บทที่ 271 ทูลขอฝ่าบาท ปลดเขาออกจากตำแหน่งซื่อตู๋แห่งตำหนักบูรพา และมิให้เรียกใช้อีกต่อไป

บรรดาข้าราชการเมืองจิ้นหยางรวมถึงข้าราชบริพารของตำหนักบูรพาต่างพากันเงยหน้าขึ้น มองไปยังจั่งซุนเจียชิ่งด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

หมอนี่ปกติก็วางก้ามโอหัง สั่งนั่นชี้นิ้วสั่งคนอื่นอยู่เป็นนิจ เหมือนอย่างเช่นตอนนี้ไม่มีผิด

อวี๋จื้อหนิงขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด สะกดกลั้นความไม่พอใจแล้วเอ่ยเสียงขรึม