บทที่ 75 จ้าวเชียนน้ำตาตก ผู้จัดการเฮ่อจบเห่

“ไอ้งี่เง่า ยังไม่รีบมาขอโทษอีก!”

จ้าวเชียนตวาดใส่ผู้จัดการเฮ่อที่เหงื่อท่วมหัว

“ขอโทษคงไม่จำเป็นแล้วล่ะ”

จางทงโบกมือ “จ้าวเชียน ผมถามหน่อย คุณคิดจะใช้เงิน 10 ล้านหยวนฮุบหุ้น 0.5% ในมือของหลัวเยี่ยนงั้นเหรอ?”

“มีเรื่องแบบนี้อยู่ครับ แต่ 10 ล้านหยวนนั่นเป็นแค่ราคาที่ตั้งไว้คร่าวๆ จะเท่าไรจริงๆ ก็ยังคุยกันได้นี่ครับ” จ้าวเชียนแก้ตัว

“แล้วยังมีหุ้นส่วนคนอื่นอีกไหม?”

จางทงไม่แสดงท่าทีอะไร เพียงแค่ถามต่อ

“เดิมทีมีอีกสองคนครับ แต่หุ้นของพวกเขาก็ถูกผมซื้อคืนมาหมดแล้ว ตกหุ้นละราวๆ 40 ล้านหยวน” ผู้จัดการเฮ่อชิงตอบ “การลงทุนครั้งนี้พวกเขาฟันกำไรไปไม่น้อย ย่อมเต็มใจขายให้ผมอยู่แล้ว พอผมบริหารคนเดียวจะได้ทุ่มเทได้เต็มที่กว่าเดิม”

“หุ้นละ 40 ล้านหยวน? คุณยังมีกำไรอยู่อีกเหรอ? ดีเลย ถ้างั้นก็ราคานี้แหละ โรงแรมของคุณผมซื้อเอง ทั้งหมด 4,000 ล้านหยวน”

จางทงเอ่ยเรียบๆ

“เอ่อ เรื่องนี้…คือว่า…”

สีหน้าของจ้าวเชียนเปลี่ยนไปทันที หน้าผากผุดเหงื่อเม็ดเป้งเต็มไปหมด

เขานึกเสียใจจนแทบอยากจะทุบอกกระทืบเท้า

ทำไมจางทงถึงได้เจ้าเล่ห์และบ้าบิ่นขนาดนี้?

ถึงกับคิดจะซื้อโรงแรมของเขาเนี่ยนะ?

เพียงแค่จะระบายแค้นแทนแม่ของเด็กในสังกัดเนี่ยนะ?

เมื่อกี้ทำไมไม่พูดตัวเลขให้มันสูงกว่านี้อีกหน่อยวะ? คราวนี้ขาดทุนย่อยยับแน่!

ตอนที่เขาซื้อหุ้นของหุ้นส่วนคนอื่นมาได้ย่อมต้องใช้สารพัดเล่ห์เหลี่ยมบีบบังคับให้พวกนั้นยอมปล่อยขายในราคาถูก

ถ้าต้องขายโรงแรมออกไปในราคาเท่าเดิม มันก็เข้าเนื้อชัดๆ

ทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ?

“หรือว่าคุณโกหกผม?”

จางทงตบปืนพกที่กำลังควงเล่นอยู่ในมือลงบนโต๊ะเสียงดังปัง

“เรื่องนี้…ผมไม่กล้าโกหกคุณหรอกครับ เพียงแต่ผมผูกพันกับโรงแรมนี้มาก…” จ้าวเชียนเหงื่อแตกพลั่ก “เอาแบบนี้ดีไหมครับ คุณช่วยเพิ่มให้อีกสักหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ ผมบวกให้อีก 100 ล้านหยวน รวมเป็น 4,100 ล้านหยวน”

จางทงเอ่ยเสียงเย็น “นี่คือราคาสุดท้ายแล้ว อย่าละโมบโลภมาก ไม่อย่างนั้น ผมจะใช้อีกวิธีระบายแค้นแทนหลัวเยี่ยน ถึงตอนนั้นคุณอาจจะรับมันไม่ไหวก็ได้นะ”

“ตกลงครับ 4,100 ล้านหยวน ผมยอมขายให้คุณ”

จ้าวเชียนตอบรับด้วยสีหน้าเหมือนพ่อแม่ตาย

4,100 ล้านหยวน แน่นอนว่าขายขาดทุนอยู่แล้ว

หากคิดจะปล่อยขายจริงๆ ย่อมฟันได้ถึง 5,000 ล้านหยวนสบายๆ

แต่เมื่อเทียบกับเงินลงทุนตอนแรก แน่นอนว่าเขายังคงได้กำไร เงินสด 4,100 ล้านหยวนอยู่ในมือ ต่อให้ไม่ทำธุรกิจอีกเลย ก็ยังใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ทั้งชาติ

ทว่า พอนึกขึ้นได้ว่าเพียงเพราะไปมีเรื่องกับหลัวเยี่ยน กลับทำให้เขาต้องสูญเงินไปถึง 900 ล้านหยวน หัวใจมันก็เจ็บจี๊ดจนแทบจะหลั่งน้ำตา

แต่ไม่ยอมตกลงก็ไม่ได้

เขาไม่อยากผูกใจเจ็บกับนักล่าสมบัติผู้มีอิทธิพลล้นฟ้าอย่างจางทง

แม้แต่มุกเหินหาวหมอนี่ก็ยังหามาได้

มหาเศรษฐีระดับโลกนับไม่ถ้วนต่างก็เป็นแขกคนสำคัญของเขา

ไหนจะปืนพกที่วางหราอยู่บนโต๊ะนั่นอีก ยิ่งตอกย้ำว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดา

ช่างเถอะ เสียทรัพย์ฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกัน

จ้าวเชียนตามตัวทนายความมาร่างสัญญาโอนกิจการ

เฉียวลี่ลี่ก็เข้าร่วมด้วยในฐานะทนายความเช่นกัน

เมื่อก่อนเธอเป็นสาวออฟฟิศ ทำงานด้านทนายความมาตลอด แม่ของเธอก็เป็นทนายความชื่อดังระดับแถวหน้า

นี่จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอสมัครเข้ามาทำงานในบริษัทประมูลเทียนเป่าได้

ไม่นานนัก เอกสารก็เสร็จเรียบร้อย

ทั้งสองฝ่ายลงนามร่วมกัน พอจางทงโอนเงินเสร็จ

โรงแรมแห่งนี้ก็เปลี่ยนมือเจ้าของทันที

“กูจบเห่แล้วจริงๆ โดนไล่ออกแน่ แถมอาจจะต้องติดคุกอีก”

ผู้จัดการเฮ่อทรุดกองอยู่กับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แทบจะอยากตายไปให้พ้นๆ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า จางทงจะเล่นซื้อโรงแรมนี้ตัดหน้าไปดื้อๆ แบบนี้ การที่อีกฝ่ายจะมาเช็กบิลเขาก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

“บอส ช่วยผมด้วยเถอะครับ…”

เมื่อเห็นว่าจ้าวเชียนกำลังจะเดินออกไป ผู้จัดการเฮ่อก็รีบกอดขาร้องอ้อนวอน

“ถ้าก้นแกสะอาดจริง แกก็ไม่ต้องขอให้ฉันช่วยหรอก แต่ถ้าตรงกันข้าม แกคิดว่าฉันจะช่วยแกงั้นเหรอ?”

จ้าวเชียนเตะสะบัดอีกฝ่ายทิ้ง แล้วเดินฟัดเหวี่ยงจากไปด้วยความโมโห

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้แซ่เฮ่อนี่ถือสิทธิ์เบ่งอำนาจไปข่มเหงรังแกหลัวเยี่ยนสารพัด ตัวเขาเองก็คงไม่ต้องมาเสียเงินตั้ง 900 ล้านหยวน

ตัวเขาเองยังอยากจะเหยียบไอ้ผู้จัดการเฮ่อให้จมดินเลย แล้วจะไปช่วยมันลงได้ยังไง?

“บอสคะ คุณดีกับฉันเหลือเกิน ฉันรักคุณค่ะ ฉันจะเป็นของคุณตลอดไป”

หลิวชิงซือทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอโผเข้าสู่อ้อมอกของจางทง ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะด้วยความซาบซึ้งใจสุดขีด

จางทงยอมทุ่มเงินถึง 4,100 ล้านหยวนเพื่อซื้อโรงแรมนี้ เพียงเพื่อจะระบายแค้นแทนแม่ของเธอ บีบให้คนแซ่จ้าวต้องขาดทุนย่อยยับ จากนั้นก็ใช้ฐานะเจ้าของโรงแรมคนใหม่มาเช็กบิลคนแซ่เฮ่อ

นี่มันช่วยเหลือกันสุดกำลังชัดๆ

แล้วแบบนี้เธอจะไม่ซาบซึ้งใจได้ยังไง?

‘ถ้ามีผู้ชายที่ยอมทำเพื่อฉันขนาดนี้บ้างละก็ ฉันยอมตายแทนเขาได้เลย’

สาวงามคนอื่นๆ ต่างก็แอบถอนหายใจด้วยความอิจฉา

แต่พวกเธอก็รู้ดีว่า หากพวกเธอเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ จางทงก็คงจะทุ่มสุดตัวช่วยพวกเธอเหมือนกัน

เพราะฉะนั้น การมีบอสที่ประเสริฐยิ่งกว่าพ่อบังเกิดเกล้าอย่างจางทง มันช่างโชคดีเหลือเกิน

“เอาละๆ พอได้แล้ว ไม่ต้องร้อง เสื้อฉันเปียกหมดแล้วเนี่ย”

จางทงเองก็แทบจะต้านทานเสน่ห์ยั่วยวนและความเย้ายวนใจของหลิวชิงซือในอ้อมแขนไม่ไหว “ที่จริงการที่ฉันซื้อโรงแรมนี้ยังมีอีกเหตุผล เมื่อคืนพวกเธอไม่ใช่เหรอที่บอกว่าอยากให้มีโรงอาหาร? นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงแรมเซียงเจียงแห่งนี้ก็คือโรงอาหารของบริษัทเรา”

“เช็ดเข้ ฟินสัส!”

อ้วนหลัวและเหล่าสาวงามต่างพากันตาโต สีหน้าเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น

ป๋าเปย์หนักเกินเบอร์ เพื่อแก้ปัญหาเรื่องอาหารการกินของพนักงาน ถึงขั้นทุ่มเงินซื้อโรงแรมเซียงเจียงประเคนให้ตรงๆ เลย

แถมสองที่นี้ยังอยู่ไม่ไกลกัน เดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึง

โคตรสะดวกสบาย!

‘เฮ้อ ผู้ชายแบบนี้จะมีผู้หญิงคนไหนไม่หลงบ้างล่ะ?’

หลัวเยี่ยนที่ยืนมองและได้ยินทุกอย่างอยู่หน้าประตู

เวลานี้กำลังมองดูหลิวชิงซือที่ซบอกจางทงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน

ดูท่าแล้ว จางทงคงจะเป็นคนที่ลูกสาวรักสุดหัวใจแน่ๆ

แล้วตัวเธอควรจะต้องปฏิบัติตัวกับเขาแบบไหนดีล่ะ?

ในฐานะเจ้านาย หรือว่าในฐานะลูกเขยกันแน่?

เธอเดินเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย พลางกล่าวอย่างสุภาพนอบน้อมว่า “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลัวเยี่ยน เป็นแม่ของหลิวชิงซือ ขอบคุณที่คุณช่วยออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้นะคะ เกรงใจเหลือเกิน…”

หลิวชิงซือหน้าแดงก่ำรีบผละออกจากอ้อมอกของจางทงทันที

แม้แต่จางทงเองก็รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้างเล็กน้อย

ทว่า ตราบใดที่เราไม่เขิน คนที่เขินก็คือคนอื่น

ดังนั้น จางทงจึงยังคงตีหน้าตาย พลางกวาดสายตามองสำรวจหลัวเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า

มีเสน่ห์ยั่วยวนถึงกระดูก ช่างงดงามหยาดเยิ้มหาใดเปรียบ

ทั้งอวบอิ่มทั้งเต่งตึงมีน้ำมีนวล

ดูไปแล้วเหมือนเป็นพี่สาวของหลิวชิงซือเสียมากกว่า

แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว

ในใจของเขาอดชมไม่ได้ สมแล้วที่เป็นแม่ของหลิวชิงซือ

ทันใดนั้นเขาก็ประกาศออกมาว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณหลัวเยี่ยนจะดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมเซียงเจียง ส่วนไอ้แซ่เฮ่อนี่ผมยกให้คุณจัดการ ตรวจสอบเรื่องการทุจริตรับสินบนของมันให้กระจ่างแจ้ง… ส่วนหุ้นของคุณก็ยังคงถือไว้เหมือนเดิม”

“ขอบคุณค่ะบอส ขอบคุณมากนะคะบอส”

หลัวเยี่ยนดีใจจนเนื้อเต้น แทบจะห้ามใจไม่ให้โผเข้าไปกอดเขาไว้ไม่ไหว

บอสคนนี้ใจป้ำเกินไปแล้ว

จัดการเรื่องราวได้เฉียบขาดไร้ที่ติจริงๆ

ซื้อโรงแรมแห่งนี้ แล้วให้เธอขึ้นเป็นผู้จัดการทั่วไปเพื่อลงมือจัดการแก้แค้นไอ้แซ่เฮ่อด้วยตัวเอง

หากเธอยังเป็นสาวแรกรุ่นและยังไม่ได้แต่งงาน เธอก็คงจะตกหลุมรักเขาหัวปักหัวปำแน่นอน

จากนั้นเธอก็หันไปมองไอ้คนแซ่เฮ่อ พลางแสยะยิ้มเยือกเย็น “ทำชั่วได้ชั่ว ทำดีได้ดี ไม่ใช่ไม่ได้รับกรรม แค่ยังไม่ถึงเวลาต่างหากล่ะ ไอ้แซ่เฮ่อ แกเคยคิดบ้างไหมว่าจะมีวันนี้? ตอนนี้แกสารภาพเรื่องที่ยักยอกเงินและรับสินบนออกมาให้หมดเสียแต่โดยดีเถอะ บางทีอาจจะได้รับการผ่อนปรนบ้าง อย่าคิดว่าจะเอาตัวรอดไปได้เชียว บอกให้นะ ว่าเรื่องระยำของแกฉันรู้ทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว! แม้แต่เรื่องที่แกไปข่มขืนพนักงานเสิร์ฟสาว ฉันก็ยังรู้เลย”

“ฉันจบแล้ว จบเห่หมดแล้วจริงๆ”

คนแซ่เฮ่อตกใจกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ตัวสั่นงันงก

เรื่องราวที่เขาเคยยักยอกเงิน รับสินบน และรังแกหลัวเยี่ยนกับพวกพนักงานเสิร์ฟสาวก็ผุดขึ้นมาในหัวทีละเรื่อง

ตอนนั้นเคยเหลิงมากเท่าไหร่ ตอนนี้เขาก็ยิ่งหวาดกลัวมากเท่านั้น

‘ฟินจริงๆ โคตรสะใจเลยโว้ย’

หลัวเยี่ยนมองดูผู้จัดการเฮ่อที่เคยรังแกตนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เธอก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เจ้านายจางทงมอบให้เธอทั้งนั้น เขาช่างเป็นยอดชายที่หาได้ยากในโลกนี้จริงๆ!