ตอนที่ 192 มีคุณสมบัติที่จะเกียจคร้าน

เหวยฮ่าวยืนเงียบอยู่ตรงนั้นไม่พูดไม่จา หลี่ซื่อหมินถลึงตาใส่เหวยฮ่าวทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปกล่าวกับพวกตนว่า "ทางกระทรวงโยธาธิการจำเป็นต้องเร่งมือเข้าไว้ อีกอย่าง เรื่องเหล็กกล้านั้น ปีหน้าให้เหวยฮ่าวไปจัดการ ส่วนเรื่องที่จะให้เหวยฮ่าวไปอยู่กระทรวงโยธาธิการ เอาเถอะ ค่อยว่ากันอีกที เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรแล้ว ประเดี๋ยวก็อยู่กินเนื้อด้วยกันที่นี่เสียเลย พอดีพวกเกามิงล่าสัตว์กลับมาได้ไม่น้อย จะได้ลองลิ้มรสด้วยกัน!"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท!" พวกเขาต่างประสานมือกล่าวรับ

ฝางเสวียนหลิงมองเหวยฮ่าวแวบหนึ่งในยามนี้ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับเหวยฮ่าวว่า "เหวยฮ่าวเอ๋ย เจ้าเป็นถึงบุตรเขยของฝ่าบาท ควรจะต้องช่วยแบ่งเบาภาระของฝ่าบาทให้มากหน่อยถึงจะถูก

" "ข้าก็ช่วยแบ่งเบาอยู่นี่ไง ข้ายุ่งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเชียวนะ! จริง ๆ นะ ท่านมหาเสนาบดีฝาง ท่านไม่รู้หรอก ข้าเพิ่งจะได้พักหายใจหายคอสักสองสามวันนี้เอง ก่อนหน้านี้ล้วนยุ่งจนหัวหมุน พวกท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะ ขุนนางตั้งมากมายเพียงนี้ ขาดข้าไปสักคนก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ?" เหวยฮ่าวมองฝางเสวียนหลิงพลางกล่าวอย่างจริงจังยิ่ง

ทันใดนั้น ขันทีด้านนอกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาเอ่ยรายงานว่า "ไท่ซ่างหวงมีรับสั่งมา ให้เหวยฉุนเย่รีบไปเข้าเฝ้าโดยเร็ว ตอนนี้ขาดอยู่อีกขาหนึ่งพะยะค่ะ!"