ตอนที่ 347 พี่น้องร่วมร่องสนามเพลาะ

หลี่เฉิงกานยามนี้เดือดดาลยิ่งนัก ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที

"ฝ่าพระบาท อย่าตรัสเช่นนั้นเพคะ!" ซูเหมยร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก นางหวาดกลัวที่หลี่เฉิงกานเป็นเช่นนี้ เพราะหากเขาวิพากษ์วิจารณ์หลี่ซื่อหมินตรง ๆ แล้วเรื่องรู้ไปถึงพระกรรณ คงมิใช่เรื่องเล็กเป็นแน่

"จะพูดเช่นนี้แหละ ชิงเชว่มีสิทธิ์อะไรมาแย่งชิงกับข้า มันเอาอะไรมาแย่งชิงกับข้า เสด็จพ่อคอยประคบประหงมมันเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร หินลับมีดงั้นหรือ ข้าจำเป็นต้องมีหินลับมีดด้วยหรือ ข้าทำสิ่งใดผิดไปตรงไหนกัน!" หลี่เฉิงกานจ้องมองซูเหมยแล้วเค้นถามขึ้นมา

"ฝ่าพระบาทมิได้ทำสิ่งใดผิดเพคะ!" ซูเหมยรีบกล่าวกับหลี่เฉิงกาน

"ขุนนางรุ่นเยาว์พวกนั้น เป็นสิ่งที่ชิงเชว่ควรไปข้องแวะงั้นหรือ คนพวกนั้นคือขุนนางสำคัญของราชสำนักในวันข้างหน้า เสด็จพ่อให้ชิงเชว่ไปพบ หมายความว่าอย่างไร ก่อนหน้านี้ตรัสว่าองค์ชายไม่อาจใกล้ชิดขุนนางมากเกินไป ข้าเพื่อจะรักษากฎนี้ จึงไม่กล้าไปพบขุนนางเหล่านั้น ทำไมล่ะ ชิงเชว่มันถึงทำได้งั้นหรือ" หลี่เฉิงกานยังคงกล่าวด้วยความเดือดดาล