บทที่ 65 ประโยชน์ใหม่ของมุกเหินหาว

“อะไรนะ? ไอ้หมอนั่นไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยเหรอ? ไม่ได้ติดต่อใคร? แล้วก็ไม่ได้นัดเจอกับใครเลยเนี่ยนะ?”

แต่เช้าตรู่ อู่หน่าก็ได้รับรายงาน สีหน้าของเธอเริ่มดูไม่สบอารมณ์

เมื่อคืนไอ้ตัวแสบคนนั้นแวะไปค้างห้องฮวาชิงเซียงก่อน แล้วค่อยไปนอนห้องจ้าวเชี่ยน

เหลวไหลสิ้นดี

เรื่องนั้นช่างหัวมันก่อนเถอะ

พวกคนรวยทำตัวสำมะเลเทเมาน่ะมีเยอะแยะถมไป

แค่จางทงอายุน้อยกว่าคนอื่นหน่อยเท่านั้น

แต่หมอนี่ไม่ได้เอาเรื่องของเธอมาใส่ใจเลยงั้นสิ?

ถึงไม่ได้ติดต่อกับนักล่าสมบัติคนนั้นเลย?

หรือว่า… ตัวมันเองนั่นแหละคือนักล่าสมบัติ?

ทว่า จางทงแทบไม่เคยออกไปนอกเมืองเซียง แถมยังอายุน้อยขนาดนี้

ตามหลักแล้วมันไม่น่าจะใช่เลยนี่นา!

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น ปลายสายไม่ใช่ใครอื่น จางทงนั่นเอง

“สวัสดีครับคนสวยอู่ ผมติดต่อนักล่าสมบัติคนนั้นให้แล้วนะ เขาตอบกลับมาแล้ว บอกว่ายอมตกลงตามข้อเสนอของเรา แต่พวกคุณต้องทำตามเงื่อนไขของเขาข้อหนึ่ง นั่นก็คือถ้าผลวิจัยมุกเหินหาวมีอะไรคืบหน้า ต้องบอกให้เขารู้ด้วย ไม่ต้องลงลึกถึงเทคโนโลยีอะไรพวกนั้นหรอกนะ ขอแค่ประโยชน์การใช้งานง่ายๆ เช่น นอกจากช่วยให้บินได้แล้ว มันยังใช้ทำอะไรได้อีกบ้าง?”

“จางทง นายช่างกล้าดีนักนะ กล้าดียังไงมาปั่นหัวฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า? เห็นเรื่องสำคัญระดับชาติเป็นเรื่องเล่นๆ รึไง!”

อู่หน่าบันดาลโทสะ ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเต็มแรง

โต๊ะไม้พะยูงพลันแหลกละเอียดกลายเป็นผงแป้งในพริบตา

สถานะของเธอสูงส่งทรงเกียรติเพียงใด ใครหน้าไหนจะกล้ามาล้อเล่นกับเธอ?

ครั้งนี้เธอฟิวส์ขาดแล้วจริงๆ

“ผมไปปั่นหัวคุณตอนไหนกัน? ไม่มีสักหน่อย ผมกำลังส่งสารอย่างจริงจังอยู่นะเนี่ย ไม่มีพูดเล่นสักคำเดียวเลย”

จางทงตอบกลับมาอย่างฉุนๆ “คุณจะระแวงเกินไปแล้วมั้ง? คุณต้องขอโทษผมด้วย ไม่อย่างนั้นผมขอปฏิเสธที่จะร่วมมือกับคุณ”

“วันนี้นายไม่ได้ก้าวขาออกจากบ้าน ไม่ได้ใช้อินเทอร์เน็ต แล้วก็ไม่ได้โทรหาใครเลย นายจะไปติดต่อกับนักล่าสมบัติคนนั้นได้ยังไง? ความจริงแล้ว นายเองนั่นแหละคือนักล่าสมบัติตัวจริงใช่ไหมล่ะ! กล้าโกหกฉันงั้นเหรอ? ยังคิดจะให้ฉันขอโทษอีก? ให้ฉันเชิญนายมาดื่มชาหน่อยดีไหม!”

อู่หน่าแผดเสียงลั่น

“หึๆ… มีปัญญามาพาฉันไปดื่มชาก็ลองดูสิ?”

จางทงแค่นหัวเราะเยาะไม่หยุด

ตอนนี้เขานั่งชิลอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่งของเทือกเขาฉางไป๋

รอบกายเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา

หนาวจนขนาดซูเปอร์แมนอย่างเขายังรู้สึกสะท้านขึ้นมาหน่อยๆ

อู่หน่าคิดจะหาตัวเขาให้เจอตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับฝันกลางวันหรอก

“งั้นนายก็รออยู่ตรงนั้นแหละ!”

อู่หน่ากระแทกสายทิ้งดังปัง

เธอนำทีมลูกน้องรุดตรงไปยังวิลล่าของจางทงทันที

“จางทง ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”

อู่หน่าตะโกนกร้าว

ทว่ากลับเงียบกริบ ไร้สรรพเสียงใดๆ

แม้แต่เสียงหมาเห่ายังสักแอะก็ไม่มี

“เกิดอะไรขึ้น?”

อู่หน่าเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

“พวกผมแปดคนคอยเฝ้าจับตาดูเขาตลอดเวลา พบว่าเขาเข้าไปในวิลล่าเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน หลังจากนั้นก็ไม่ได้ออกมาอีกเลยครับ ต้องยังอยู่ข้างในแน่นอน”

สมาชิกในทีมรายงานอย่างมั่นอกมั่นใจ

“พวกไร้ประโยชน์! คนเขาหนีไปตั้งนานแล้ว!”

อู่หน่าหัวเสียจนแทบบ้า

และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อสั่งคนลอบเข้าไปค้นดูทุกซอกทุกมุม

อย่าว่าแต่มนุษย์เลย แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ยังหายใจอยู่สักตัวก็ไม่มี

“โมโหโว้ย!”

อู่หน่าโกรธจนร่างสั่นเทิ้ม

ผู้เชี่ยวชาญจับตาดูตั้งหลายคน แต่กลับไม่รู้เลยว่าหมอนั่นหลบหนีไปได้อย่างไร?

เธอสั่งการให้ตรวจสอบพิกัดเบอร์โทรศัพท์ของจางทงในทันที

“อะไรนะ? เทือกเขาฉางไป๋? ไอ้หมอนั่นจะโผล่ไปเทือกเขาฉางไป๋เร็วขนาดนั้นได้ยังไงกัน!”

อู่หน่าอ้าปากค้าง ตกตะลึงตาค้าง

หรือว่าบนตัวเขายังมีมุกเหินหาวอยู่อีกเม็ด?

อาศัยช่วงก่อนฟ้าสาง อุ้มเจ้าว่างไฉกับกระรอกน้อย แล้วแอบบินข้ามฟากไปอย่างเงียบเชียบงั้นเหรอ?

เขาไปเจอกับนักล่าสมบัติคนนั้นที่เทือกเขาฉางไป๋แล้วใช่ไหม?

ไม่นานนัก จางทงก็ได้รับสายจากอู่หน่า เขาหัวเราะเสียงประหลาดแล้วเอ่ยว่า “คนสวยอู่ของผม เป็นไงบ้างล่ะ? ชวนผมไปดื่มชาไม่สำเร็จสินะ?”

“ขอโทษที ฉันเข้าใจนายผิดไปเอง คิดว่านายยังไม่ได้ติดต่อแต่กลับมีคำตอบมาให้ ก็เลยปักใจเชื่อว่านายคือนักล่าสมบัติคนนั้นแล้วคอยหลอกฉันมาตลอด”

หลังจากกล่าวขอโทษแล้ว อู่หน่าก็พูดต่อว่า “ข้อความตอบกลับของนาย ทางเรารับทราบแล้ว ทางเบื้องบนเห็นชอบในหลักการที่จะร่วมมือแบบนี้ แต่ต้องไม่เกี่ยวข้องกับข้อมูลทางเทคนิคใดๆ ที่ได้จากการวิจัยมุกเหินหาวเด็ดขาด จะบอกให้แค่เรื่องประโยชน์การใช้งานเท่านั้น”

“งั้นถอนคนที่แอบสะกดรอยตามผมออกไปได้หรือยัง?”

จางทงทวงถาม

“สั่งถอนหมดแล้ว พวกไม่ได้เรื่องทั้งนั้น”

อู่หน่าตอบอย่างหงุดหงิด “บนตัวนายยังมีมุกเหินหาวอยู่อีกเม็ดใช่ไหม? ระวังตัวไว้หน่อยล่ะ อย่าให้ใครมาแย่งหรือขโมยไปได้นะ”

“สบายใจได้เลย”

จางทงแอบโล่งอกในใจอย่างยิ่ง

ดูท่าแล้ว อู่หน่าจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาใช้มุกเหินหาวบินมาที่เทือกเขาฉางไป๋สินะ

คราวนี้ ต่อให้เขาจะใช้มุกเหินหาวเหาะเหินเดินอากาศยังไงก็ได้รับอนุญาตอย่างเปิดเผยแล้ว

ฟินชะมัด

“แล้วมุกเหินหาวรอบต่อไปจะเปิดประมูลเมื่อไหร่?”

อู่หน่าถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา

“เรื่องนี้พูดยากแฮะ ตอนนี้ยังไม่ได้ของมาเลย ต้องขึ้นอยู่กับดวงด้วย อาจจะอีกไม่กี่เดือน หรืออาจจะเร็วกว่านั้น หรืออาจจะนานกว่านั้นก็ได้”

จางทงตอบบ่ายเบี่ยง

ไว้รอสักพักค่อยแวะไปดูที่ทะเลสาบนั่นอีกที

ในนั้นอาจจะยังมีหอยบินเหลืออยู่อีก

คิดว่าพวกมันคงลืมเรื่องเก่าๆ ไปหมดแล้ว

พอเห็นเขาโผล่ไปก็คงออกมาโจมตี

ถึงตอนนั้นก็ค่อยหาจังหวะจัดการล่าซะ

ถ้าหากในทะเลสาบไม่มีแล้ว เรื่องคงยุ่งยากน่าดู

อาจจะต้องออกไปตามหาในทะเลลึก ซึ่งมันอันตรายเกินไป

เพราะฉะนั้น เขาจึงยังไม่กล้ารับปากเป็นมั่นเหมาะ

“หาทางทำให้เร็วขึ้นหน่อย”

อู่หน่าเร่ง

“นี่การวิจัยค้นพบอะไรเข้าแล้วเหรอ?”

จางทงถามด้วยความอยากรู้

“จะไปเร็วขนาดนั้นได้ยังไง? เพิ่งจะเริ่มทำการทดลองพิเศษไปได้ไม่กี่อย่างเอง มุกเหินหาวมีสมรรถนะสูงมาก ใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย แค่เม็ดเดียวไม่พอสำหรับการวิจัยหรอก จำเป็นต้องมีมากกว่านี้ ตอนนี้ทางกองทัพก็ต้องการเหมือนกัน พวกเขาหวังจะส่งยอดฝีมือใช้มันไปช่วยเหลือบุคคลสำคัญกลับมา แม้แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนยังคิดจะใช้มันสร้างตึกระฟ้าลอยฟ้าเลยด้วยซ้ำ”

“สร้างตึกระฟ้าลอยฟ้าเนี่ยนะ? มันจะไปทำได้ยังไงกัน?”

จางทงอึ้งไปเลย

“แค่ป้อนพลังงานเข้าไปในมุกเหินหาว มันก็สามารถทำให้ตึกทั้งหลังไร้น้ำหนักและลอยคว้างอยู่กลางอากาศได้”

อู่หน่าอธิบาย “ผลวิจัยพวกนี้ถึงจะเล่าให้นายฟังได้ แต่นายต้องเก็บเป็นความลับนะ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด”

“แน่นอนอยู่แล้ว ผมสนใจแค่ฟังก์ชันที่เป็นประโยชน์ต่อการล่าสมบัติเท่านั้นแหละ เรื่องอื่นไม่แคร์หรอก”

จางทงตอบ

แต่ในใจเขากลับทึ่งไม่น้อย มุกเหินหาวยังสามารถดูดซับพลังงานเพื่อเพิ่มกำลังขับได้อีกเหรอเนี่ย?

ทำให้ตึกทั้งหลังลอยขึ้นมาได้เลยงั้นสิ?

แบบนี้มันก็กลายเป็นอุปกรณ์ต้านแรงโน้มถ่วงไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ต่อไปคงสร้างเมืองลอยฟ้าเหนือมหาสมุทรได้เลยมั้งเนี่ย?

แต่อย่างไรก็ตาม ยิ่งมันมีประโยชน์มากเท่าไหร่ จางทงก็ยิ่งอารมณ์ดีเท่านั้น

เพราะนั่นหมายความว่า มุกเหินหาวจะไม่ขาดตลาดและขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน

“ถ้าการล่าหอยบินมันยากลำบากเกินไป ทางเราสามารถยื่นมือเข้าไปช่วยได้นะ”

อู่หน่าเสนอตัว

“จริงดิ?”

จางทงดีใจยกใหญ่

“จริงสิ”

อู่หน่าเองก็พลอยดีใจไปด้วย

“งั้นส่งอาวุธปืนอานุภาพแรงๆ มาให้ผมสักสองสามกระบอกสิ” จางทงบอก

“ฉันส่งยอดฝีมือพกปืนไปช่วยนายสักสองสามคนเลยดีกว่า ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะ” อู่หน่ารีบชิงตัดบท

“คนไม่ต้อง ปืนอย่างเดียวพอ” จางทงสวนทันควัน

อู่หน่าแทบจะกระอักเลือดด้วยความโมโห แต่เธอก็รีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานยั่วยวนทันที “อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิยะ คนที่ฉันจะส่งไปให้ล้วนแต่เป็นสาวงามระดับท็อปทั้งนั้น แถมฝีมือยังฉกาจฉกรรจ์อีกต่างหาก”

“สวยแบบคุณน่ะเหรอ?”

จางทงทำทีเหมือนเริ่มสนใจ

แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะเหยียดๆ

เหอะๆ สาวงามระดับท็อปเหรอ? จะสวยสู้จ้าวเชี่ยนได้รึเปล่า? จะมีเสน่ห์ยั่วยวนเท่าหลิวชิงซือไหม? จะดูไร้เดียงสาน่าทะนุถนอมเหมือนฮวาชิงเซียงหรือเปล่า? หรือจะมีสง่าราศีเทียบเท่าหลัวเวยได้ไหมล่ะ?

จะบอกให้รู้นะ สาวงามข้างกายฉันมีเยอะจนแทบจะเดินชนกันตายอยู่แล้ว

มองจนตาลายไปหมดแล้วเนี่ย

“สวยกว่าฉันอีกยะ เป็นไง? ตัดสินใจได้หรือยัง?”

อู่หน่าโน้มน้าว

“ไม่เอาดีกว่า พวกเรานักล่าสมบัติชอบไปไหนมาไหนคนเดียวมากกว่า”

จางทงปฏิเสธทันควัน

ที่จริงเขาก็แค่แกล้งหยอกเล่นไปอย่างนั้นเอง

“งั้นก็ได้ ฉันจะรีบจัดส่งอาวุธปืนพร้อมใบอนุญาตไปให้นายโดยเร็วที่สุด”

อู่หน่ารู้สึกอ่อนใจอยู่บ้าง จางทงไม่ใช่คนที่รับมือหรือหลอกล่อได้ง่ายๆ เลย อย่าเพิ่งไปคิดฝันอะไรเกินตัวจะดีกว่า

“ฮี่ๆ ตั้งตารอเลยนะเนี่ย!”

จางทงดีใจขึ้นมาจริงๆ ต่อไปนี้เขาก็พกปืนได้อย่างถูกกฎหมายแล้ว!

คราวนี้จะได้เอาปืนไปไล่ยิงหอยบินกับพวกสัตว์ประหลาดให้หนำใจไปเลย