บทที่ 64 ร่วมเตียงเคียงหมอนกับฮวาชิงเซียง

จางทงนอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียง

พลันได้กลิ่นหอมกรุ่นเย้ายวนใจลอยมาแตะจมูก

เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาช้าๆ

แล้วสีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

ที่นี่ที่ไหนกันวะเนี่ย?

ไม่ใช่วิลล่า

และไม่ใช่โรงแรมด้วย

แต่เป็นห้องพักธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง

ทว่าเตียงกลับใหญ่เป็นพิเศษ

ที่ประหลาดยิ่งกว่านั้นคือ ฮวาชิงเซียงกำลังนอนกอดเขาอยู่!

แม่สาวคนนี้คออ่อน ดื่มไปแค่แก้วเดียวก็หลับยาวมาจนถึงตอนนี้ แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยแม้แต่น้อย

สภาพของเธองดงามราวกับภาพวาดสาวงามบรรทมก็ไม่ปาน

ทั้งสวยหยาดเยิ้มและมีเสน่ห์เหลือล้น

"ฉันเมาเหรอวะเนี่ย?"

"แล้วทำไมถึงมาจัดแจงให้ฉันแบบนี้ล่ะ?"

"ความคิดของใครกันวะ?"

จางทงกุมขมับ รู้สึกมึนตึ้บไปหมด

ฝีมือไอ้อ้วนหลัวใช่ไหมเนี่ย?

นี่กะจะฆ่ากันให้ตายเลยหรือไง!

ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย

ฉันแค่อยากหางานดีๆ ให้พวกสาวสวยระดับท็อปทำต่างหาก

อยากให้พวกเธอมีชีวิตที่สุขสบาย

ไม่ได้คิดจะเปิดฮาเร็มให้ตัวเองเสียหน่อย!

ทว่าตอนนี้ ดันมานอนเตียงเดียวกับฮวาชิงเซียงซะงั้น

ต่อให้โดดลงแม่น้ำเหลืองก็คงล้างมลทินไม่หลุดแล้วจริงๆ

ถึงจะแก้ต่างได้ แต่ก็อาจจะเลยเถิดกลายเป็นเรื่องจริงเข้าสักวัน

เธอสวยสะกดใจขนาดนี้ ทั้งเซ็กซี่ทั้งไร้เดียงสา ทั้งเย้ายวนทั้งดูสดใสบริสุทธิ์

แถมยังเบียดตัวซบแนบอกอยู่อย่างแนบชิด

ใครมันจะไปทนไหววะ?

ในขณะที่ลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ หัวใจเต้นรัวแรง และเริ่มมีความคิดเตลิดขึ้นมา ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

จ้าวเชี่ยนเดินเข้ามาด้วยท่วงท่างดงาม ก่อนจะยิ้มหวานพลางเอ่ยขึ้น "ตื่นแล้วเหรอคะพี่ทง? รีบดื่มชาแก้เมาสักแก้วก่อนเถอะค่ะ"

จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

ที่แท้จางทงเมามายก็จริงแต่ยังพอมีสติ แถมยังเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของฮวาชิงเซียงที่เมาพับไม่ได้สติ จึงยืนกรานจะมาส่งเธอที่ห้องพักซึ่งเพิ่งจัดสรรให้ แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ล้มตัวลงนอนแผ่อยู่บนเตียงจนลุกไม่ขึ้น

จ้าวเชี่ยนจึงทำได้แค่อยู่คอยดูแลข้างๆ เพื่อรอให้เขาตื่น

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

จางทงลอบถอนหายใจยาว พลางนึกเสียวสันหลังวาบอยู่ในใจ

ถ้าจ้าวเชี่ยนไม่ได้เข้ามาทันเวลา มีหวังเกิดเรื่องแน่

เขาปล่อยมือจากฮวาชิงเซียงแล้วกระโดดลงจากเตียง ก่อนจะรีบจูงมือจ้าวเชี่ยนก้าวฉับๆ ออกไปข้างนอก "ไปห้องเธอดีกว่า"

"รีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอคะ? เมื่อกี้แอบคิดเรื่องไม่ดีอยู่ล่ะสิ?"

จ้าวเชี่ยนเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

ได้ยินถึงตรงนี้ ฮวาชิงเซียงก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ใบหน้างามแดงซ่านราวกับก้อนเมฆยามอัสดง

อันที่จริงเธอตื่นตั้งนานแล้ว

แต่พอถูกจางทงกอดไว้แน่น ก็ไม่กล้าขยับ ยิ่งไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกไป

ตอนนั้นในใจมีแต่ความผิดหวัง เจ้านายกลับเป็นคนแบบนี้หรอกเหรอ?

คิดจะอาศัยจังหวะที่เธอเมาหลับแล้วเผด็จศึกงั้นสิ?

แล้วต่อไปเธอควรจะยอมทำเป็นหลับหูหลับตาไปดีไหม?

หรือว่าจะปฏิเสธไปตรงๆ? แต่ถ้าทำแบบนั้น งานนี้จะยังรักษาไว้ได้อยู่หรือเปล่า?

เธอทั้งสับสนและลังเลว้าวุ่นไปหมด

ตอนที่จางทงตื่นขึ้นมาแล้วเริ่มขยับตัวทำท่าเหมือนจะมีอะไร หัวใจของเธอก็เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

เธอรู้ดีว่าเรื่องแบบนั้นคงหนีไม่พ้นในอีกไม่ช้า

เขาแข็งแรงและเปี่ยมไปด้วยพลังขนาดนี้ ลำพังแรงเธอไม่มีทางขัดขืนได้อยู่แล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ปล่อยเลยตามเลยหาความสุขไปเสียเลยแล้วกัน!

ทว่าเรื่องราวกลับหักมุมอย่างไม่น่าเชื่อ

มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดไว้เลยแม้แต่น้อย

ที่แท้เขากลับเป็นสุภาพบุรุษขนาดนี้

เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ เลยอุตส่าห์ขับรถมาส่งด้วยตัวเอง

ก็จริงของเขา เธอสวยขนาดนี้ ต่อให้สั่งให้รปภ. ขับมาส่งก็คงไม่น่าไว้ใจ

ขืนรปภ. เกิดหน้ามืดตามัวขึ้นมาคงแย่

"บอส ฉันรักคุณจัง ชอบคุณมากจริงๆ"

ฮวาชิงเซียงกรีดร้องในใจด้วยความซาบซึ้ง

แต่แล้วเธอก็แอบลอบถอนหายใจยาว

ที่แท้จ้าวเชี่ยนก็เป็นผู้หญิงของเขานี่เอง

ไอ้อ้วนหลัวตัวแสบเคยบอกว่าเจ้านายเลี้ยงดูสาวสวยระดับนางฟ้าไว้สองคน

จ้าวเชี่ยนคงเป็นหนึ่งในนั้นสินะ?

แล้วอีกคนคือใครกันล่ะ?

หรือว่าจะเป็นหลิวชิงซือ?

มองยังไงก็ไม่น่าจะใช่

หรือไอ้อ้วนหลัวตัวแสบจะพูดเพ้อเจ้อไปเอง?

ถ้าเมื่อกี้จ้าวเชี่ยนไม่เดินเข้ามา แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?

ฉันจะได้กลายเป็นผู้หญิงของเขาด้วยหรือเปล่า?

ถ้าเป็นแบบนั้น ต่อไปเขาจะดีกับฉันตลอดไปไหมนะ?

ขนาดกับพนักงานสาวสวย ไม่สิ กับพนักงานทุกคน เขายังดีด้วยถึงเพียงนี้

ให้สวัสดิการยอดเยี่ยม แถมยังแจกโบนัสก้อนโตอย่างใจป้ำสุดๆ

แล้วถ้าเป็นผู้หญิงของตัวเองล่ะ เขาจะไม่ยิ่งดีด้วยกว่านี้เหรอ?

…

สามชั่วโมงผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มสลัวใกล้รุ่ง จางทงถึงได้เดินออกมาจากห้องของจ้าวเชี่ยน

เขารู้สึกปลอดโปร่ง สดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปทั้งตัว

จ้าวเชี่ยนเป็นเหมือนท่าเรืออันอบอุ่นสำหรับเขาอย่างแท้จริง

เธอปลอบประโลมจิตใจที่พลุ่งพล่านของเขาได้อย่างง่ายดายเสมอ ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ฟื้นคืนพลังเต็มร้อยอีกครั้ง

บางทีนี่อาจจะเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของสาวงามระดับท็อปกระมัง

"บอส อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

เพิ่งจะเดินลงบันไดมา เขาก็บังเอิญเจอกับหลัวเวยเข้าพอดี

หลัวเวยสวมกางเกงรัดรูปสีดำ เสื้อยืดสีขาว และรองเท้าวิ่ง

เส้นผมดำขลับดั่งแพรไหมถูกรวบเป็นหางม้า

ดูแวบเดียวก็รู้ว่ากำลังจะออกไปวิ่งออกกำลังกาย

"อรุณสวัสดิ์"

จางทงเขินจนแทบอยากจะยกมือปิดหน้า

แต่ก็นั่นแหละ ตราบใดที่เราไม่เขิน คนที่เขินก็คือคนอื่น

เขาจึงตีหน้าตายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม "จะออกไปวิ่งเหรอ?"

"ฝนตกน่ะค่ะ คงวิ่งไม่ได้แล้ว บอสเองก็คงกลับไม่ได้เหมือนกัน ถ้าอย่างนั้น ไปนั่งเล่นที่ห้องฉันก่อนไหมคะ?"

ดวงหน้างามของหลัวเวยแดงระเรื่อราวกับดอกเหมยผลิบาน นัยน์ตาหยาดเยิ้มแฝงความหวานปานดอกโบตั๋นแรกแย้ม

กลิ่นหอมละมุนโชยออกมาจากตัวเธอ ชวนให้รู้สึกสดชื่นรื่นรมย์

"ไม่เป็นไรหรอก ฝนตกไม่หนักเท่าไร"

จางทงพูดจบก็เตรียมจะเดินออกไป

แต่กลับถูกหลัวเวยดึงแขนไว้ "บอสคะ รอเดี๋ยวสิคะ ฉันไปหยิบร่มมาให้"

เธอวิ่งตึงตังขึ้นบันไดไปหยิบร่มลงมาคันหนึ่ง

"ขอบใจนะ"

จางทงมองใบหน้าเปื้อนยิ้มงดงามของเธอแวบหนึ่ง

ก่อนจะกางร่มเดินฝ่าสายฝนออกไป

หยาดฝนตกกระทบผืนร่มเสียงดังเปาะแปะ

แผ่นหลังของเขาค่อยๆ ลับสายตาหลัวเวยไปช้าๆ

"บอสเท่จังเลยนะ ไม่รู้ว่าสาวสวยแบบไหนถึงจะได้เป็นแฟนของเขากัน?"

หลัวเวยหน้าแดงระเรื่อ สายตายังคงทอดมองส่งเขาไปจนสุดสายตา

เมื่อคืนนี้จางทงยืนกรานจะไปส่งฮวาชิงเซียงที่ห้อง ทั้งยังชวนสาวๆ ทุกคนเดินไปด้วยกันเพื่อความบริสุทธิ์ใจ

ทำเอาพวกเธอพากันประทับใจยกใหญ่

หลังจากอยู่ดูอาการสักพัก ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ เพราะมีจ้าวเชี่ยนคอยดูแลอยู่แล้ว

ยังไงจ้าวเชี่ยนก็เป็นเลขาฯ เงินเดือนปีละสามล้านหยวน

การดูแลเจ้านายย่อมเป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้ว

ดังนั้น หลัวเวยจึงไม่รู้เลยสักนิดว่าเมื่อคืนนี้จางทงนอนค้างที่ห้องของจ้าวเชี่ยน

ระหว่างทาง จางทงสังเกตเห็นว่ามีคนสะกดรอยตามเขาอยู่ถึงแปดคน

มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง

ฝีมือจัดว่าระดับพระกาฬทั้งนั้น

ถ้าเป็นคนอื่น ต่อให้เป็นหวังเหาก็คงจับสังเกตคนสะกดรอยได้ไม่ครบทุกคน

แต่จางทงไม่เหมือนกัน ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมขึ้นเรื่อยๆ เขาสามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายมุ่งร้ายได้ทุกรูปแบบ

แม้คนสะกดรอยพวกนี้จะไม่ได้คิดร้ายรุนแรง แต่จางทงก็ยังจับสัมผัสได้อยู่ดี

"ยอดฝีมือที่อู่หน่าส่งมางั้นเหรอ? คนของสำนักจัดการเรื่องเหนือธรรมชาติสินะ? กะจะตามสืบว่าฉันติดต่อกับใครอยู่ล่ะสิ?" จางทงพึมพำในใจ

พอกลับมาถึงวิลล่า จางทงก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครแอบเข้ามาในบ้าน

เพราะมีว่างไฉกับฮุยฮุยคอยเฝ้าบ้านอยู่ตลอด พวกมันจะยอมให้แค่จางทง จ้าวเชี่ยน อ้วนหลัว และฮวาชิงเซียงที่เคยมาทำความสะอาดบ้านครั้งหนึ่งเข้าไปได้เท่านั้น

จางทงพาฮุยฮุยกับว่างไฉมุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดินทันที แล้วก้าวเข้าสู่อุโมงค์

สีหน้าของเขาปรากฏแววครุ่นคิด

ตอนนี้เริ่มจะยุ่งยากแล้วสิ

ดูท่าคงโดนจับตามองอยู่ตลอดเวลาแน่

เป้าหมายของพวกนั้นคงอยากกระชากหน้ากากนักล่าสมบัติลึกลับคนนั้นให้ได้

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำให้ยัยนั่นล่าถอยไปเองซะ

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่สบอารมณ์แน่

"อุโมงค์นี่ตามฉันไปทุกที่ แสดงว่ามันเคลื่อนย้ายได้ตามใจนึก แล้วจะเปลี่ยนจุดทางออกได้ไหมนะ?" จางทงพึมพำกับตัวเอง "ยังไงซะ ฉันก็ไม่อยากโผล่ที่วิลล่าแล้ว ไปโผล่ที่อื่นแทนก็น่าจะได้ อย่างเทือกเขาฉางไป๋ หรือไม่ก็บ้านนอกที่บ้านเกิด"

ถ้าอุโมงค์นี้มีความนึกคิดอัจฉริยะล่ะก็ มันจะต้องตอบสนองความต้องการของเจ้านายอย่างเขาแน่นอน

และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

พอจางทงก้าวออกไป เขาก็พบว่าตัวเองมายืนอยู่ในโพรงถ้ำใต้ปล่องภูเขาไฟบนเทือกเขาฉางไป๋แล้ว

"พระเจ้าช่วย ได้จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย? โคตรฟินเลย!"

จางทงดีใจจนเนื้อเต้น

เขาทดสอบต่อไปอีกพักใหญ่ และไม่นานก็ค้นพบว่า แม้จะเปลี่ยนตำแหน่งทางออกได้ แต่ก็ไปได้เฉพาะสถานที่ที่เขาเคยใช้เดินออกมาเท่านั้น ซึ่งตอนนี้มีแค่ที่วิลล่า คลังสมบัติของบริษัท หลุมเก็บมันเทศที่บ้านเกิด และปล่องภูเขาไฟบนเทือกเขาฉางไป๋

ถ้าคิดจะไปเมืองอื่น ก็คงต้องรอให้มีอาณาเขตของตัวเองที่นั่นเสียก่อน แถมยังต้องมีห้องใต้ดินหรือหลุมเก็บของที่เคยล็อกพิกัดไว้แล้ว ถึงจะใช้อุโมงค์ข้ามไปได้

ดูท่าคงต้องหาเวลาออกไปตระเวนเมืองอื่นดูบ้างแล้ว

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าการล่าสมบัติของจริง!