บทที่ 76 จางทงและอ้วนหลัวผู้น่าอิจฉา กับหยางปัวผู้น่าเวทนา

จัดการเรื่องโรงแรมเรียบร้อย จางทงก็พาสาวงามทั้งแปดคนไปเดินช็อปปิ้งต่อ

กวาดซื้อแหลก

กระเป๋า นาฬิกา เสื้อผ้า รองเท้า…

ไม่ดูป้ายราคาเลยสักนิด

ก็คนมันรวย ช่วยไม่ได้

แปดสาวฟินจนขนลุก มีความสุขจนแทบลอย

แต่พวกเธอก็ยังรู้จักยับยั้งชั่งใจ

ไม่ได้กว้านซื้อมากเกินไป

และไม่ได้แวะเข้าร้านทองหรือร้านเพชรพลอยเลยสักร้าน

เพราะไม่อยากผลาญเงินป๊ะป๋า กลัวเขาจะเหม็นขี้หน้าเอา

ส่วนจางทงเองก็ไม่ได้อยากเข้าร้านทองหรือร้านเพชรพลอยเช่นกัน

เขาเชื่อมั่นสุดใจว่าจะเก็บอัญมณีชั้นยอดจากดาวสมบัติกลับมาได้

ถ้าสาวสวยพวกนี้ยอมไม่แต่งงานไปตลอดชีวิตและทำงานให้เขาจริงๆ แน่นอนว่าเขาต้องจัดของระดับท็อปให้พวกเธออยู่แล้ว

“พระเจ้าช่วย ควงสาวงามระดับนางฟ้าทีเดียวแปดคนมาเดินช็อปปิ้งเนี่ยนะ? ลูกมหาเศรษฐีมาจากไหนวะ ทำตัวเด่นยิ่งกว่าหวังชงชงซะอีก”

“หึๆ หวังชงชงกล้าเทียบกับเขาเหรอ?”

“เขาแซ่จาง ฉายาพี่เฟย อายุยี่สิบสอง อยู่ปีสี่ เริ่มทำธุรกิจแค่สองเดือนฟันกำไรบ้าเลือดไปกว่าห้าหมื่นล้านหยวนแล้ว อย่าว่าแต่ควงสาวสวยแปดคนเลย ต่อให้ควงแปดสิบคนก็ไม่มีใครกล้าสะเออะไปว่าเขาหรอก”

“เช็ดเข้ เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ อย่าบอกนะว่าชื่อจางเฟย?”

“นี่แกไม่รู้จักพี่เฟยจริงดิ? ก็มนุษย์บินที่ช่วยผู้หญิงโดดตึกคราวนั้นไง เขาคือนักล่าสมบัติ ไปเจอของวิเศษอย่างมุกเหินหาวมาได้ แค่อมไว้ในปากก็บินได้แล้ว…”

“อ๋อ นึกออกแล้ว ที่แท้ก็เขานี่เอง คลิปช่วยคนตอนนั้นดูแล้วกูขนลุกซู่เลย ยังเคยคิดจะไปกราบเขาเป็นอาจารย์ขอฝึกวิชาเซียนอยู่เลย”

“…”

ตลอดทางที่เดินผ่าน จางทงถูกสาวงามทั้งแปดห้อมล้อมอย่างใกล้ชิด ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาและหมั่นไส้จากพวกผู้ชายรอบข้าง

หลังจบงานประมูลคราวก่อน ปริศนาเรื่องมนุษย์บินก็ได้รับคำอธิบายที่ถูกต้องเสียที

เพราะทางการได้เผยแพร่คลิปแนะนำและสาธิตการใช้มุกเหินหาวของจางทงก่อนเปิดประมูลออกมา

ด้วยเหตุนี้ จางทงจึงได้ฉายามาสองอย่าง คือมนุษย์บิน และพี่เฟย

ทว่าแทบไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร

เพราะทั้งสองครั้งเขาใส่หน้ากากปิดไว้ตลอด

“ฟินโว้ย ฟินจริงๆ สะใจชะมัด!”

อ้วนหลัวกลับรู้สึกเหมือนได้ปลดแอก เพราะไม่ต้องไปทนเดินตามสาวๆ ช็อปปิ้ง

เขาควบเฟอร์รารี่ 812 พุ่งทะยานมาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะเลี้ยวจอดหน้าร้านผลไม้เทียนเป่า แล้วก้าวลงจากรถอย่างมาดมั่น ถานเจียที่แต่งตัวสวยพริ้งรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาต้อนรับ “สามีขา กลับมาแล้วเหรอคะ? รถคันนี้ไปเอามาจากไหนเนี่ย?”

“ป๊ะป๋าซื้อให้ฉันน่ะสิ คันละห้าล้านสี่แสนหยวนเชียวนะ เป็นไง สวยไหมล่ะ?”

อ้วนหลัวเชิดหน้าคุยโวอย่างลำพอง

“สวยค่ะ สวยมากเลย”

ถานเจียเอ่ยชมไม่ขาดปาก ก่อนจะถามอย่างสงสัย “ป๊ะป๋าซื้อให้เหรอคะ? เขาไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน? ไหนบอกว่าพ่อเธอเป็นชาวนายังไงล่ะ?”

“ฉันหมายถึงลูกพี่จางทงต่างหาก ตอนนี้พนักงานพวกเราเรียกเขาว่าป๊ะป๋ากันหมดแล้ว เพราะเขาโคตรรวย โคตรป๋า ดีกว่าพ่อแท้ๆ ซะอีก วันนี้เหมาซื้อเฟอร์รารี่ทีเดียวเป็นโหล… พนักงานได้คนละคันเลยนะ”

อ้วนหลัวเล่า

“คุณพระ ใจป้ำอะไรขนาดนั้น…”

ถานเจียอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

น่าเสียดายจริงๆ ที่ตอนนั้นตนสมัครเข้าบริษัทประมูลเทียนเป่าไม่ผ่าน

จนต้องยอมถอยมาเป็นผู้จัดการร้านผลไม้แทน

เงินเดือนปีละห้าแสนหยวน

สวัสดิการอะไรก็ไม่มีเลยสักอย่าง

ยังดีที่ตกอ้วนหลัวได้ อนาคตคงพอมีชีวิตที่สบายอยู่บ้าง

“แค่นี้ขี้ปะติ๋ว เพื่อแก้ปัญหาเรื่องข้าวกินของพนักงาน แถมยังช่วยระบายแค้นให้แม่ของหลิวชิงซือ เขาเลยทุ่มเงินสี่พันหนึ่งร้อยล้านหยวนซื้อโรงแรมเซียงเจียงซะเลย…”

อ้วนหลัวเริ่มโม้อีกยกด้วยความภาคภูมิใจ

“สุดยอดเกินไปแล้ว มหาเศรษฐีตัวจริงชัดๆ หลิวชิงซือนี่สบายจังน้า มีเสี่ยเลี้ยงนี่มันต่างกันลิบลับจริงๆ”

ถานเจียอิจฉาจนแทบหลั่งน้ำตา

ถ้าตนสวยได้สักครึ่งของหลิวชิงซือ มีหรือจะไม่ยอมปีนขึ้นเตียงจางทง

“ใช้เงินมือเติบขนาดนี้ มีกี่หมื่นล้านจะไปอยู่ได้นานแค่ไหนกันเชียว?”

ถานเจียที่ทำได้แค่อิจฉาจึงเอ่ยแขวะแก้เก้อ

“หึๆ มึงจะไปเดือดร้อนแทนเขาทำซากอะไร”

อ้วนหลัวปรายตามองเธอ “ป๊ะป๋าเพิ่งแวะไปเทือกเขาฉางไป๋มาอีกรอบ ใช้เวลาแค่ครึ่งวัน ก็สอยโสมพันปีกลับมาได้ตั้งสามต้น ขายให้ฟ่านปิงเซียงไปสามพันเก้าร้อยล้านหยวน เขายังบอกอีกว่าพรุ่งนี้จะออกไปล่าสมบัติอีก จะจัดหนักชุดใหญ่รอบใหม่ คอยดูเหอะ ฉันว่าเขาเตรียมก้าวเข้าสู่ทำเนียบมหาเศรษฐีระดับแสนล้านได้สบายๆ”

“…”

ถานเจียถึงกับพูดไม่ออกไปเลย

นี่มันยอดคนประเภทไหนกัน

เทพเจ้าแห่งโชคลาภมาจุติหรือยังไง?

ทำไมเมื่อก่อนถึงดูไม่ออกเลยว่าจางทงจะมีความสามารถในการทำเงินที่น่ากลัวขนาดนี้?

ถ้ารู้แต่แรกแล้วเป็นฝ่ายจีบเขา บางทีอาจจะติดไปแล้วก็ได้

ช่วงที่คนเรายังไม่มีอะไรนั่นแหละคือเวลาที่เข้าหาได้ง่ายที่สุด

พอเขารวยล้นฟ้าขึ้นมา ก็ยากเกินเอื้อมแล้ว

“เอาไหมล่ะ เดี๋ยวฉันพาไปซิ่งกินลม?”

อ้วนหลัวยิ้มชวน

“ตอนนี้ยังไม่เลิกงานเลยค่ะ ไว้หลังเลิกงานได้ไหมคะ?”

ถานเจียพยายามข่มใจระงับความอยากอันล้นพ้นเอาไว้

เพราะกลัวจางทงจะรู้เรื่องเข้า

แล้วพาลเกลียดขี้หน้า

ถ้าเป็นแบบนั้น ความหวังที่จะแต่งงานกับอ้วนหลัวคงพังทลายแน่

ดังนั้นเธอจึงต้องทำตัวให้อยู่ในระเบียบเป๊ะๆ

ไม่มาสาย ไม่กลับก่อนเวลา

เงินที่ขายได้ในแต่ละวันก็โอนเข้าบัญชีจางทงครบถ้วน

ไม่กล้าให้แหว่งแม้แต่แดงเดียว

“ไอ้ซานผี มึงดูสิว่ารถใหม่กูสวยไหม?”

อ้วนหลัวเริ่มทักไปแหย่หยางปัว

นี่คืองานอดิเรกโปรดของเขาเลย

เขาส่งรูปตัวเองนั่งหลังพวงมาลัยเฟอร์รารี่ 812 ไปให้

แต่รออยู่นานอีกฝ่ายก็ไม่ตอบ คาดว่าคงขี้เกียจสนใจ

อ้วนหลัวเคืองขึ้นมาทันควัน

เขาเลยส่งรูปจางทงเดินช็อปปิ้งกับสาวสวยทั้งแปดคนไปซ้ำ แน่นอนว่าเป็นรูปแอบถ่ายจากด้านหลัง ขืนถ่ายข้างหน้าอาจจะโดนป๊ะป๋าตบกบาลแยกได้

จากนั้นก็พิมพ์ไปว่า “จางทงฟาดสาวสวยทีเดียวแปดคนในคืนเดียว ตอนนี้พามาเดินช็อปปิ้งต่อ เป็นไงล่ะ? ฟินไหมล่ะมึง?”

“ตัดต่อภาพได้เนียนดีนี่”

ในที่สุดหยางปัวก็ยอมตอบกลับมา

“ทำไมมึงถึงไม่เชื่อวะ? เกินเยียวยาจริงๆ เลยมึงเนี่ย”

อ้วนหลัวถอนหายใจยาว

“ไอ้อ้วน มึงจะขี้โม้เรื่องตัวเองก็ช่างเถอะ แต่มาช่วยจางทงโม้นี่ไม่จำเป็นว่ะ กูรู้สภาพมันดี ได้ยินว่ามันเปิดร้านผลไม้ร้านหนึ่ง ให้ถานเจียเป็นผู้จัดการร้าน นั่นมันดาวในฝันของมึงไม่ใช่เหรอ มึงไม่ได้ไปวางมวยกับมันแน่นะ?” หยางปัวว่า

“ตอนนี้ถานเจียเป็นแฟนกูแล้วโว้ย ก็เพราะจางทงช่วยนี่แหละกูถึงจีบติด มึงนี่รู้แต่เรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้งจริงๆ เรื่องอื่นล่ะไม่เคยจะรู้เรื่องกับเขาเลยนะมึง!”

อ้วนหลัวด่ากลับอย่างหัวเสีย

“ถุย ตอนนี้มึงโป๊ะแตกแล้วล่ะสิ สรุปจางทงทำร้านผลไม้จริงๆ สินะ ก็นับว่าเริ่มมีอนาคตขึ้นมาหน่อย เพราะเปิดร้านได้ร้านนึงแล้วนี่ ถ้าข้างหน้าทำเป็นแฟรนไชส์ขยายไปทั่วประเทศได้ ถึงตอนนั้นคงเป็นเศรษฐีตัวจริงอยู่หรอก แต่นี่มันยังห่างไกลอีกเป็นหมื่นลี้ มึงเลิกโม้น้ำลายแตกฟองเหอะ กูไม่ใช่คนโง่นะเว้ย”

“หลังปีใหม่มึงจะกลับมอเมื่อไหร่?”

อ้วนหลัวยอมแพ้ จำใจเปลี่ยนเรื่องคุย

คงต้องให้หยางปัวมาเห็นกับตาตัวเองเท่านั้นถึงจะยอมเชื่อ

“ไม่แน่ว่ะ ช่วงนี้งานยุ่งมาก แถมกูกำลังมีความรักอยู่จริงๆ ด้วย อาจจะแค่แวะกลับไปสอบพรีเซนต์โปรเจกต์จบทีเดียวแล้วก็ต้องรีบไปเลย คงไม่มีเวลามาสังสรรค์กับพวกมึงหรอก”

“มีความรัก? สาวคนไหนวะ?”

“คนโม่ตูแท้ๆ เป็นลูกสาวรองประธานบริษัทกูเอง หน้าตาก็จัดว่าสวยระดับแปดสิบคะแนนได้มั้ง แต่นิสัยแย่ไปหน่อย ที่ปวดหัวคือตอนนี้เธอท้องแล้ว กูเลยต้องแต่งงานเพราะทำเขาท้องเนี่ยแหละ ตอนนี้หัวหมุนไปหมดแล้วโว้ย กูไม่มีอารมณ์มานั่งโม้กับมึงหรอก”

“น่าเวทนาแท้ น่าสงสารชะมัด แล้วใครใช้ให้มึงไม่เชื่อกูล่ะ?”

อ้วนหลัวบีบน้ำตาแสดงความเห็นใจ

ยังเรียนไม่ทันจบ กำลังฝึกงานอยู่แท้ๆ ก็ต้องแต่งงานเพราะทำผู้หญิงท้องซะแล้ว

บ้านก็ไม่มี รถก็ไม่มี เงินทองยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ทรงนี้คงหนีไม่พ้นไปเกาะเขากินชัวร์

แบบนี้โดนบ้านฝ่ายหญิงเหยียบจมดินแน่นอน

ทั้งชีวิตคงไม่มีวันได้เชิดหน้าชูตา

มิน่าถึงบอกว่าแฟนนิสัยแย่

จะไม่ให้เขาเหวี่ยงใส่แกได้ยังไงล่ะ?

ก็ใครใช้ให้แกไปเกาะเขากินล่ะวะ

“แล้วจะแต่งเมื่อไหร่วะ?”

อ้วนหลัวถามต่อ

พอรู้ว่าแต่งเพราะท้อง เขาก็ไม่กล้าบอกให้หยางปัวเลิกแล้ว

บางที นี่อาจเป็นชะตากรรมของมันก็ได้

“คงช่วงตรุษจีนนั่นแหละ หลังวันชิวห้าไปแล้ว”

หยางปัวบอก “ถึงตอนนั้นถ้าพวกมึงว่าง ก็แวะมาหากูที่โม่ตูบ้างนะ”

“อันนั้นมันแน่อยู่แล้ว เดี๋ยวกูไปคุยกับจางทงก่อน ถึงเวลาก็ไปด้วยกัน ถ้าไม่ไปช่วยมึงดันหลังเสริมบารมีให้ล่ะก็ พวกกูคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่”

อ้วนหลัวบอก