บทที่ 72 อดีตของหลิวชิงซือ

"แล้วไอ้หมอนั่นล่ะ?"

จางทงเพิ่งสังเกตว่าฉินเหอแวบหายไปแล้ว จึงเอ่ยปากถาม

"มันก็แค่อยากรู้ความจริงให้หายคาใจ พอรู้แล้วคงรีบไปขุดหลุมฝังตัวเองน่ะสิ ใครจะกล้าเสนอหน้าอยู่ต่อวะ?"

อ้วนหลัวหัวเราะคิกคักพลางตอบ

"ฮ่าๆ"

ทั้งจางทงและแปดสาวงามต่างพากันหัวเราะร่า

"ฉันเสียใจจริงๆ เสียใจไปจนวันตายแน่…"

หลิวเหมยยืนปาดน้ำตาอยู่ข้างๆ ร้องไห้จนตาบวมเป่งไปหมด

เดิมทีเธอเป็นคนต้อนรับจางทงแท้ๆ แต่สมองดันกลับด้าน ทิ้งเขาไปประจบฉินเหอ ผลลัพธ์คือพลาดผลงานชิ้นโบแดง ชวดเงินคอมมิชชันไปกว่าหนึ่งล้านหยวน

ต่อให้ก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ ไปสิบปีก็ยังหาเงินก้อนนี้ยากเลย

โอกาสทองแบบนี้ขึ้นอยู่กับโชคชะตา ชาตินี้เธอคงไม่มีวันได้เจออีกแล้ว

"มีความสุขที่สุดในโลกเลย! รวยแล้ว ฉันรวยเละแล้ว!"

หยางเสี่ยวเหม่ยกลับกระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจ ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความตื่นเต้นขั้นสุด

"คนเราเนี่ยนะ ถ้าเลือกผิด ต่อให้พยายามแทบตายก็ไร้ประโยชน์"

หลิวชิงซือลอบถอนหายใจยาว

หลิวเหมยทั้งฉลาดหลักแหลมและเจนจัดในงานขาย

แต่ดันเลือกผิด สุดท้ายเลยกลายเป็นพวกเก็บเม็ดงาแต่ทำแตงโมหลุดมือ

ส่วนตัวเธอเองคว้าโอกาสไว้ได้อย่างมั่นคง กอดขาใหญ่ของเทพบุตรมหาเศรษฐีไว้ได้ทัน

จากนี้ไปชีวิตคงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

เฟอร์รารี่ทั้งสิบสองคันถูกขับมาจอดเรียงรายอยู่หน้าโชว์รูม ดูเท่บาดใจจนละสายตาไม่ได้

ผู้คนต่างพากันยืนมุงดู ตกตะลึงในความป๋าของจางทงไปตามๆ กัน

ซื้อทีเดียวหนึ่งโหล ทุ่มเงินสดไปกว่า 60 ล้านหยวน

นี่มันต้องรวยล้นฟ้าขนาดไหนกันเชียว?

จางทงต่อสายโทรศัพท์ตามหวังเหาให้พารปภ. มาอีกสองสามคน เพื่อช่วยขับเฟอร์รารี่สองคัน เบนซ์ และออดี้กลับไปที่บริษัท ทั้งยังบอกหวังเหาอีกว่า "รถออดี้คันนั้น ให้เป็นรถประจำตำแหน่งของพวกนายฝ่ายรปภ. นะ"

ทำเอาพวกรปภ. ดีใจจนเนื้อเต้น เอ่ยขอบคุณยกใหญ่

บริษัทที่ไหนจะมีสวัสดิการดีบ้าบอขนาดนี้

รปภ. แค่สิบคน แต่มีรถหรูประจำตำแหน่งให้ขับด้วยเนี่ยนะ?

"บอสคะ แล้วปอร์เช่ของฉันล่ะคะ จะจัดการยังไงดี?"

จ้าวเชี่ยนถาม

"ก็เก็บไว้ที่เธอนั่นแหละ สลับกันขับก็ดีเหมือนกัน"

จางทงยิ้มตอบ

ส่วนตัวเขาเองก็มีรถสองคัน คันหนึ่งคือเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ อีกคันคือเบนซ์

แน่นอนว่ายังมีรถกระป๊อสี่ล้อเล็กสำหรับขนของอีกคันด้วย

ความจริงแล้ว รถที่ซื้อมาในวันนี้จัดเป็นรถประจำตำแหน่งที่บริษัทจัดสรรให้พนักงาน

ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวแต่อย่างใด

ทุกคันเป็นของบริษัท และบริษัทก็เป็นของจางทงแต่เพียงผู้เดียว

"ขอบคุณค่ะบอส"

จ้าวเชี่ยนยิ้มหวานหยดย้อย แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเสน่หาจนแทบจะละลายใจคน

แม้จะยังไม่ได้เป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการ แต่การดูแลเอาใจใส่ระดับนี้มันเทียบเท่าแฟนชัดๆ

มีความสุขจนล้นใจ

ทำไมชีวิตเธอถึงได้โชคดีขนาดนี้นะ?

ไม่นานนัก ขบวนรถเฟอร์รารี่ของพวกจางทงก็เคลื่อนตัวออกไป

สมแล้วที่เป็นเฟอร์รารี่คันละกว่า 5 ล้านหยวน ขับขี่ได้นุ่มนวลและอัตราเร่งดีเยี่ยมจริงๆ

ทว่าหากนำไปเทียบกับลาเฟอร์รารี่ ก็ยังถือว่าต่างชั้นกันพอสมควร

จางทงจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากนัก

ทว่าอ้วนหลัวกลับฟินจนแทบจะเหาะได้ ขณะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปข้างหน้าก็ผิวปากอย่างเริงร่า

พอเห็นสาวสวยริมทางก็ยังส่งจูบให้อีกต่างหาก

การได้ขับซูเปอร์คาร์สุดหรูแบบนี้ ต่อให้เป็นคนชอบเพ้อฝันอย่างเขาก็ไม่เคยนึกฝันมาก่อน

แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นความจริง

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะจางทงมอบให้ทั้งนั้น

"บอสคะ หนูรักบอสจัง บอสดีกับพวกหนูที่สุดเลย"

แปดสาวงามต่างตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

ความรู้สึกซาบซึ้งใจที่มีต่อจางทงเอ่อล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"พระเจ้าช่วย นั่นขบวนรถเฟอร์รารี่เหรอเนี่ย?"

"เชี่ยเอ๊ย นัดรวมตัวพวกลูกคนรวยหรือเปล่าวะ?"

"ขบวนรถสวยชะมัด โคตรหรูเลย รวยโคตรๆ"

"…"

ผู้คนที่สัญจรไปมาบนท้องถนนต่างพากันมองตาค้าง

ในที่สุด ขบวนรถก็แล่นมาถึงโรงแรมเซียงเจียง

ที่นี่คือโรงแรมระดับห้าดาว

ตัวอาคารสูง 45 ชั้น แต่ละชั้นกว้างขวางโอ่อ่า ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ

ถือเป็นหนึ่งในโรงแรมชั้นนำระดับท็อปของเซียงหนาน

พวกจางทงเดินเข้าไปข้างใน แน่นอนว่าเพื่อมากินข้าว

และแน่นอนอีกเช่นกันว่าพวกเขาตกเป็นเป้าสายตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความอิจฉา

ไม่ได้อิจฉาแค่รถหรูเท่านั้น แต่ยังอิจฉาที่จางทงควงสาวงามระดับท็อปถึงแปดคนมาด้วย

โซนห้องอาหารบนชั้นสามมีแขกเนืองแน่น ธุรกิจรุ่งเรืองอย่างยิ่ง

"อาหารของโรงแรมนี้รสชาติยอดเยี่ยมมากค่ะ คนถึงได้เยอะขนาดนี้"

หลิวชิงซือเอ่ยขึ้น "เมื่อก่อนฉันเคยมากินอยู่ครั้งหนึ่งค่ะ"

"ใครพาเธอมาล่ะ? คงไม่ใช่ผู้ชายหรอกนะ?"

จ้าวเชี่ยนแขวะขึ้นมา

"นั่นใช่ประเด็นเหรอคะ? ฉันกำลังบอกว่าอาหารที่นี่อร่อยต่างหาก"

หลิวชิงซือเริ่มฉุน

ฉันยังไม่ได้ไปอ่อยหรือยั่วบอสเลยนะ เธอยังจะมาคอยระแวง คอยหาเรื่องฉันอีกเหรอ?

อย่ามาจุดไฟโมโหของฉันให้ยากเลย

ผลที่ตามมาเธอจะรับไหวเหรอ?

"ฉันก็แค่เดาเล่นๆ ทำเป็นของขึ้นไปได้ เกือบลืมไปเลยว่าเธอเป็นสตรีมเมอร์สาวสวย คงต้องไปกินข้าวกับพวกเสี่ยเปย์บ่อยๆ สินะ"

จ้าวเชี่ยนยังคงยั่วโมโหโดยไม่เกรงกลัว

เธอมั่นใจว่าจางทงเองก็อยากรู้คำตอบนี้เหมือนกัน

"แม่ฉันเคยทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่นี่แล้วโดนรังแก ฉันก็เลยพาแม่มาเลี้ยงข้าวที่โรงแรมนี้เพื่อปลอบใจท่าน และถือเป็นการเอาคืนแบบเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ"

หลิวชิงซือพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"ขอโทษด้วยนะ"

จ้าวเชี่ยนเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"เหอะ…"

หลิวชิงซือยังคงมีน้ำโหอยู่บ้าง

จ้าวเชี่ยนนี่ร้ายกาจจริงๆ

คอยกันท่าเธออยู่ตลอดเวลา

ตัวเองก็เป็นแค่เลขาฯ สาวสวยแท้ๆ ยังจะกล้าเข้ามาก้าวก่ายเรื่องผู้หญิงของบอสอีกเหรอ?

ไม่เจียมตัวเอาซะเลย

"แม่เธอทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่นี่มานานแค่ไหนแล้วเหรอ?"

จางทงถามอย่างแปลกใจ

"เฮ้อ เรื่องมันยาวค่ะ…"

หลิวชิงซือถอนหายใจยาว

ที่แท้โรงแรมแห่งนี้เกิดจากการร่วมทุนของคนหลายคน

พ่อของหลิวชิงซือเคยถือหุ้นอยู่ 0.5%

หลังจากหย่ากัน หุ้น 0.5% นั้นก็ตกเป็นของแม่หลิว

แม่ของเธอพาหลิวชิงซือกลับมาที่เซียงหนาน แล้วได้ทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ของโรงแรม

แต่ช่วงเวลาดีๆ อยู่ได้ไม่นาน ก็มีคนเกิดโลภอยากได้หุ้นก้อนนี้ คิดจะบีบซื้อในราคาถูก

พวกเขาจึงยื่นคำขาดให้แม่ของหลิวชิงซือสองทางเลือก ทางแรกคือรับเงินไป 10 ล้านหยวนแล้วไสหัวไปซะ หรือทางที่สองคือถือหุ้นต่อไป แต่ต้องยอมลดตำแหน่งลงไปเป็นพนักงานทำความสะอาด

หุ้น 0.5% อย่างน้อยๆ ก็มีมูลค่าตั้ง 25 ล้านหยวน

ใครมันจะไปยอมขายแค่ 10 ล้านหยวนกันล่ะ?

แม่ของเธอไม่ยอม จึงต้องทนก้มหน้าทำงานเป็นคนทำความสะอาด

แถมยังถูกคนด่าว่าตวาดใส่อยู่บ่อยๆ

ต้องกล้ำกลืนฝืนทนด้วยความอัดอั้นตันใจ

ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นแท้ๆ

"ความจริงฉันไม่อยากเล่าเรื่องพวกนี้หรอกค่ะ เป็นเพราะจ้าวเชี่ยนขุดขึ้นมาแท้ๆ"

หลิวชิงซือหน้ามุ่ย "ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไรอยู่แล้ว"

"ขอโทษนะ…"

หลังจากเอ่ยขอโทษ จ้าวเชี่ยนก็ถามด้วยความสงสารว่า "แล้วพ่อเธอไม่คิดจะยื่นมือมาช่วยบ้างเลยเหรอ?"

"พ่อฉันช่วยไม่ได้หรอกค่ะ เขาไม่ได้มีอิทธิพลอะไรขนาดนั้น อีกอย่างเขาก็มีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ลำพังตัวเองก็ยังเอาตัวแทบไม่รอดเลยค่ะ"

หลิวชิงซือตอบ

"เธอยังมีป๋าอีกคนนี่นา ป๋าคนนี้จัดการได้แน่ๆ"

ฮวาชิงเซียงพูดยิ้มๆ อย่างมีเลศนัย

"จริงด้วย ป๋าคนนี้ช่วยได้แน่ แถมเส้นใหญ่พอด้วย"

แววตาของสาวๆ พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

อ้วนหลัวก็หันไปมองจางทงเช่นกัน หวังจะให้เขายื่นมือเข้าช่วยแม่ของหลิวชิงซือ

ทุกคนล้วนมีความยุติธรรมในหัวใจ

ไม่มีใครทนเห็นแม่หลิวโดนรังแกแบบนี้ได้ลงคอ

"บอสคะ ช่วยแม่ฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

หลิวชิงซือตัดสินใจทุ่มสุดตัว เธอเอื้อมแขนไปคล้องคอจางทงแล้วเริ่มออดอ้อน

ส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้อย่างต่อเนื่อง

"เรื่องขี้ผง แค่ปัดมือเบาๆ ก็เสร็จแล้ว"

จางทงยิ้มบางๆ

รู้สึกฟินไม่น้อยที่กลายมาเป็นที่พึ่งพาให้คนอื่นแบบนี้

"ขอบคุณค่ะบอส รักบอสที่สุดเลย"

หลิวชิงซือกอดจางทงไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและปลาบปลื้ม

"เชี่ยเอ๊ย ภูเขาสองลูกกดทับจนกูแทบหายใจไม่ออก แน่นอะไรขนาดนี้วะเนี่ย?"

หัวใจของจางทงเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ ลมหายใจเริ่มติดขัดขึ้นมาทันที

"นังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เธอชักจะเกินไปแล้วนะ"

จ้าวเชี่ยนแทบจะอกแตกตาย

แค่ถามถึงอดีตแค่นี้เนี่ยนะ?

ต้องเอาคืนกันขนาดนี้เลยเหรอ?

จงใจยั่วโมโหกันชัดๆ!

เหอะๆ…

ไม่โกรธหรอก

ฉันไม่รู้สึกโกรธสักนิดเดียว!

ฉันเป็นแค่เลขาฯ เท่านั้นแหละ

ถ้าเธอมีความสามารถพอจะอ่อยบอสได้ ก็ถือเป็นฝีมือของเธอ

กลัวแต่ว่าจะไม่มีปัญญาทำได้จริงน่ะสิ!