็เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย

ตั้งแต่วันก่อนที่สืบรู้ว่าหวังฝานกบดานอยู่ที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขาก็ส่งทีมแอนดรอยด์เดินทางออกจากหัวเซี่ยทันที หมายมั่นจะให้ “พ่อตัวเอก” ผู้นี้ได้ฝังร่างไว้ที่นั่น

ตอนนี้คนพร้อม แผนพร้อม รอแค่จังหวะลงมือ เขาเพียงแค่นั่งรอฟังข่าวดีก็พอ

เขาไม่กังวลเรื่องความล้มเหลวเลยสักนิด

เพราะแอนดรอยด์สายต่อสู้ที่เขาส่งไปมีมากถึง 50 ตัว ทุกตัวมีทักษะการต่อสู้ระดับสุดยอดของดาวสีน้ำเงิน เชี่ยวชาญอาวุธปืนและอาวุธไร้ดินปืนทุกแขนง ซ้ำยังเชี่ยวชาญการพรางตัว การซุ่มโจมตี การสอดแนม รวมถึงการต่อต้านการสอดแนม

โครงสร้างร่างกายของพวกมัน ไม่ว่าจะความแข็งแกร่งหรือความยืดหยุ่นล้วนเหนือกว่าเนื้อหนังมนุษย์ไปไกล กระดูกก็สร้างขึ้นจากโลหะพิเศษ จึงมีพละกำลังมหาศาลเกินขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิต

พวกมันไม่รู้จักความเจ็บปวด แถมยังมีความสามารถในการประมวลผลเทียบเท่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์

ส่งสัตว์ประหลาดระดับนี้ไปพร้อมกันถึง 50 ตัว เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนธรรมดาอย่างหวังฝานจะมีปัญญาเอาชีวิตรอดไปได้

ถ้ายังรอดไปได้อีก เจียงต๋าคนนี้ยอมกระโดดตึกเลยเอ้า

…

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สัญญาณจากเถียนหงก็ดังขึ้น

เจียงต๋าเชื่อมต่อกับสโมสรข้ามกาลอวกาศ ร่างพลันวูบไหว มาปรากฏตัวยังพื้นที่แลกเปลี่ยนทันที

ท่ามกลางดงดอกท้อ

เจียงต๋ามองกลีบดอกท้อที่เบ่งบานสะพรั่งเต็มสวนสลับกับร่างบึกบึนหยาบกร้านของเถียนหงแล้วรู้สึกพิลึกกึกกืออย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้จริงๆ ว่าพื้นที่แลกเปลี่ยนแห่งนี้จำลองสภาพแวดล้อมขึ้นมาอย่างไร

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาสาธิตดาบแสงเงิน เขาจงใจฟันต้นท้อจนราบเป็นหน้ากลอง ทว่าพอเข้ามาใหม่อีกครั้ง ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิมเสียอย่างนั้น

“น้องชาย นี่มันของดีจริงๆ! โคตรจะมีประโยชน์เลย” เถียนหงเอ่ยอย่างตื่นเต้น หลุดมาดผู้นำกองทัพกบฏผู้สุขุมไปจนหมดสิ้น

“ใช้การได้ก็ดีแล้วครับ” เจียงต๋ายิ้มบาง ผลลัพธ์ไม่ผิดไปจากที่กะเก็งไว้

“เจ้าน้ำยาฟื้นฟูกับอาหารเหลวเข้มข้นนี่ รสชาติอาจจะแย่ไปหน่อย แต่สำหรับพวกคนยากไร้ มันนับเป็นของโอชารสเลยนะ หากของพรรค์นี้แพร่หลายไปทั่วทวีปเสินโจวได้ ก็คงไม่มีใครต้องอดตายอีกต่อไปแล้ว” เถียนหงดูเหมือนจะนึกถึงเรื่องสะเทือนใจบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวจึงพลันหม่นหมองลง

เจียงต๋าเม้มปาก ไม่รู้จะพูดปลอบอย่างไรดี

ความจริงเขาอยากบอกว่า ต่อให้ของพวกนี้แพร่กระจายไปทั่วเสินโจว คนที่ถึงคราวอดตายก็ยังคงต้องอดตายอยู่ดี

อีกอย่าง อย่าเห็นว่าน้ำยาและอาหารเหลวพวกนี้เป็นของที่คนบนดาวชางหลานพากันส่ายหน้าเอียนรังเกียจเชียว

เพราะนี่คือหยาดเหงื่อและผลึกแห่งเทคโนโลยีล้วนๆ

ต้องเป็นโลกที่มีระดับเทคโนโลยีสูงส่งถึงขั้นหนึ่งเท่านั้นจึงจะผลิตออกมาได้

โครงสร้างสังคมคล้ายยุคโบราณแบบทวีปเสินโจวเนี่ยนะ คิดจะผลิตของพวกนี้ขึ้นมาเอง? ฝันกลางวันชัดๆ

หลังจากทอดถอนใจอยู่พักหนึ่ง เถียนหงก็ดึงสติกลับมาแล้วเอ่ย “น้องชาย ว่ามาเถอะ จะแลกเปลี่ยนกันยังไง?”

“ตกลงจะเลือกแบบไหนครับ น้ำยาหรือว่าอาหารเหลวเข้มข้น?” เจียงต๋าถาม

เถียนหงใคร่ครวญชั่วครู่ก่อนเอ่ย “เอาน้ำยาแล้วกัน กินง่ายดี กระดกอึกๆ ไม่กี่คำก็ลงคอหมดแล้ว”

เจียงต๋าคำนวณตัวเลขในหัวแล้วเอ่ย “พี่เถียน ท่านมีกำลังพลอยู่ห้าหมื่นนาย ให้ผมจัดเตรียมเสบียงไว้ให้สักครึ่งปีเป็นไงครับ? ตกอยู่ที่ 9 ล้านหลอด”

“เก้าล้านหลอดรึ?” เถียนหงคิดคำนวณตามแล้วขมวดคิ้ว “นั่นก็หมายความว่า เฉลี่ยแล้วได้คนละหนึ่งหลอดต่อวันน่ะสิ?”

“ถูกต้องครับ” เจียงต๋าพยักหน้า “น้ำยานี้อัดแน่นด้วยพลังงานเข้มข้น แค่หลอดเดียวก็เพียงพอต่อการใช้พลังงานตลอดทั้งวันแล้ว”

เถียนหงนิ่งเงียบพลางเดินวนไปมาครุ่นคิด

ครู่หนึ่งเขาก็หยุดฝีเท้าแล้วแย้งขึ้น “แต่พวกทหารต้องใช้แรงกายเยอะมากนะ! ข้าตั้งใจจะให้ฝึกซ้อมกันทุกวัน วันๆ หนึ่งสูญเสียเรี่ยวแรงมหาศาล แค่หลอดเดียวจะไปพออะไร? โดยเฉพาะเวลาออกศึก ยิ่งผลาญพลังกายหนักเข้าไปอีก ยิ่งกว่านั้น นอกจากทหารห้าหมื่นนายแล้ว ข้ายังมีบริวารคนอื่นๆ ที่ต้องคอยเลี้ยงดูอีกตั้งเท่าไหร่!”

เจียงต๋านิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วเสนอว่า “พี่เถียน เอาแบบนี้ดีกว่า ผมจะเตรียมให้ท่านก่อน 10 ล้านหลอด แล้วทางท่านก็ทำบัญชีบันทึกการใช้งานในแต่ละวันไว้ หลังจากนั้นผมค่อยเติมของให้ตามปริมาณที่ใช้จริง”

“ตกลง” เถียนหงพยักหน้าเห็นพ้อง “ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยเรื่องราคาน้ำยา 10 ล้านหลอดนี่กัน”

“ผลึกวิญญาณ 1 แสนก้อนครับ” เจียงต๋าเอ่ยเรียบๆ

เถียนหงเบิกตากว้าง น้องชายคนนี้หน้าตาดูผอมบางไร้พิษสง แต่เวลาอ้าปากเรียกราคานี่มันเชือดนิ่มๆ ชัดๆ!

เปิดปากทีล่อไป 1 แสน

เขาติดต่อแลกเปลี่ยนกับโลกพิศวงมาตั้งนาน ยังสะสมผลึกวิญญาณได้ไม่ถึง 1 แสนก้อนด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาของเถียนหง เจียงต๋าจึงช่วยกางบัญชีแจกแจงให้ฟัง “พี่ชาย ผลึกวิญญาณ 1 แสนก้อนมันเยอะตรงไหนกันครับ? นี่มันน้ำยาตั้ง 10 ล้านหลอดเชียวนะ! หากเฉลี่ยราคาต่อหน่วย ก็เท่ากับว่าผลึกวิญญาณก้อนเดียวแลกน้ำยาได้ตั้ง 100 หลอด”

“น้ำยาหนึ่งหลอดช่วยให้คนหนึ่งคนมีแรงประทังชีวิตไปได้ทั้งวัน 100 หลอดก็คือ 100 วัน เท่ากับว่าผลึกวิญญาณเพียงก้อนเดียวสามารถต่อลมหายใจให้คนหนึ่งคนรอดชีวิตได้ถึง 100 วันเต็มโดยไม่ต้องพึ่งพาอาหารอื่นใดเลย แบบนี้ยังเรียกว่าแพงอีกหรือครับ?”

เถียนหง: “…”

พอลองเอามาคิดสะระตะดูแล้ว… มันก็ไม่แพงจริงๆ นั่นแหละ

จะว่าไป ผลึกวิญญาณอาจมีค่าสูงลิ่วในมือพวกเขา แต่สำหรับโลกพิศวงแล้วมันไม่ได้หายากเย็นอะไรเลย ที่นั่นไม่เพียงแต่มีสายแร่ผลึกวิญญาณอยู่เกลื่อนกลาด แม้แต่การออกล่าสังหารสัตว์ประหลาดแห่งโลกพิศวงก็ยังดรอปผลึกวิญญาณออกมาได้

ถึงอย่างนั้นผลึกวิญญาณในโลกพิศวงก็ยังมีมูลค่าอยู่ดี ปกติแล้วผลึกวิญญาณหนึ่งก้อนสามารถแลกเสบียงอาหารได้ราวๆ สองเดือน

ทันใดนั้น ดวงตาของเถียนหงก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างน่ากลัว

จริงด้วยสิ ทางฝั่งโลกพิศวงเองก็กำลังขาดแคลนเสบียงอาหารอยู่นี่หว่า! หากเอาของวิเศษอย่างเจ้าน้ำยานี่ไปเทขายในโลกพิศวง มันจะไม่กลายเป็นสินค้าขายดีเทน้ำเทท่าไปเลยเรอะ?

ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งตาวาววับ

“ตกลงตามนี้!” เถียนหงแหกปากตะโกนลั่นจนเจียงต๋าสะดุ้งโหยง

เมื่อครู่ยังทำหน้าบึ้งตึงไม่ยินยอมอยู่แท้ๆ ไหงกลับลำเร็วนักล่ะเนี่ย?

เจียงต๋าฉุกคิดเพียงแวบเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ดูท่าพี่เถียนคนนี้คงมองเห็นลู่ทางทำกำไรต่ออีกทอดหนึ่งเข้าให้แล้ว!

หรือว่าเราจะตั้งราคาต่ำเกินไป?

เขาส่ายหน้ากับตัวเองในใจ ไม่ต่ำหรอก

น้ำยา 10 ล้านหลอดนี้ เขาแลกมาด้วยโอสถอายุวัฒนะเพียงแค่เม็ดเดียวเท่านั้น

แล้วโอสถอายุวัฒนะหนึ่งเม็ด ก็มีมูลค่าเท่ากับหินวิญญาณแค่ก้อนเดียวในสายตาของเจียงหง

ทว่าผลึกวิญญาณหนึ่งก้อน อย่างน้อยก็น่าจะแลกเป็นหินวิญญาณได้ถึงหนึ่งหมื่นก้อนขึ้นไป หรืออาจจะมหาศาลกว่านั้นด้วยซ้ำ เพราะสมบัติล้ำค่าที่ช่วยยกระดับพลังวิญญาณได้โดยตรงแบบนี้ ต่อให้เป็นในโลกบำเพ็ญเซียนก็ยังเป็นของวิเศษที่แย่งชิงกันจนหัวร้างข้างแตก

แต่เขากลับเอาของที่มีต้นทุนเท่ากับหินวิญญาณเพียงก้อนเดียว มาแลกเป็นผลึกวิญญาณได้ตั้ง 1 แสนก้อนเนี่ยนะ…

เจียงต๋าได้แต่ยกมือเกาหัว การค้าขายข้ามโลกนี่มันกำไรบ้าคลั่งเกินเบอร์ไปแล้วจริงๆ!