บทที่ 63 พวกเธอมีหน้าที่งดงามดั่งบุปผา ฉันมีหน้าที่หาเงินเลี้ยงดู

ขณะที่ทุกคนกำลังเฮฮาฉลองกันอย่างสุดเหวี่ยง ประตูก็ถูกถีบเปิดเสียงดังโครม ชายอ้วนคนหนึ่งสบถก่นด่าเดินอาดๆ เข้ามา "แหกปากหาพระแสงอะไรกันวะ หนวกหูจนแก้วหูจะแตก อยากให้พวกกูสั่งสอนใช่ไหม?"

ข้างหลังเขามีชายฉกรรจ์ตามมากว่ายี่สิบคน แต่ละคนร่างบึกบึนกำยำ คาบบุหรี่เอียงกะเท่เร่ ท่าทางนักเลงเต็มขั้น ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดีสักนิด

ครั้นเห็นสาวงามละลานตา ดวงตาของพวกมันก็พลันเบิกกว้าง ตะลึงงันไปตามๆ กัน

แถมยังรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างยิ่ง ฝั่งพวกมันมีคนตั้งเยอะขนาดนี้ แต่กลับไม่มีสาวสวยเลยสักคนเดียว

อยุติธรรมชะมัด!

"พวกแกเป็นใคร คิดจะทำอะไรกัน?"

จางทงยกมือห้ามพวก รปภ. ที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไป

เขาไม่ชอบการทะเลาะวิวาท

โดยเฉพาะในโรงแรมแบบนี้

งานเลี้ยงฉลองดีๆ เกิดกลายเป็นเรื่องจนต้องไปนอนฉลองต่อในโรงพักคงไม่เข้าท่าแน่

"ฮ่าๆ กูเป็นใครน่ะเหรอ มึงไม่ต้องมาเสือก!"

ผางถ่านจ้องเขม็งไปที่จางทง "พวกมึงเป็นบริษัทบันเทิงหรือพวกโมเดลลิ่งเปิดใหม่ใช่ไหม?"

"แล้วมันเกี่ยวเหี้ยอะไรกับแกด้วย?"

จางทงเริ่มมีน้ำโห เดิมทีตั้งใจจะคุยเคลียร์กันดีๆ แต่อีกฝ่ายดันกร่างไม่เข้าเรื่อง "ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าไม่เตือน ขาเดินเข้ามาดีๆ อาจจะได้นอนหามออกไป"

"แค่บริษัทกระจอกๆ กล้ามาทำเก่งต่อหน้ากู ผางถ่านคนนี้เหรอวะ อยากตายใช่ไหม!"

ผางถ่านชะงักไปนิด ก่อนจะแสยะยิ้มเย็นชา

พวกชายฉกรรจ์ด้านหลังต่างพากันหัวเราะเยาะ มองจางทงราวกับมองคนปัญญาอ่อน

"เข้ามาเลยพวกมึง! เดี๋ยวปู่คนนี้จะจัดให้เรียบ ดูซิว่าใครกันแน่ที่รนหาที่ตาย!"

อ้วนหลัวกระโดดพรวดออกไปข้างหน้าเป็นคนแรก พลางกวักมือท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว

เขาสูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ร่างกายเต็มไปด้วยไขมัน น้ำหนักตัวมหาศาลไม่ได้เป็นรองผางถ่านเลยสักนิด

พอกระโดดออกไปยืนตระหง่านแบบนั้น มันจึงดูข่มขวัญอีกฝ่ายได้ไม่น้อย

เขาไม่ได้กลัวเลยสักนิด

ข้างหลังมีอดีตทหารหน่วยรบพิเศษระดับพระกาฬตั้งสิบคน แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นถึงระดับราชันย์ทหาร

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีจางทงที่เก่งกาจเหนือชั้นยิ่งกว่ายืนคุมเชิงอยู่

การจัดการกับพวกตัวตลกพรรค์นี้ ลูกน้องอย่างเขาย่อมต้องออกหน้ารับแทนอยู่แล้ว

ที่สำคัญ เรื่องเท่ๆ ได้หน้าแบบนี้ จะขาดอ้วนหลัวคนนี้ไปได้ยังไง!

ไม่เห็นเหรอว่าสาวสวยสี่คนที่นั่งโต๊ะเดียวกันกำลังมองเขาด้วยสายตาชื่นชมขนาดไหน?

นี่แหละคือก้าวแรกของการเต๊าะสาว

วันหน้าค่อยเลือกจีบสักคนก็ยังไม่สาย

ถ้าโชคดี เผลอๆ อาจได้เป็นเหมือนจางทงที่มีสาวงามนับไม่ถ้วนคอยส่งสายตาทอดสะพานให้

อยากนอนกับใครก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ล้วนๆ

ฮ่าๆ!

"ไอ้อ้วนอย่างมึงเนี่ยนะ? ช่างไม่เจียมกะลาหัว! ลูกน้องกูคนไหนก็ตบมึงคว่ำได้ทั้งนั้นแหละ"

ผางถ่านเบะปากเหยียด "วันนี้กูเปิดทางให้คำเดียว พวกมึงกราบขอโทษพวกกูเดี๋ยวนี้ แล้วก็จ่ายค่าอาหารโต๊ะพวกกูซะ เรื่องจะได้จบๆ ไป นี่กูเห็นแก่หน้าสาวสวยตั้งหลายคนหรอกนะ ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปง่ายๆ!"

พรรคพวกของมันต่างพากันจ้องตาเขม็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเดือดดาล

พวกกูเอาชีวิตเข้าแลก เลือดตกยางออกแทบตาย เงินเดือนยังไม่ถึงหมื่น แต่ไอ้พวกบริษัทบันเทิงพรรค์นี้กลับโกยเงินเป็นกอบเป็นกำ แจกโบนัสคนละห้าแสน แถมยังให้หยุดงานตั้งครึ่งเดือนอีก โคตรจะไม่ยุติธรรมเลยโว้ย!

"รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าไม่เตือน"

หวังเหาสาวเท้าเดินตรงเข้าไป ขวางอ้วนหลัวไว้ข้างหลัง

ส่วน รปภ. คนอื่นยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ

มั่นใจว่าหวังเหาคนเดียวก็เอาอยู่หมัด

ยังไงซะเขาก็เคยเป็นถึงระดับราชันย์ทหาร

"พวกมึงไม่ใช่คนดีจริงๆ ด้วย ไปทำเรื่องชั่วอะไรมาแล้วกำลังแบ่งของโจรกันอยู่ใช่ไหม? อยู่เฉยๆ อย่าคิดขัดขืน ตามพวกกูกลับไปสอบปากคำให้หมด!"

ผางถ่านพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะนำพรรคพวกพุ่งเข้ามา

กะจะลงไม้ลงมือจริงๆ ซะแล้ว!

"คิดว่าพวกแกเป็นใครกัน?"

หวังเหาขยับตัวทันควัน จับผางถ่านทุ่มข้ามไหล่กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

จากนั้นก็ตวัดขาเตะกวาดพื้นทีเดียว ชายฉกรรจ์แถวหน้าก็ล้มคว่ำคะมำหงาย

คนที่เหลือยังไม่ทันกะพริบตา ก็ถูกจัดการจนล้มระเนนระนาดแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

นอนเกลื่อนกลาดร้องโอดโอยเต็มพื้น

"ฮ่าๆ ฝีมือกระจอกแค่นี้เนี่ยนะ เสือกบอกจะตบปู่หลัวของมึงคว่ำ?"

อ้วนหลัวหลุดขำก๊ากออกมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย บริษัทบันเทิงนี่มันจะรวยเกินไปแล้วมั้ง? ถึงขนาดจ้างระดับราชันย์ทหารมาเป็นการ์ดเลยเหรอวะ?"

ผางถ่านแค้นจัดจนแทบกระอักเลือด

ในอดีตเขาก็เคยเป็นทหาร แถมยังเป็นหน่วยรบพิเศษมาก่อน ฝีมือการต่อสู้ย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

แต่พอต้องมาเจอกับระดับราชันย์ทหาร ก็เทียบไม่ติดฝุ่น

คราวนี้หน้าแตกยับเยินไม่มีชิ้นดี

ทว่าเรื่องวันนี้ไม่มีทางจบง่ายๆ แน่

"พวกมึงกล้าทำร้ายเจ้าหน้าที่เหรอ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม!"

หนึ่งในนั้นทนไม่ไหว แผดเสียงคำรามลั่น

เนื่องจากเมืองเซียงมีมหาเศรษฐีระดับโลกแห่แหนกันมาอย่างกะทันหัน แถมยังมีพวกนักล่าสมบัติอีกเพียบ

พวกตนจึงถูกระดมกำลังมาช่วยตรวจตราความสงบเรียบร้อย

แถมยังสวมชุดนอกเครื่องแบบ ถือเป็นกำลังที่แฝงตัวอยู่ในเงามืด

พอเสร็จสิ้นภารกิจ จึงพากันมากินข้าวที่โรงแรม

"เจ้าหน้าที่งั้นเหรอ?"

จางทงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ไปมีเรื่องกับเจ้าหน้าที่รัฐได้ยังไงกันวะเนี่ย?

แต่เขาก็ไม่ได้หวาดกลัว พูดเสียงเรียบว่า "พวกเราเป็นพนักงานของบริษัทประมูลเทียนเป่า แล้วพวกนายจะเอายังไง?"

"พนักงานบริษัทประมูลเทียนเป่า?"

พวกนอกเครื่องแบบทุกคนถึงกับอ้าปากตาค้าง

ไม่ใช่เพราะบริษัทประมูลแห่งนี้จัดงานประมูลบ้าบอนั่นหรอกเหรอ ที่ดึงดูดมหาเศรษฐีมาเพียบจนพวกตนต้องโดนลากตัวมาทำงานล่วงเวลากันเนี่ย?

ได้ยินว่าบริษัทประมูลนี้วันเดียวฟันเงินไปกว่าสี่หมื่นสามพันล้านหยวน

แถมยังมีของวิเศษชิ้นหนึ่งชื่อมุกเหินหาว ที่ทำให้คนบินได้ด้วยไม่ใช่เหรอ?

"เข้าใจผิดแล้ว ที่แท้ก็เข้าใจผิดกันไปเอง!"

ผางถ่านตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยแก้เก้ออย่างเกรงใจสุดขีด "ผมนึกว่าพวกคุณเป็นบริษัทบันเทิงเสียอีก เห็นส่งเสียงเอะอะโวยวายแจกโบนัสกันลั่นห้องจนหนวกหู พวกเราเองก็เพิ่งทำงานล่วงเวลาเพื่อบริษัทของคุณมาจนดึกดื่น อารมณ์มันก็เลยพลอยหงุดหงิดไปหน่อยน่ะครับ"

"ลำบากแย่เลยนะ"

หวังเหาโยนบุหรี่จงหัวให้สองซองอย่างไม่ใส่ใจ "เอาไปแบ่งกันสูบไป"

เขาไม่อยากลดตัวไปถือสาหาความกับพวกเทศกิจ

และยิ่งไม่อยากมีเรื่องบาดหมางกับคนของทางการ

"ขอบคุณมากครับ!"

ผางถ่านรีบรับมาด้วยความยินดีปรีดา

แถมยังมองจางทงอย่างประจบประแจงพลางถามว่า "คุณคงเป็นคุณจางทง เจ้าของบริษัทประมูลเทียนเป่าใช่ไหมครับ? หนุ่มแน่นแถมยังเก่งกาจ ทั้งยังหล่อเหลาเอาการ ผมนี่นับถือจากใจจริงเลยครับ! งานประมูลคราวหน้า ผมจะขออาสามาช่วยลาดตระเวนให้อีกแน่นอน"

ไม่รอให้จางทงได้ตอบอะไร เขาก็ค้อมหัวก้มตัวเดินถอยกรูดออกไปนอกห้องทันที

พอพ้นประตูออกมาได้ก็รีบปาดเหงื่อกาฬบนหน้าผาก "เชี่ยเอ๊ย ตกใจแทบแย่! ที่แท้เป็นพนักงานบริษัทประมูลเทียนเป่าหรอกเหรอวะ? แค่ รปภ. คนเดียวก็เก็บพวกเราเรียบทั้งก๊กเลยเนี่ยนะ?"

"หมอนั่นต้องเป็นอดีตราชาแห่งทหารชัวร์ แถมยังเป็นระดับหัวกะทิของราชาแห่งทหารด้วย อายุสามสิบกว่าแล้วฝีมือยังไม่ตกสักนิด ซ้ำยังเหี้ยมเกรียมกว่าเดิมอีกต่างหาก"

"กูนึกว่าวันนี้ชะตาขาด โดนซัดเละเป็นโจ๊กแน่แล้ว ที่ไหนได้ยังได้บุหรี่ติดมือมาอีกสองซอง? รอดพ้นเคราะห์ใหญ่มาได้ คราวนี้มีโชคลาภตามมาจริงๆ ด้วยโว้ย!"

"…"

พวกมันเดาไม่ผิดเลย หวังเหาย่อมเป็นหัวกะทิในหมู่ราชาแห่งทหารอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะมีพรสวรรค์เหนือชั้น มีหรือที่นักพรตฉางเหมยจะยอมเสียเวลาขัดเกลาสั่งสอนเขามาด้วยตัวเอง?

"เมื่อกี้ฉันพูดถึงไหนแล้วนะ? อ้อ พูดถึงเรื่องวันหยุดสินะ"

จางทงยกเหล้าขึ้นดื่มอีกแก้วแล้วยิ้มร่า "พวกคุณยอมมาทำงานที่บริษัทของผม ก็นับว่าให้เกียรติผมมากแล้ว เพราะฉะนั้นวางใจได้เลย ขอแค่ซื่อสัตย์ภักดีต่อผม ผมไม่มีทางทำให้พวกคุณต้องลำบากแน่นอน… สรุปง่ายๆ ก็คือ พวกเธอมีหน้าที่งดงามดั่งบุปผา ส่วนฉันมีหน้าที่หาเงินเลี้ยงดูพวกเธอเอง!"

"พรืด…"

ทุกคนถึงกับหลุดขำก๊ากออกมาพร้อมกัน

เจ้านายเมาแอ๋แล้วแน่ๆ

เหมาหมดไม่สนหญิงสนชายเลยทีเดียว!

พวกผมที่เป็น รปภ. คงจะไปทำตัวงดงามดั่งบุปผาไม่ไหวหรอกนะเจ้านาย!

เหล่าสาวงามก็พากันหัวเราะจนตัวสั่นตัวคลอน

เจ้านายช่างตลกอะไรอย่างนี้

แต่นิสัยใจคอก็ดีเหลือเกิน การได้เป็นลูกน้องของเขา ไม่ต้องมานั่งกังวลเลยว่าจะช่วยบริษัทหาเงินยังไง

แค่ตั้งใจทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ

ก็เพราะเขาคือนักล่าสมบัติระดับพระกาฬ เรื่องหาเงินน่ะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขาคนเดียวก็เหลือเฟือแล้ว!