บทที่ 74 กลัวจนฉี่ราด

“ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นแกจะสั่งสอนฉันยังไง? จะสั่งสอนแบบไหนล่ะ?”

ผู้จัดการเฮ่อจำต้องเปลี่ยนบทพูด สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาเจือการดูถูกเหยียดหยาม

เขาไม่เห็นจางทงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

แค่นักศึกษาตัวกระจอกที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ถ้าเขายังเอาชนะไม่ได้ ก็ไปซื้อเต้าหู้มาโขกหัวตายซะดีกว่า

“คิกๆ ไม่รู้ว่าเจ้านายจะสั่งสอนไอ้ปัญญานิ่มที่รนหาที่โดนตื้บคนนี้ยังไงนะ?”

อ้วนหลัวและแปดสาวงามต่างตั้งตารอคอยด้วยความตื่นเต้น

“แกเป็นผู้จัดการใหญ่ที่นี่ เงินเดือนคงงามน่าดู ใต้โต๊ะค่านายหน้าอะไรพวกนั้นก็คงเยอะสินะ? รายได้ปีหนึ่งน่าจะหลายล้านจนถึงหลักสิบล้านเลยล่ะสิ?”

จางทงพูดเรียบๆ “เพราะงั้น บทเรียนที่ฉันจะมอบให้แกก็คือ ไล่แกออก ทำให้แกตกงานดีๆ แบบนี้ จากนั้นก็ตรวจสอบบัญชีอย่างละเอียด ถ้าหาจุดผิดปกติไม่เจอ ก็ตั้งรางวัลนำจับคนแจ้งเบาะแสการกระทำผิดของแกสักหนึ่งล้านหยวน คิดว่าเรื่องที่แกยักยอกเงินคงปิดไว้ไม่อยู่หรอก แล้วก็แจ้งตำรวจ ส่งแกไปเที่ยวเล่นในคุกสักสองสามปี แน่นอน ถ้าแกไม่เคยกินสินบนยักยอกเงินจริงๆ อย่างมากแกก็แค่ตกงาน ยังรักษาชีวิตบั้นปลายไว้ได้อยู่”

“แกเป็นตัวอะไร ถึงกล้าพูดว่าจะไล่ฉันออก!”

ผู้จัดการเฮ่อโกรธจนแผดเสียงลั่น

หากโดนจัดการตามที่อีกฝ่ายพูดจริงๆ ปัญหาของเขาคงบานปลายไม่น้อยแน่ และคงต้องเข้าไปนอนในคุกสักสองสามปีเป็นอย่างต่ำ วิธีการนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวจนทำให้เขาเสียวสันหลังวาบ

ไอ้เด็กหนุ่มคนนี้อาจจะไม่ธรรมดา

“ฉันก็แค่คนธรรมดา แต่มีปัญญาไล่แกออกแน่นอน รอดูได้เลย”

จางทงพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน สงบเยือกเย็นเป็นธรรมชาติ

“หรือว่าแกรู้จักเจ้านายของฉัน? เหอะๆ แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใครของเจ้านาย? ฉันเป็นคนสนิท เป็นแขนซ้ายแขนขวาของเขา ฉันทำกำไรให้เขาปีละหลายร้อยล้าน อีกอย่าง ฉันก็แค่รับหน้าที่ซื้อหุ้นแทนเจ้านาย คนที่รังแกหลัวเยี่ยนจริงๆ คือเจ้านาย แกจะทำอะไรฉันได้?”

ผู้จัดการเฮ่อโกรธจนลนลานหลุดปากเผยความลับชิ้นโตออกมา

ถ้าพูดแบบนี้ อีกฝ่ายก็คงไม่กล้าฟ้องร้องแล้ว

ทีนี้ตนก็จะได้สั่งสอนมันให้สาสม

“แล้วยังไงล่ะ? ฉันก็ยังไล่แกออกได้อยู่ดี”

จางทงมีสีหน้ายียวนกวนประสาท

“ฝันกลางวันไปเถอะแก!”

ผู้จัดการเฮ่อคำรามลั่น “พวกมึงลุย ลากไอ้เวรนี่โยนออกไป!”

“มาๆ กูขอเดี่ยวกับพวกมึงทั้งหมดเอง”

อ้วนหลัวสบโอกาสที่จะได้โชว์เหนือ จึงกระโดดพรวดออกไปยืนตระหง่านดั่งขุนเขา

ด้วยน้ำหนักพิกัดขนาดนี้ แถมสีหน้ายังดูนิ่งสงบมั่นใจ จึงสร้างความยำเกรงได้ไม่น้อย

รปภ. ทั้งแปดคนเริ่มใจฝ่อ หรือว่าไอ้อ้วนคนนี้จะเป็นบอดี้การ์ด? ทหารหน่วยรบพิเศษปลดประจำการงั้นเหรอ?

พวกเรามันแค่ รปภ. ธรรมดา คงสู้ไม่ไหวหรอกมั้ง

ชั่วขณะนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าผลีผลามเข้าไป ได้แต่ลังเลไม่กล้าก้าวหน้า

ทำเอาจางทงกับแปดสาวงามถึงกับหลุดขำ

อ้วนหลัวยิ่งได้ใจใหญ่ ชี้นิ้วอ้วนๆ พลางพูดข่มว่า “พวกสวะอย่างพวกแก อย่าว่าแต่แปดคนเลย ต่อให้มาแปดสิบคน ฉันใช้มือเดียวก็ซัดหมอบได้สบายๆ”

ยิ่งทำให้ รปภ. ทั้งแปดคนขวัญผวาจนไม่กล้าบุกเข้าไปอีก

“พวกโง่เอ๊ย พวกมันก็แค่นักศึกษา ไอ้หมอนี่ก็แค่นักศึกษา จะเป็นยอดฝีมือมาจากไหนกันเล่า? ลุยเลย เข้าไปตื้บมันให้ตาย!”

ผู้จัดการเฮ่อผู้เจนโลกมองออกทันทีว่าอ้วนหลัวกำลังแกล้งขู่

เขากลั้นขำแทบไม่อยู่

แสดงเข้าไป เล่นละครต่อไปเถอะมึง

เดี๋ยวจะอัดให้หน้าบวมเป็นหัวหมูเลย

“ลงไปนอนซะเถอะมึง!”

รปภ. ทั้งแปดคนโล่งใจขึ้นมาทันที ต่างกรูเฮโลกันเข้าไปหมายจะรุมยำอ้วนหลัว

“พ่อจ๋า ช่วยด้วย!”

อ้วนหลัวไม่กล้าเก๊กต่ออีกแล้ว รีบถอยกรูดอย่างลนลาน

“รนหาที่ตาย”

ทว่าจางทงกลับขยับตัว พุ่งทะยานออกไป

สองมือของเขาเพียงแค่สะบัดปัดป่ายอย่างตามสบาย

รปภ. ทั้งแปดคนก็ร้องโอดครวญพลางลอยละลิ่วกระเด็นกลับมา กระแทกพื้นอย่างจัง นอนระเกะระกะเกลื่อนกลาดเต็มห้อง

ส่วนจางทงกลับมายืนที่เดิมแล้ว และกำลังยกเหล้าขึ้นจิบ

ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด

“พระเจ้าช่วย เจ้านายเก่งจังเลยอะ”

พนักงานสาวงามทั้งแปดคนหน้าแดงระเรื่อ หัวใจเต้นตูมตาม

โดยเฉพาะจ้าวเชี่ยน ยิ่งตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ก็นะ เธอต้องรองรับความดุดันทรงพลังของจางทงอยู่ทุกวันนี่นา

อ้วนหลัวเองก็ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจสุดขีด

สีหน้าราวกับจะบอกว่า ก๊ากๆ นี่แหละพ่อกู ใครกล้ารังแกกู พ่อกูซัดตายคาที่แน่

ฝ่ายผู้จัดการเฮ่อกลับยืนอ้าปากค้าง แขนขาเริ่มสั่นเทา สีหน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผาก

เขาเคยเห็นเด็กหนุ่มที่เก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

นี่มันเรื่องที่ไม่เคยได้ยินและไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนชัดๆ

ฉีกทุกความเข้าใจของเขาไปจนหมดสิ้น

ถ้าเป็นแบบนี้ เด็กหนุ่มคนนี้จะธรรมดาได้ยังไง?

การที่ตนมารอนหาเรื่องในวันนี้ อาจจะกลายเป็นการมารนหาที่โดนยำเองเสียแล้ว

แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงผู้บริหารระดับสูง ย่อมมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่พอตัว ไม่นานก็ดึงสติตนเองกลับมาได้ ก่อนจะยิ้มเย็นพลางพูดว่า “ที่แท้แกก็เก่งกาจนี่หว่า แต่แล้วมันทำไมล่ะ? กังฟูสูงส่งแค่ไหน เจอปืนนัดเดียวก็ร่วง ฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ ให้ตำรวจมาจัดการแก!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

หญิงสาวสะคราญโฉมสุดสง่างามก้าวเข้ามา ด้านหลังยังมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำล่ำสันตามมาอีกสองคน

เธอคนนั้นก็คืออู่หน่านั่นเอง

เธอไม่แม้แต่จะปรายตามอง รปภ. ทั้งแปดคนที่นอนเกลื่อนอยู่บนพื้น แต่เดินตรงเข้ามาหาจางทงทันที พร้อมยื่นกล่องใบหนึ่งและสมุดประจำตัวเล่มหนึ่งให้ถึงมือ “อาวุธปืนและใบอนุญาตพกพาปืนที่คุณต้องการ”

“ปืน กับใบอนุญาตพกพาปืนงั้นเหรอ? เชี่ยแล้ว เจ้านายโคตรเจ๋งเลยว่ะ”

อ้วนหลัวและสาวงามทั้งแปดคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ดีอกดีใจและตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

“นั่งกินข้าวด้วยกันก่อนไหม?”

จางทงพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยปากชวน

“ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาดูคุณจีบสาวหรอก”

อู่หน่าหมุนตัวเดินจากไปทันที

จางทงจึงเปิดกล่องสีดำออก พบว่าด้านในมีปืนสั้นและปืนยาวอย่างละหนึ่งกระบอก พร้อมด้วยกระสุนอีกครึ่งกล่อง

ปืนสั้นเป็นปืนพก ขนาดลำกล้องใหญ่โต อานุภาพคงไม่ธรรมดาแน่

ส่วนปืนยาวเป็นปืนกลมือ ดูเหมือนว่าจะเป็นรุ่นใหม่ล่าสุด

จางทงไม่ค่อยคุ้นเคยกับอาวุธปืน ไม่รู้ว่าต้องใช้งานอย่างไร

แต่ในกล่องมีคู่มือ และที่บ้านก็มี รปภ. อดีตหน่วยรบพิเศษอยู่อีกตั้งเยอะแยะ

เขาจึงไม่วิตกกังวลเลยสักนิด

ทว่าผู้จัดการเฮ่อกลับลนลานจนแทบบ้า เหงื่อท่วมหัว ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

บ้าเอ๊ย นี่มันนักศึกษาจริงๆ เหรอวะ?

พาสาวงามระดับพริตตี้มานั่งกินข้าวแปดคน?

แถมยังมีสาวสวยเอาอาวุธปืนพร้อมใบพกพามาส่งให้อีกต่างหาก?

ผู้หญิงคนนั้นมองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา

ต้องเป็นผู้มีอำนาจบารมีล้นฟ้าแน่นอน

แจ้งตำรวจงั้นเหรอ?

แจ้งหาพระแสงอะไรล่ะ

มันต่างอะไรกับการรนหาที่ตายเล่า?

ขืนไปยั่วโมโหไอ้เวรนี่เข้า มันชักปืนออกมายิงเป่าหัวกูจะทำยังไง?

พอนึกถึงตรงนี้ เป้ากางเกงของเขาก็เปียกชุ่ม

กลัวจนเยี่ยวราดแล้ว!

“ผู้จัดการเฮ่อใช่ไหม เมื่อกี้ไหนบอกว่าจะแจ้งตำรวจไง? รีบๆ เข้าสิ” อ้วนหลัวเยาะเย้ย

“จะแจ้งตำรวจก็แจ้งสิ ฉันต้องกลัวอะไรด้วย? พวกแกทำร้ายคนของฉัน มันถูกต้องแล้วหรือไง?”

ผู้จัดการเฮ่อทำปากกล้าขาสั่น สายตาล็อกแล็กไปมา

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนผู้มีบุคลิกโดดเด่นก้าวเข้ามาข้างใน พลางขมวดคิ้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“บอส… ทำไมบอสถึงมาที่นี่ได้ครับ?”

ผู้จัดการเฮ่อยิ่งลนลานหนักขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

จ้าวเชียนไม่สนใจเขาอีกต่อไป แต่กลับเดินตรงมาหน้าจางทงด้วยความนอบน้อมปนหวั่นเกรง พร้อมยิ้มประจบ “ท่านคือคุณจางทง เจ้าของบริษัทประมูลเทียนเป่าใช่ไหมครับ? ผมชื่อจ้าวเชียน เป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ครับ”

ตอนที่จางทงรับปากหลิวชิงซือ เขาได้ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มแชตสมบัติทงเทียนว่า ‘มีใครรู้จักเจ้าของโรงแรมเซียงหนานบ้างไหม ช่วยติดต่อให้หน่อย บอกว่าผมมีเรื่องจะคุยด้วย…’

ปัจจุบันกลุ่มแชตสมบัติทงเทียนไม่ได้มีคนแค่ไม่กี่คนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่มีสมาชิกถึงห้าร้อยกว่าคน มหาเศรษฐีระดับโลกที่มาร่วมงานประมูลคราวที่แล้วต่างได้รับเชิญเข้ากลุ่มกันหมด สำหรับนักล่าสมบัติระดับอภิมหัศจรรย์อย่างจางทง พวกเขาย่อมยินดีที่จะรักษาเส้นสายคอนเนกชันเอาไว้

ในตอนนั้นจึงมีคนรีบติดต่อไปหาจ้าวเชียนทันที

จ้าวเชียนจึงรีบแจ้นมาหาด้วยความเร็วแสง

“อะไรนะ? ไอ้หมอนี่… เป็นเจ้าของบริษัทประมูลเทียนเป่างั้นเหรอ?”

ผู้จัดการเฮ่อแทบจะทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น

ให้ตายเถอะ ที่แท้ก็เป็นมหาเศรษฐีจางทงที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกในช่วงนี้หรอกเรอะ?

คราวนี้เตะเข้าใส่แผ่นเหล็กหนาเตอะเข้าให้แล้ว!

ทำยังไงดี?

ต้องทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

ใครก็ได้ช่วยกูที!