บทที่ 69 ไม่แต่งงาน ขออยู่ให้ป๋าดูแลไปตลอดชีวิต

คฤหาสน์หลังนี้มีห้องพักมากมายกระจายอยู่ทุกชั้น ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีที่นอน บรรดาสาวงามจึงแยกย้ายกันไปเลือกห้องของตัวเองแล้วเข้าไปพักผ่อน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ แต่ละคนก็สวมชุดนอนสุดเซ็กซี่บ้าง ชุดชั้นในวาบหวิวบ้าง แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ พลางนอนคิดเพ้อฝันไปไกล

บอสจะแอบย่องมาหาไหมนะ? ถ้าเขามาจริง… จะตอบตกลงดีไหม? หรือว่าจะยอมๆ ไปดีล่ะ? หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดี?

“จะลังเลอะไรอีกล่ะ ก็ต้องมานอนกับฉันสิ” จางทงดึงแขนจ้าวเชี่ยนพาเดินเข้าห้องนอนใหญ่

“ไม่ดีมั้งคะ ฉันไปนอนห้องอื่นดีกว่าไหม?” จ้าวเชี่ยนเขินอายจนหน้าแดง ยิ่งมีเพื่อนร่วมงานอยู่ที่นี่ตั้งหลายคน ถ้าทุกคนรู้เข้าคงอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

“คิดว่าพวกนั้นไม่รู้เรื่องของเราหรือไง” จางทงบอก “พวกเธอแค่แอบสงสัยกันอยู่ แถมยังระแวงไปถึงขั้นว่าฉันเลี้ยงดูหลิวชิงซือด้วยซ้ำ”

จ้าวเชี่ยนค้อนขวับ “แต่ถ้าโดนจับได้คาหนังคาเขามันก็ไม่ดีอยู่ดีนั่นแหละ”

“ประเด็นคือฉันกลัวว่าถ้าพวกนั้นรู้ว่าเธอไปนอนห้องอื่น เดี๋ยวก็พากันแห่มาป่วนฉันน่ะสิ” จางทงพูด “มีตั้งเจ็ดคนนะ ขืนแวะเวียนกันมาคนละรอบ คืนนี้ฉันคงไม่ได้หลับได้นอนกันพอดี”

“ไม่หรอกค่ะ ไม่มีทางหรอก” จ้าวเชี่ยนส่ายหน้าอย่างขบขัน “พวกเธอก็แค่ไม่ล็อกประตูห้อง เผื่อให้พี่ทงแอบย่องเข้าไปหาต่างหาก ถ้าพี่ทงมานอนกับฉัน พวกเธอก็คงผิดหวังแย่สิคะ”

“ย่องไปหาอะไรกันเล่า” จางทงกุมขมับ “เห็นดอกไม้งามเจ็ดดอกบานสะพรั่งแล้วจำเป็นต้องเด็ดมาให้หมดเลยหรือไง แค่ยืนชื่นชมเฉยๆ ก็พอแล้วมั้ง”

“พี่ทงไม่เด็ดหรอกค่ะ แต่พี่ทงจะขุดเอาไปปลูกไว้ในฮาเร็มส่วนตัวแล้วนั่งชื่นชมทุกวันต่างหาก” จ้าวเชี่ยนเอ่ยแซว

“เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว! อย่างมากก็แค่ปลูกไว้ในบริษัทเท่านั้นแหละ” จางทงตีหน้าขรึม “ฉันเกลียดพวกลูกคนรวยที่ชอบเปิดฮาเร็มที่สุดเลยจะบอกให้”

“แต่เขาว่ากันว่า สุดท้ายแล้วผู้กล้าปราบมังกร ก็มักจะกลายเป็นมังกรเสียเองนะ” จ้าวเชี่ยนหัวเราะคิกคัก

“เธอนี่ชอบกวนประสาทนักใช่ไหม?” จางทงแกล้งทำเป็นฉุน “ดูสิว่าฉันจะลงโทษเธอยังไง!”

ไม่นานนัก เสียงร้องขอชีวิตของจ้าวเชี่ยนก็ดังแว่วออกมาจากในห้อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยไอเสน่หาอันเร่าร้อน

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งฟ้าสาง

เหล่าสาวงามทั้งเจ็ดคนตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตัดพ้อและผิดหวัง

“บอสไม่ได้แวะไปหาฉันเลย แล้วพวกเธอล่ะ? หรือว่าเขา… จะมีปัญหาเรื่องสมรรถภาพกันนะ?”

“มีปัญหาบ้าอะไรกัน แรงดีเป็นบ้าเลยต่างหาก! เมื่อกี้ฉันลุกไปเข้าห้องน้ำแล้วเดินผ่านห้องนอนใหญ่ ได้ยินเสียงแว่วมาเต็มสองหู…”

“ว้ายตายแล้ว! ยัยจอมแสบ เธอถึงขั้นไปแอบฟังเลยเหรอเนี่ย?”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังซะหน่อย มันลอยเข้าหูมาเองจริงๆ นะ สาบานได้ ไม่ได้โกหกพวกเธอสักนิด!”

“ฉันว่าจ้าวเชี่ยนเนี่ยแหละตัวดี ยัยปีศาจน้อยชัดๆ เล่นเอาบอสหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลย”

“ก็แหม… แค่ขยับกายชั่วพริบตาก็สะกดให้คนคลั่งรักได้ทั้งบ้าน สวยหยาดเยิ้มขนาดนั้นใครจะไปเทียบไหว”

“…”

“บอสไม่ได้ตื้นเขินแล้วก็ไม่ได้หื่นกามอย่างที่พวกเธอคิดหรอกนะ ถึงเขาจะชอบพวกเรา ชื่นชมความสวยของพวกเรา อยากให้พวกเราได้ดิบได้ดีและเก่งขึ้นกว่าเดิม แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะเอาเปรียบเราเลยสักนิด” หลิวชิงซือเอ่ยขึ้น “เพราะงั้นพวกเธออย่าเพิ่งหมดความมั่นใจไปเลย ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่สวย และไม่ใช่ว่าจ้าวเชี่ยนร่ายมนตร์อะไรใส่บอสด้วย เธอแค่ได้เปรียบตรงที่เริ่มก่อนต่างหาก พอมีเธอคอยอยู่ข้างกายแล้ว บอสจะไปมองหาผู้หญิงคนอื่นทำไมอีกล่ะ”

“งั้นก็คงต้องรอโอกาสสินะ”

“จะรอโอกาสอะไรกันล่ะ? บอสไม่ได้ทอดทิ้งเราสักหน่อย ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้ว” หลิวชิงซือตอบ

“นั่นสินะ บอสดีกับเราขนาดนี้ แถมยังไม่คิดจะตักตวงอะไรจากเราเลย เขาเหมือนเทพคุ้มครองพวกเรา… ไม่สิ ต้องเรียกว่าป๋าถึงจะถูก”

“ป๋าจะดูแลพวกเราไปตลอดชีวิต ตราบใดที่เรายังไม่แต่งงานมีผัวไปน่ะนะ”

“คิกๆ ใครจะโง่แต่งงานกันเล่า”

“ป๋าดีกับพวกเราขนาดนี้ เราต้องตอบแทนป๋าให้สาสมเลยนะ”

“ฉันยอมทุ่มเททุกอย่างให้เขาเลย”

“ฉันยอมตายแทนเขาได้ด้วยซ้ำ”

“ฉันยอมมีลูกให้เขาสิบคนเลย!”

“…”

หลิวชิงซือถึงกับพูดไม่ออก ยัยพวกปีศาจหน้าไม่อายเอ๊ย! นี่พวกเธอหลุดมาจากถ้ำปีศาจแมงมุมกันหรือไง? ทว่าในใจเธอกลับอดทึ่งไม่ได้ จางทงคนนี้เพียบพร้อมเกินไป แถมยังนิสัยดีเหลือเกิน จนบรรดาสาวๆ พนักงานต่างพากันหลงรักหัวปักหัวปำ

ถ้าเป็นเศรษฐีคนอื่น มีสาวงามมากมายอยู่ในคฤหาสน์แบบนี้ แถมแต่ละคนยังพร้อมใจกันทอดสะพานให้ คงยากจะปฏิเสธ แล้วใครล่ะจะไปอดใจไหว? ป่านนี้คงฟาดเรียบไม่เหลือแล้วแน่ๆ …

จ้าวเชี่ยนตื่นขึ้นมาจากนิทรา สิ่งแรกที่ทำคือมองดูผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ ใบหน้างามฉายแววรักใคร่ลึกซึ้ง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเสน่หา

เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้แอบออกไปหาเศษหาเลยจริงๆ ด้วย

ขนาดเธอแกล้งหลับ ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมออยู่นิ่งๆ ตั้งครึ่งชั่วโมง เขาก็ไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อน ตรงกันข้าม เขายังหลับปุ๋ยอย่างสบายอารมณ์ เห็นได้ชัดเลยว่าในหัวไม่มีความคิดจะแอบย่องไปหาใครอื่นแม้แต่น้อย

นิสัยดีเกินไปแล้ว! ช่างน่าเลื่อมใสและชวนให้หลงใหลเหลือเกิน

พอทั้งสองคนลุกขึ้นมา ก็พบว่าสาวงามทั้งเจ็ดกำลังง่วนอยู่กับกิจกรรมของตัวเอง บางคนทำอาหารอยู่ในครัว บางคนกำลังเล่นโยคะ บางคนกำลังฝึกร้องเพลง สรุปคือทุกคนล้วนเจริญหูเจริญตาน่ามองไปหมด

“กินข้าวค่า กินข้าว! มาชิมกันดูนะคะว่าบะหมี่ที่ฉันทำอร่อยไหม?” ฮวาชิงเซียงตะโกนบอกพลางหัวเราะร่า

“อร่อย อร่อยมากเลย” จางทงเป็นคนแรกที่เอ่ยปากชม ไม่นึกเลยว่าฮวาชิงเซียงผู้แสนบริสุทธิ์ผุดผ่องจะทำอาหารเก่งขนาดนี้

“ก็งั้นๆ แหละ” บรรดาสาวๆ ที่เหลือเริ่มไม่ยอมแพ้ นึกค่อนขอดในใจว่าพวกตนก็ทำเป็นเหมือนกัน แค่ฮวาชิงเซียงชิงลงมือตัดหน้าไปก่อนเท่านั้นเอง

“เดี๋ยวเราไปเดินห้างช้อปปิ้งกัน วันนี้ฉันเลี้ยงเอง ไม่ต้องหักเงินเบี้ยเลี้ยงความงามหรอก” จางทงยกองุ่นไข่ห่านและผลไข่เป็ดกองโตออกมาจากห้องพักให้สาวๆ ได้กิน พลางประกาศอย่างป๋าจัด

มีเงินแล้วไม่ใช้ ก็มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละ!

เขาไม่มีพี่น้อง ส่วนพ่อแม่ก็เสียไปนานแล้ว ญาติพี่น้องมีอยู่ไม่กี่คนแถมยังอยู่ไกลกันคนละโยชน์ จะมีก็แต่พนักงานพวกนี้แหละที่พอจะสร้างสีสันให้ชีวิตได้!

“ดีจังเลย ป๋าเปย์ด้วย!”

“ป๋าใจดีที่สุดเลย รักป๋านะคะ!”

“…”

สาวๆ ต่างพากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดดีใจยกใหญ่

“ฉันไปเป็นป๋าพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?” จางทงกุมขมับด้วยความปวดหัว

ฉันก็แค่เจ้านายพวกเธอนะ ไม่ใช่เสี่ยเปย์!

“อรุณสวัสดิ์ครับสาวๆ อรุณสวัสดิ์ครับบอส วันนี้ผมรับหน้าที่เป็นทั้งพลขับและบอดี้การ์ดให้นะครับ” อ้วนหลัวจอดรถที่หน้าประตูแล้วเดินเข้ามาด้วยท่าทางระรื่น

ตอนนี้อ้วนหลัวเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม เซ็ตผมเปิดหน้าผาก ใส่นาฬิกาหรู สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจตามแบบฉบับคนประสบความสำเร็จ ไม่เหลือคราบคนอมทุกข์แบบเมื่อก่อนอีกเลย

ตั้งแต่จางทงเปิดร้านผลไม้แล้วดึงถานเจียไปเป็นผู้จัดการร้านด้วยเงินเดือนปีละห้าแสนหยวน ถานเจียก็เปิดโหมดตามจีบอ้วนหลัว กลายเป็นเบ๊สายเปย์คอยตามใจอ้วนหลัวแทนเสียอย่างนั้น

อ้วนหลัวเล่นตัวปฏิเสธเธอแค่วันแรก แต่พอวันที่สองถานเจียหอบดอกไม้ช่อโตกับช็อกโกแลตมาง้อ เขาก็ต้านทานไม่ไหว ตกลงคบหาและย้ายมาอยู่กินด้วยกันในที่สุด

ดูเหมือนแม่สาวดาวเด่นถานเจียคนนี้จะยอมถอดเขี้ยวเล็บแล้วจริงๆ เธอคอยจับอ้วนหลัวแต่งตัวจนหล่อเนี๊ยบ หมั่นเอาอกเอาใจทุกเช้าค่ำ ปรนนิบัติอ้วนหลัวราวกับเป็นฮ่องเต้

อ้วนหลัวพลิกบทบาทขึ้นมาเป็นนายคน ตอนนี้กำลังหลงระเริงจนแทบลืมทิศลืมทาง ถึงขั้นคิดอยากจะแต่งงานกับถานเจียแล้วด้วยซ้ำ

ดังนั้น เมื่อเห็นสาวงามทั้งแปดคนค้างคืนอยู่ที่คฤหาสน์ของจางทง เขาจึงไม่ได้รู้สึกอิจฉา แต่กลับทึ่งสุดๆ จนอดอุทานในใจไม่ได้

พระเจ้าช่วย! บอสโคตรสุดยอด! ซัดไปแปดคนในคืนเดียว ไตยังไหวอยู่แน่นะเพื่อน?