บทที่ 68 ฟ่านปิงเซียงโกรธจนร้องไห้! เหล่าสาวงามขำจนน้ำตาเล็ด

“พอได้โสมพันปีสามหัวนี้ ตระกูลฟ่านของเราจะต้องเป็นฝ่ายแรกที่คิดค้นยาวิเศษยืดอายุขัยออกมาได้สำเร็จแน่นอน ถึงตอนนั้นเราจะไม่ใช่แค่ตระกูลหมื่นล้านหรือแสนล้าน แต่จะเป็นตระกูลระดับล้านล้าน”

พอการซื้อขายเสร็จสิ้น ฟ่านปิงเซียงก็เชิดหน้าอย่างถือดี รู้สึกมั่นอกมั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วมันยังไงล่ะ?”

จางทงยักไหล่ ไม่แยแสสักนิด

มีดาวสมบัติอยู่ในมือ ใต้หล้านี้ข้าครอง

เขาไม่มีทางไปนั่งทำวิจัยบ้าบอ และไม่คิดจะไปพัฒนาเทคโนโลยีระดับสูงอะไรทั้งนั้น แค่ออกไปสำรวจแล้วเก็บสมบัติกลับมาก็พอ

“ด้วยความสามารถของคุณ การจะหาเงินระดับล้านล้านอาจไม่ใช่เรื่องยาก แต่คุณเคยคิดถึงปัญหาข้อหนึ่งไหม ไม่ช้าก็เร็วตระกูลฟ่านของเราจะผลิตยายืดอายุขัยได้สำเร็จ คุณไม่อยากต่ออายุขัยเพื่อมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักหลายสิบปีเหรอ คุณอาจจะบอกว่า พอยาออกวางจำหน่ายในอนาคตคุณก็ซื้อได้ แต่ว่านะ ยายืดอายุขัยระดับสุดยอดนี้จะไม่มีวันวางขายเด็ดขาด มีเพียงคนในตระกูลฟ่านของเราเท่านั้นที่จะได้ใช้”

ฟ่านปิงเซียงกล่าว “ตอนนี้ถ้าคุณคิดจะเปลี่ยนใจก็ยังทันนะ”

“แย่แล้ว ยัยนี่พอได้โสมพันปีไปก็เริ่มเล่นตัว จะกลับมาข่มบอสซะงั้น” แปดสาวงามหน้าเปลี่ยนสีไปตามๆ กัน แต่ก็แอบนับถืออยู่ในใจ ฟ่านปิงเซียงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

ในสถานการณ์แบบนี้ยังสามารถเปิดฉากสวนกลับได้อย่างเจ็บแสบ

“ยายืดอายุขัยระดับสุดยอด? อย่าบอกนะว่ากินแล้วจะเป็นอมตะไม่มีวันแก่น่ะ”

จางทงแค่นหัวเราะเยาะ

“ถึงจะไม่ถึงขั้นเป็นอมตะ แต่ยืดอายุไปได้สักสามสิบปี หรือกระทั่งห้าสิบปีก็เป็นไปได้ทั้งนั้น” ฟ่านปิงเซียงตอบ

“ผมขอพูดแค่ประโยคเดียวนะ มั่นใจในชีวิตยืนยาวสองร้อยปี ย่อมโบยบินเหนือน่านน้ำสามพันลี้ คุณลองกลับไปคิดทบทวนดูเอาเองแล้วกัน”

จางทงยิ้มเยาะอย่างกวนๆ

ตั้งแต่ตอนที่เขาฝึกพลังหมัดมวยสยบฟ้าสำเร็จ อายุขัยของเขาก็ยืนยาวขึ้นมาร้อยปี รวมเป็นสองร้อยปีแล้ว

หากทะลวงผ่านได้อีกขั้น อายุขัยก็เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว นั่นก็คือสี่ร้อยปี

ตอนนี้พลังหมัดมวยสยบฟ้ายังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง ร่างกายก็ได้รับการปรับปรุงอยู่อย่างไม่หยุดยั้ง

ยังไม่เห็นวี่แววของคอขวดเลยแม้แต่น้อย

การจะทะลวงผ่านอีกสักครั้งหรือหลายๆ ครั้งย่อมเป็นเรื่องที่หวังผลได้อย่างแน่นอน

ยายืดอายุขัยระดับสุดยอดที่เพิ่มอายุได้แค่สามสิบหรือห้าสิบปี จะไปมีค่าบ้าบออะไร

ยิ่งไปกว่านั้น บนดาวสมบัติยังมีสมบัติพัสถานนับไม่ถ้วน ในเมื่อมีโสมพันปีสุดวิเศษ มีมุกเหินหาว ก็ใช่ว่าจะไม่มีสมบัติอื่นที่ช่วยยืดอายุขัยได้ดียิ่งกว่านี้เสียหน่อย

“บทกวีสองวรรคนี้มันแฝงความหมายอื่นอยู่อย่างนั้นเหรอ”

ฟ่านปิงเซียงงุนงงไปหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก

จางทงไม่สนใจเรื่องการยืดอายุขัยงั้นเหรอ

เป็นไปไม่ได้

ในโลกนี้ไม่มีคนโง่เง่าขนาดนั้นหรอก

ถ้าเป็นคนจนก็อาจจะพอเข้าใจได้

แต่เขามีเงินทองมากมาย ชาตินี้ใช้กี่ชาติก็ไม่หมด สามารถเสวยสุขกับความมั่งคั่งบนโลกนี้ได้ไม่รู้จบแท้ๆ…

“คุณฟ่าน เดินทางกลับดีๆ นะครับ ขออวยพรให้พวกคุณคิดค้นยายืดอายุขัยออกมาได้เร็วๆ”

จางทงเห็นฟ่านปิงเซียงยืนเหม่ออยู่นานสองนานก็เริ่มหมดความอดทน จึงเอ่ยปากเร่งให้เธอกลับไป แน่นอนว่าเขาพูดอย่างสุภาพนุ่มนวล

ไม่อย่างนั้นคงทำร้ายจิตใจกันเกินไป

แม้เจตนาของฟ่านปิงเซียงจะไม่บริสุทธิ์ แต่ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกชื่นชมในตัวเขา ก็คงไม่ยอมสารภาพรักออกมาหรอก

เพียงแต่ถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยไปเท่านั้นเอง

“ขอบคุณค่ะ”

ฟ่านปิงเซียงได้สติกลับมา ทั้งอายทั้งโกรธจนหน้าแดงก่ำ โมโหจนตัวสั่นระริก

ไอ้บ้าคนนี้ไม่ประสีประสาเรื่องความรักเอาซะเลย

ถึงกับกล้าเอ่ยปากไล่ให้ฉันรีบกลับเนี่ยนะ

กลัวฉันจะไปขัดจังหวะเรื่องดีๆ ระหว่างเขากับพวกสาวงามรึไง

เธอพยายามปั้นสีหน้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอเดินพ้นประตูวิลล่าออกมา น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ยินดีด้วยนะคะบอส ได้เงินมาอีกตั้ง 3,900 ล้านหยวนแน่ะ”

เหล่าสาวงามเดินเรียงแถวลงมาจากชั้นสอง แต่ละคนสวยสะพรั่ง มีเสน่ห์เย้ายวนใจ ยิ้มหวานหยดย้อยพลางเอ่ยแสดงความยินดี

“แค่ 3,900 ล้านหยวนเอง เรื่องขี้ผงน่า คราวหน้าค่อยหาเงินก้อนใหญ่กว่านี้ ค่อยจัดงานประมูลระดับไฮเอนด์อีกสักรอบ”

จางทงพูดด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับว่าเพิ่งหาเงินมาได้แค่ 39 หยวนอย่างนั้นแหละ

“บอสคะ คุณสุดยอดไปเลย มหัศจรรย์ที่สุด ฉันรักคุณจัง”

สาวงามทั้งหลายต่างส่งสายตาหวานเชื่อม ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเคารพบูชา

ชายหนุ่มตรงหน้าช่างแตกต่างจากพวกมหาเศรษฐีคนอื่นโดยสิ้นเชิง คนพวกนั้นต้องคอยขูดรีดแรงงานจากพนักงานเพื่อกอบโกยความมั่งคั่งมหาศาล

แต่เขากลับใช้เพียงตัวคนเดียว ออกไปตามล่าหาสมบัติ ออกไปแต่ละทีก็ได้เงินกลับมาตั้งหลายพันล้าน

ช่างเป็นวิชาความสามารถระดับเทพเซียนแท้ๆ

“จริงสิ พวกเธอทุกคนยังไม่มีแฟนกันใช่ไหม”

จางทงถามขึ้น

“ยังไม่มีค่ะ”

ทุกคนส่ายหน้าทันควันโดยไม่ลังเล สีหน้าเต็มไปด้วยความเอียงอายและคาดหวัง

อย่าบอกนะว่า บอสคิดจะรวบหัวรวบหางพวกเธอแล้ว

นี่ฉันควรจะตกลง หรือว่าจะตกลงดีล่ะเนี่ย

“ผมเคยบอกแล้วไง ว่าผมมีหน้าที่หาเงินเลี้ยงดู ส่วนพวกเธอมีหน้าที่สวยสดใสเหมือนดอกไม้ ผมเลยอยากจะทำอะไรให้พวกเธอสักหน่อย” จางทงกล่าว “อย่าเข้าใจผิดล่ะ ผมหมายถึง บริษัทก็เหมือนบ้านของผม และก็เป็นบ้านของพวกเธอด้วย”

“บอสไม่ต้องมาแก้ตัวหรอกค่ะ อยากจะทำอะไรก็ทำได้เลย พวกเรายอมทั้งนั้นแหละ”

เหล่าสาวงามต่างพากันส่งเสียงหัวเราะอย่างเอียงอาย

“พวกเธอมีหน้าที่ทำตัวให้สวยสดใส แต่การจะซื้อเสื้อผ้ากับเครื่องสำอางมันก็ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย เพราะฉะนั้น ผมเลยกะว่าจะจ่ายเงินให้พวกเธออีกก้อนหนึ่ง เรียกว่าเงินอุดหนุนความสวยสดใสแล้วกัน ให้เดือนละหนึ่งแสนหยวน! แน่นอนว่าถ้าพวกเธอมีแฟนหรือแต่งงานไป เงินอุดหนุนนี้ก็เป็นอันยกเลิก” จางทงพูด “เพราะนั่นมันเป็นหน้าที่ของแฟนหรือสามีของพวกเธอแล้ว”

“พระเจ้าช่วย นี่มันเจ้านายแบบไหนกันเนี่ย ทำไมถึงได้ดีกับพวกเราขนาดนี้ ถึงขั้นมีเงินอุดหนุนความสวยสดใสให้ด้วยเหรอ ชื่อเงินช่วยเหลือนี่ก็น่ารักเกินไปแล้ว”

สาวๆ ทุกคนต่างพากันอึ้ง ซาบซึ้งใจจนบางคนถึงกับน้ำตาคลอ

ความรู้สึกที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่แบบนี้มันช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

ตอนแรกพวกเธอนึกว่าจางทงคิดจะทำเรื่องมิดีมิร้ายอะไรเสียอีก

แต่ที่ไหนได้ มันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

เขากลับหาเรื่องสรรหาวิธีเปย์เงินให้พวกเธอใช้ต่างหาก

แฟนหนุ่มจะมาคอยเอาอกเอาใจขนาดนี้ไหม

จะดีกับพวกเธอได้เท่านี้เชียวหรือ

แล้วแฟนหนุ่มจะไปมีเงินเยอะเท่าเขาได้ยังไงกัน

ชีวิตของพวกเธอในตอนนี้ราวกับได้ตกลงไปในโหลน้ำผึ้ง

เงินเดือนปีละหลักล้าน มีทั้งบ้านทั้งรถให้ใช้ แถมยังมีเงินอุดหนุนความสวยสดใสให้อีกเดือนละแสนหยวน

“สามีขา เอ๊ยไม่ใช่สิ บอสขา ฉันรักคุณนะคะ ฉันจะรักคุณตลอดไป จะยอมเป็นลูกน้องของคุณตลอดไป และจะสวยสดใสเพื่อคุณตลอดไปเลยค่ะ”

เมื่อได้สติกลับมา พวกเธอก็ต่างพากันเอ่ยคำพูดทำนองเดียวกันออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“พวกเธอมีข้อเสนอแนะอะไรอีกไหมล่ะ เผื่อบริษัทจะได้ปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น ให้พนักงานโดยเฉพาะพวกเธอมีความเป็นอยู่ที่สุขสบายกว่านี้”

จางทงเอ่ยถาม

“เปิดโรงอาหารดีไหมคะ ตอนนี้เวลาจะกินข้าวแต่ละทีมันลำบากมาก ไม่อยากทำกินเอง แต่ก็ไม่อยากกินฟาสต์ฟู้ดด้วยเหมือนกัน”

“เปิดร้านเสริมสวยไปเลยค่ะ พวกเราจะได้เข้าไปทำสวยกันได้ทุกวัน จะได้สวยสดใสไปนานๆ ไงคะ”

“…”

พวกเธอเริ่มออกความเห็นที่เข้าท่าเข้าทางกันใหญ่

“เรื่องโรงอาหารนี่น่าพิจารณาอยู่นะ” จางทงว่า “ส่วนร้านเสริมสวยน่ะมันยุ่งยากเกินไป ไม่เปิดหรอก แต่หลังจากที่พวกเธอไปทำสวยกันมาแล้ว เอาใบเสร็จมาเบิกเงินคืนได้นะ”

“พ่อจ๋า เอ๊ย บอสขา คุณดีที่สุดเลย ฉันรักคุณจัง รักที่สุดเลยค่ะ”

เหล่าสาวงามตื่นเต้นดีใจจนถึงขีดสุด ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

แต่ละคนต่างรุมเข้ามาทั้งกอดทั้งหอมจางทง ทิ้งรอยลิปสติกไว้เต็มใบหน้าของเขาไปหมด

“เอาล่ะ ดึกมากแล้ว แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้วไป”

จางทงยิ้มพลางบอก

“ไปนอนกันเถอะพวกเรา”

บรรดาสาวงามต่างพากันเดินขึ้นชั้นบนไปด้วยความเบิกบานใจ

เดิมทีพวกเธอก็ขนเสื้อผ้ามาเตรียมไว้แล้ว เพราะกะว่าจะจัดปาร์ตี้ฉลองสุดเหวี่ยงที่วิลล่านี้สักสิบกว่าวัน

แค่ไม่คิดว่าจางทงจะกลับมาเร็วขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม บอสคนนี้ดีกับพวกเธอยิ่งกว่าพ่อแท้ๆ เสียอีก ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะโดนไล่ออกไป

บางที คืนนี้อาจจะมีเรื่องราวดีๆ เกิดขึ้นก็ได้นะ?