บทที่ 73 คุกเข่าขอร้องสิ แล้วฉันจะยอมปล่อยนายไปสักครั้ง

“หลัวเยี่ยน ถ้าไม่อยากทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดก็ไสหัวไป!”

“ฉันทำอะไรผิดเหรอคะ?”

“เธอดูสภาพตัวเองสิ! เป็นแค่พนักงานทำความสะอาดแท้ๆ แต่แต่งตัวซะเหมือนนางจิ้งจอก คิดจะยั่วใครกันฮะ? อยากยั่วฉันใช่ไหมล่ะ? พอดีเลย ฉันเพิ่งหย่า ถ้าอย่างนั้นเธอก็มาแต่งงานกับฉันซะสิ!”

ภายในห้องทำงาน ผู้จัดการใหญ่หัวล้านกำลังชี้นิ้วสั่งสอนพนักงานทำความสะอาดคนสวย

“ผู้จัดการเฮ่อ คุณหน้าด้านเกินไปแล้วนะ!”

หลัวเยี่ยนทั้งรังเกียจทั้งโกรธจัด

หน้าตาเธอสะสวยมาก รูปร่างก็เป๊ะเว่อร์ สูงอย่างน้อย 175 เซนติเมตร ทรวดทรงองค์เอวเย้ายวน มีเสน่ห์เย้ายวนเปล่งปลั่งเป็นพิเศษ

แม้จะอายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่กาลเวลากลับไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนตัวเธอเลยสักนิด

ผิวยังคงเนียนละเอียด ขาวผ่องมีน้ำมีนวล นุ่มเด้งจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

มิน่าล่ะผู้จัดการเฮ่อถึงจ้องจะเอาเปรียบเธอไม่เลิก

สรรหาสารพัดวิธีมารังแกเธอไม่เว้นแต่ละวัน

“ฉันยังหน้าด้านได้มากกว่านี้อีกเยอะ! มากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าด้วยซ้ำ เพราะงั้นหัดฉลาดหน่อยดีกว่า รีบขายหุ้นให้ฉันซะตั้งแต่เนิ่นๆ ไม่อย่างนั้นก็เตรียมรับผลที่จะตามมาเอาเอง!”

ผู้จัดการเฮ่อแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

“คุณจะต้องได้รับกรรมตามสนอง!”

หลัวเยี่ยนกัดฟันแน่น น้ำตาแทบจะไหลออกมาด้วยความเจ็บใจ

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออก พนักงานทำความสะอาดอีกคนวิ่งหอบแฮ่กเข้ามา “ผู้จัดการเฮ่อคะ ฉันได้ยินข่าวไม่ดีมาค่ะ…”

ทว่าพูดได้แค่นั้นเธอก็ชะงักเงียบไปด้วยความกระอักกระอ่วน เมื่อเหลือบไปเห็นว่าหลัวเยี่ยนก็ยืนอยู่ในห้องด้วย

“ข่าวร้ายอะไร พูดมาสิ! จะอึกอักทำไม?”

ผู้จัดการเฮ่อพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“เรื่องนี้… เกี่ยวกับหลัวเยี่ยนค่ะ”

พนักงานทำความสะอาดตอบอ้อมๆ แอ้มๆ

“พูดต่อสิ กลัวบ้าอะไรอยู่ มีฉันหนุนหลังเธอทั้งคน เข้าใจไหม?”

ผู้จัดการเฮ่อพูดอย่างลำพองใจ

“หลิวชิงซือ ลูกสาวของหลัวเยี่ยนมาทานข้าวที่นี่ แล้วเข้าไปกอดออดอ้อนเด็กหนุ่มท่าทางภูมิฐานคนหนึ่ง ขอให้เขาช่วยออกหน้าจัดการเรื่องนี้ให้ค่ะ… อาจจะมีปัญหาตามมาก็ได้นะคะ…”

พนักงานทำความสะอาดเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างละเอียด

“หลัวเยี่ยน ได้ยินหรือยังล่ะ? ลูกสาวเธอไปหาตัวช่วยมาเชียวนะ ไม่แน่ว่าอาจเป็นพวกทายาทเศรษฐีร้ายกาจอะไรเทือกนั้นก็ได้ โอ๊ย ฉันกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย”

ผู้จัดการเฮ่อแค่นหัวเราะเยาะ ไม่มีทีท่าตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

ก็แค่สตรีมเมอร์สาวสวยคนหนึ่ง จะไปรู้จักคนใหญ่คนโตมาจากไหนได้?

อย่างมากก็แค่พวกเสี่ยสายเปย์ที่คอยส่งของขวัญให้ในไลฟ์

ไอ้พวกที่จ้องจะงาบความสวยของเธอก็เท่านั้น

แล้วคนแบบนั้นจะกล้ามามีเรื่องแตกหักกับผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมอย่างเขาหรือไง?

“ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ลูกสาวฉันไม่มีทางไปกอดใครแบบนั้นเด็ดขาด ไม่มีทางจริงๆ”

หลัวเยี่ยนเริ่มลนลานขึ้นมาทันที

แย่แน่ เรื่องใหญ่แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะมีอำนาจจริงไหม หรือตั้งใจจะช่วยจริงหรือเปล่า ต่อให้มีจริง แต่เมื่อข่าวรั่วมาถึงหูแบบนี้ ด้วยเล่ห์เหลี่ยมของผู้จัดการเฮ่อ เด็กหนุ่มคนนั้นคงไม่พ้นต้องพังไม่เป็นท่าแน่ๆ

และลูกสาวของเธอก็ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

“ดูออกไหมว่าไอ้หนุ่มนั่นเป็นใคร?”

ผู้จัดการเฮ่อไม่สนใจหลัวเยี่ยนเลยแม้แต่น้อย แต่หันไปซักต่อ

แม้จะไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา ทว่าสิงโตล่ากระต่ายยังต้องทุ่มสุดกำลัง

ไม่อาจประมาทหน้าไหนได้ทั้งนั้น

“อาจจะเป็นผู้กำกับมาแคสต์นักแสดงค่ะ เพราะเขาพาสาวสวยระดับนางฟ้ามาตั้งแปดคน แล้วยังมีผู้ช่วยท่าทางภูมิฐานตามมาอีกคนด้วย”

พนักงานทำความสะอาดบอก

เธอทำงานในโรงแรมห้าดาว เคยเห็นผู้กำกับหลายคนพาเด็กมาเปิดห้องกินข้าวคัดตัวอยู่บ่อยๆ

“ผู้กำกับเหรอ? อายุเท่าไหร่?”

ผู้จัดการเฮ่อขมวดคิ้วมุ่น

หากเป็นผู้กำกับชื่อดังในประเทศ ย่อมมีเส้นสายกว้างขวางและมีอิทธิพลไม่น้อย

“น่าจะสักยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสองเองค่ะ”

พนักงานทำความสะอาดตอบ “หรือไม่ก็อาจจะเป็นคุณชายตระกูลดัง เจ้าของบริษัทโมเดลลิ่งที่พานางแบบแปดคนมากินข้าว”

“จะเป็นผู้กำกับหรือคุณชาย เดี๋ยวไปดูก็รู้! ถ้าไม่มีน้ำยาอะไรจริง ฉันจะสั่งสอนบทเรียนให้มันจำใส่กะโหลกว่าคนบางคนก็ไม่ควรไปแตะต้อง!”

ผู้จัดการเฮ่อแสยะยิ้ม จากนั้นก็เรียกรวมตัว รปภ. ทันที แล้วมุ่งหน้าไปหาเรื่องจางทงด้วยจิตสังหารคุกรุ่น

“ลูก เรื่องแตกแล้วนะ… พากันรีบหนีไปเร็วเข้า! ผู้จัดการเฮ่อกำลังพาคนไปจัดการพวกเธอ!”

หลัวเยี่ยนมือสั่นเทาด้วยความตระหนก รีบกดส่งข้อความเตือนทันที

เวลานี้ กลุ่มของจางทงกำลังนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวขนาดโอ่โถง

อาหารสั่งเรียบร้อยแล้ว

“ไม่รู้ว่าเจ้านายคิดจะช่วยยังไงเหรอคะ?”

สาวงามทั้งแปดคนรวมถึงอ้วนหลัวต่างก็อยากรู้กันทั้งนั้น

แต่ละคนตั้งตารอคอยชมฉากเด็ดใจจดใจจ่อ

ความจริงแล้วพวกเขาไม่ค่อยแน่ใจนักว่าจางทงมีอิทธิพลบารมีมากแค่ไหน

แต่ขนาดเขานำของล้ำค่าระดับมุกเหินหาวออกมาประมูลได้โดยไม่มีปัญหาตามมาเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้จางทงมีทรัพย์สินมากกว่าห้าหมื่นล้านหยวน

จะไม่ทรงอิทธิพลได้ยังไง?

ดังนั้นที่จางทงบอกว่าการช่วยเหลือนั้นเป็นแค่เรื่องกล้วยๆ ทุกคนจึงเชื่อสนิทใจ

ไม่นานนัก อาหารและเครื่องดื่มก็ทยอยยกมาเสิร์ฟ

กุ้งมังกร เป๋าฮื้อสองหัว ปูออสเตรเลีย…

ล้วนเป็นอาหารทะเลราคาแพงลิบลิ่ว

เครื่องดื่มย่อมเป็นไวน์แดง ลาฟิตปี 1982

ต้องยอมรับเลยว่ารสชาติอาหารอร่อยล้ำเลิศจริงๆ

แม้แต่ผัดผักสองจานนั้นก็ยังรสชาติดีเยี่ยม

ทุกคนต่างเพลิดเพลินกับมื้ออาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย

“ฝีมือเชฟใหญ่ที่นี่สุดยอดจริงๆ คงมีชื่อเสียงในวงการไม่เบา”

อ้วนหลัวเอ่ยปากชม

“ถ้าได้กินแบบนี้ทุกวันก็คงดีสิเนอะ”

ฮวาชิงเซียงกินจนปากมันแผล็บ พลางเอ่ยพึมพำออกมา

ชีวิตที่ผ่านมาของเธอลำบากยากแค้นมาตลอด

หลังจากสัมภาษณ์งานผ่านถึงได้ลืมตาอ้าปากพ้นทุกข์

เมื่อก่อนเธอเคยได้แตะอาหารหรูหราและอร่อยเลิศรสขนาดนี้ที่ไหนกัน

“กินทุกวันแบบนี้ ไม่กลัวอ้วนหรือไงจ๊ะ?”

จ้าวเชี่ยนแซวอย่างทั้งขำทั้งเอ็นดู

“ฉันไม่กลัวหรอกค่ะ ฉันเล่นโยคะกับพี่ฟางทุกวันเลย”

ฮวาชิงเซียงบอก “อย่างน้อยก็วันละสองชั่วโมง บางวันล่อไปสี่ชั่วโมงก็มีค่ะ”

พี่ฟางที่ว่าย่อมหมายถึงเฉินฟาง อดีตครูสอนโยคะสาวสวยนั่นเอง

เรื่องพาฮวาชิงเซียงฝึกโยคะ สำหรับเธอมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก

“พี่ฟาง วันหลังฉันขอฝึกโยคะด้วยคนสิคะ”

สาวงามคนอื่นๆ พากันร้องบอก

“ยินดีเลยจ้ะ…”

เฉินฟางตอบรับด้วยรอยยิ้ม

ฝึกคนเดียวมันน่าเบื่อ มีเพื่อนมาฝึกด้วยหลายๆ คนสิถึงจะสนุก

แถมยังช่วยให้มีวินัยฝึกได้อย่างต่อเนื่องด้วย

“ขอผมแจมด้วยคนได้ไหม?”

อ้วนหลัวถามพลางกลืนน้ำลายเอื๊อก

“นายน่ะช่างเถอะยะ แต่ถ้าเป็นเจ้านายล่ะก็พอได้อยู่”

เฉินฟางปฏิเสธหน้าตาย

“…”

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

ชายวัยกลางคนอายุสามสิบกว่าปีท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามา เขากวาดสายตามองสาวงามทั้งแปดคนเป็นอันดับแรก พอเห็นว่าแต่ละคนล้วนมีรูปร่างหน้าตาสะสวยไร้ที่ติตรงสเปกนางแบบ ในใจก็เริ่มมั่นใจขึ้นมา

นี่มันแก๊งนางแบบชัดๆ

เด็กหนุ่มที่ถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง คงเป็นคุณชายทายาทบริษัทโมเดลลิ่งที่ไหนสักแห่งแน่นอน

เขาจึงลองหยั่งเชิงดู “สวัสดีครับ ผมแซ่เฮ่อ เป็นผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมนี้ เห็นคุณดูมีราศีไม่ธรรมดา ไม่ทราบว่ามาจากบริษัทโมเดลลิ่งแห่งไหนหรือครับ?”

“พวกเราไม่ได้มาจากบริษัทโมเดลลิ่ง ส่วนใหญ่ยังเป็นนักศึกษากันอยู่เลย คุณไม่ต้องมาพยายามตีสนิทหรอก”

จางทงตอบเรียบๆ

เนื่องจากโทรศัพท์ของหลิวชิงซือปิดเสียงไว้ จึงไม่ได้สนใจข้อความในวีแชต

จางทงจึงยังไม่รู้เป้าหมายของอีกฝ่าย

น้ำเสียงที่พูดจึงยังไม่ได้แข็งกร้าวอะไรนัก

“นักศึกษาเหรอ?”

ผู้จัดการเฮ่อแค่นหัวเราะในใจ ก่อนจะแสร้งยิ้มถามต่อ “ถ้าอย่างนั้น ไม่ทราบว่าคุณพ่อของคุณเป็นมหาเศรษฐีท่านไหนหรือครับ?”

“พ่อแม่ผมเป็นชาวบ้านธรรมดา แถมยังหายสาบสูญไปตั้งแต่ผมยังเด็ก จะไปเป็นมหาเศรษฐีได้ยังไงกัน?”

จางทงพูดตามตรง

“ให้ตายสิ นึกว่าอะไร ที่แท้ก็ตื่นตูมไปเอง”

ผู้จัดการเฮ่อหมดความเกรงใจทันที เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว รปภ. ร่างสูงใหญ่กำยำแปดคนก็ก้าวเท้าเดินเข้ามา

เมื่อเผยธาตุแท้จนหมดเปลือก เขาก็แสยะยิ้มอย่างดุร้าย “ไอ้เวรเอ๊ย แค่นักศึกษาปลายแถวไม่มีหัวนอนปลายเท้า ดันกล้าสะเออะมาหาเรื่องฉันเนี่ยนะ? แกอยากรนหาที่ตายใช่ไหม?”

“ใครบอกว่าจะหาเรื่องแก? จำคนผิดหรือเปล่า?”

จางทงชะงักไปเล็กน้อย

“ก่อนหน้านี้แกเพิ่งรับปากหลิวชิงซือว่าจะช่วยแม่ของเธอไม่ใช่เรอะ! แล้วฉันก็คือคนที่จะฮุบหุ้นของยัยนั่น นั่นก็เท่ากับว่าแกตั้งใจจะมาสั่งสอนฉันไม่ใช่หรือไง?” ผู้จัดการเฮ่อพูดด้วยจิตสังหารคุกรุ่น “หรือว่าแกคิดจะปฏิเสธล่ะ?”

“อ้อ ถ้างั้นก็คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ นั่นแหละ ฉันตั้งใจจะมาหาเรื่องแกจริงๆ เพื่อสั่งสอนบทเรียนครั้งใหญ่ให้แกรู้ซะบ้างว่าคนบางคนก็ไม่ควรไปแตะต้อง” จางทงใช้ผ้าเช็ดมืออย่างใจเย็น “ถ้าตอนนี้แกยอมคุกเข่าขอร้อง บางทีฉันอาจจะยอมปล่อยแกไปสักครั้ง”

“นั่นมันบทพูดของฉันไม่ใช่เรอะ! ไหงโดนมันแย่งพูดไปได้วะ?”

ผู้จัดการเฮ่อโมโหจนแทบกระอักเลือดออกมา!