บทที่ 1105 สองยอดนักรบทูเจวี๋ยที่ถูกทัพถังขนาบหน้าหลังบนเนินเขา

นึกถึงความเหนื่อยยากที่ทุ่มเทวางแผนมาแรมเดือน กว่าจะเคี่ยวกรำกองกำลังจั่วเว่ยให้ตั้งค่ายพักแรมแน่นหนาดั่งปราการเหล็กได้สำเร็จ ทว่าเจ้าพวกตัวปัญหาเหล่านั้นกลับทยอยโผล่หัวกันออกมาไม่ขาดสาย แถมยังร่าเริงวิ่งเข้าวิ่งออกกันเป็นว่าเล่น

แม่ทัพใหญ่ไฉมองหลางเจี้ยงหลิวที่ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาทำเอาคนมองบอกไม่ถูกว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขากำลังจ้องมองตนด้วยแววตาละห้อย

รวมถึงเหล่าแม่ทัพในกระโจมใหญ่ที่ต่างทำสีหน้าพิลึกพิลั่น ดูเหมือนอยากจะสบถคำหยาบออกมาเพื่อระบายอารมณ์ แต่ก็ต้องกล้ำกลืนเอาไว้เพราะเกรงใจฐานะของผู้ก่อเรื่อง