บทที่ 77 ความคิดเหลวไหลของหลัวเยี่ยน

“ชิงซือ ลูกไปรู้จักกับจางทงได้ยังไง?”

หลังจากเดินช้อปปิ้งเสร็จ หลิ่วชิงซือก็กลับมาที่ห้องเช่าของหลัวเยี่ยน และโดนแม่ที่เพิ่งเลิกงานกลับมาซักไซ้ทันที

ทรัพย์สินชิ้นใหญ่ที่สุดของครอบครัวพวกเธอคือหุ้น 0.5% ในโรงแรมนั่น

ทว่าเพราะจ้าวเชียนคอยบีบให้ผู้ถือหุ้นขายหุ้นคืนให้ตลอด หลายปีมานี้จึงไม่เคยได้เงินปันผลเลยสักบาท

ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านเธอค่อนข้างขัดสน

ส่วนที่สองแม่ลูกไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็เป็นเพราะหลิ่วชิงซือไลฟ์สดแล้วโดนหลัวเยี่ยนบ่นเป็นประจำ ทนไม่ไหวจนต้องย้ายออกไปอยู่ข้างนอก

“หนูหน้าด้านเข้าไปเกาะเขาเองแหละแม่ แต่ผลลัพธ์กลับดีเกินฝันเลย…”

หลิ่วชิงซือบีบนวดน่องที่เมื่อยล้า พลางเล่าเรื่องราวอย่างละเอียด

ไม่มีอะไรน่าอับอายเลยสักนิด

“แม่ว่าเขาเป็นบอสนมผงชัดๆ!”

หลัวเยี่ยนตกตะลึงจนตาค้าง

โลกนี้จะมีเจ้านายที่ดีขนาดนี้ได้อย่างไร?

ให้เงินเดือนหลิ่วชิงซือปีละ 3 ล้านหยวน ให้เงินเดือนพนักงานธุรการกับประชาสัมพันธ์ปีละล้านหยวน

แถมยังมีเงินอุดหนุนความสวยความงาม เสริมสวยยังเบิกเงินได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้นยังถอยรถสปอร์ตเฟอร์รารี่ให้พนักงานทุกคนคนละคัน

“คิกๆ พวกเราเรียกเขาว่าป๊ะป๋ากันหมดเลยจ้ะ”

หลิ่วชิงซือยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ฉายาบอสนมผงนี่เหมาะจริงๆ นะ แม่นี่เก่งชะมัดเลย”

“ต้องตั้งใจทำงานนะ อย่าทำให้เจ้านายผิดหวังกับความดีที่เขามีต่อลูกล่ะ”

หลัวเยี่ยนเอ่ยอย่างจริงจัง

“แน่นอนอยู่แล้วจ้ะ พวกเราทุกคนทุ่มเทกันสุดๆ โดยเฉพาะหนู เพื่อเตรียมการประมูลครั้งก่อน นอนแทบไม่หลับอยู่สามวัน กลัวว่าจะเกิดเรื่องผิดพลาด แต่ผลออกมาดีมาก เขาพอใจสุดๆ ถึงกับเอ่ยปากชมหนูเป็นพิเศษเลยนะ” หลิ่วชิงซือพูดอย่างภาคภูมิใจ

“งั้นก็ดีแล้ว”

ใบหน้าของหลัวเยี่ยนเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข “ตอนนี้เขามาเป็นเจ้าของโรงแรม ให้แม่เป็นผู้จัดการใหญ่ เงินเดือนปรับมาเท่ากับผู้จัดการใหญ่คนก่อน ได้ปีละ 2 ล้านหยวน หุ้นก็ยังอยู่ในมือ ต่อไปนี้จะได้เงินปันผลทุกปี ความกังวลทั้งหมดหายวับไปหมดเกลี้ยง ทั้งหมดนี้เขาเป็นคนมอบให้ทั้งนั้น ไม่รู้จะตอบแทนเขายังไงดีจริงๆ”

“เรื่องตอบแทนเขาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหนูเถอะ แม่ไม่ต้องห่วงหรอก”

หลิ่วชิงซือพูด

“ลูกจะทำยังไงล่ะ?”

“ก็ตั้งใจทำงาน แล้วก็ทำดีกับเขาไงจ๊ะ”

หลิ่วชิงซือบอก “ความจริงเขาไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจเลย สำหรับเขาแล้ว มันเป็นแค่เรื่องขี้ผง ไม่ได้เปลืองแรงอะไรสักนิด”

“สวรรค์เมตตาแท้ๆ ที่ทำให้ลูกได้เจอเขา… แต่ต้องจำไว้เสมอว่าต้องกตัญญูรู้นะ…”

หลัวเยี่ยนถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง “จริงสิ โรงประมูลยังรับคนเพิ่มไหม?”

“แม่หมายความว่ายังไง? คิดจะยัดใครเข้ามาอีกล่ะเนี่ย?”

หลิ่วชิงซือทำเสียงกระเง้ากระงอด

“พี่สาวไร้น้ำใจคนนี้ พอรวยแล้วก็ลืมน้องสาวเลยหรือไง?”

หลัวเยี่ยนว่า “น้องสาวดีกับลูกขนาดไหน?”

“แม่จะให้น้องสาวมาทำงานที่โรงประมูลเนี่ยนะ? ไม่ได้เด็ดขาดจ้ะ”

หลิ่วชิงซือส่ายหน้ารัวๆ “คนเราต้องรู้จักประมาณตนนะแม่ จะเอาแต่กอบโกยเอาผลประโยชน์อย่างเดียวไม่ได้ แบบนั้นหนูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ลูกเป็นผู้ประมูลทำผลงานได้ดีไม่ใช่เหรอ เขาเองก็พอใจมากนี่? ลูกยังมีประโยชน์กว่าพวกพนักงานธุรการ ประชาสัมพันธ์ หรือเลขานุการคณะกรรมการพวกนั้นตั้งเยอะ ไม่ได้เกาะเขากินสักหน่อย อีกอย่าง ชักชวนคนเก่งไม่ต้องเกรงใจเรื่องเครือญาติหรอก น้องสาวลูกทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนั้น คิดว่าทำงานไหนก็ทำได้ดีแน่นอน แต่ก็นั่นแหละ ถ้าบริษัทไม่ขาดคนก็ไม่ต้องพูดถึง”

หลัวเยี่ยนพูด

“บริษัทไม่ขาดคนจริงๆ จ้ะ ต่อให้ขาด หนูก็ไม่แนะนำน้องหรอก”

หลิ่วชิงซือบอก “น้องเดินสายดารา โรงประมูลไม่เหมาะกับเธอเลยสักนิด”

“ก็แค่ได้เล่นเป็นตัวประกอบอยู่สองเรื่อง… แม่ว่าไม่มีอนาคตหรอก อีกอย่าง วงการบันเทิงมันวุ่นวายขนาดนั้น น้องสาวลูกจะไม่เสียเปรียบเหรอ?” หลัวเยี่ยนพูด “เพราะงั้น ถ้ามาทำงานที่โรงประมูลได้ สวัสดิการดีขนาดนี้ ดีกว่าไปเป็นดาราตั้งเยอะ”

“ความฝันของน้องคือการเป็นดารานะแม่ แม่จะให้เธอมาเป็นประชาสัมพันธ์หรือพนักงานธุรการ หนูว่าเธอได้ระเบิดลงตรงนั้นแน่”

หลิ่วชิงซือแย้ง

อย่างไรเธอก็คิดว่า หากสองพี่น้องมาอยู่ในบริษัทเดียวกัน ต่อให้บริสุทธิ์ใจกับจางทงแค่ไหน ขี้ปากชาวบ้านคงเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าหรือร้อยเท่า ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

“งั้นก็ได้ มีเวลาว่างก็ไปหาน้องสาวบ้าง ดูว่ามีอะไรพอจะช่วยได้ไหม”

หลัวเยี่ยนเห็นว่าเกลี้ยกล่อมหลิ่วชิงซือไม่สำเร็จ จึงจำต้องยอมแพ้

“น้องอยู่กับพ่อ พ่อก็ถือเป็นคนประสบความสำเร็จในชีวิตคนหนึ่งแล้ว ย่อมต้องวางแผนอนาคตให้น้องไว้อยู่แล้วล่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

หลิ่วชิงซือพูด

“เขาเนี่ยนะคนประสบความสำเร็จ? พอเทียบกับจางทงแล้ว ไม่ได้ขี้เล็บด้วยซ้ำ”

หลัวเยี่ยนแขวะ “อีกอย่างเขามีเมียใหม่แล้ว อาจจะไม่ได้ดีกับน้องลูกจริงก็ได้ ถึงชิงชิงจะบอกว่าอยู่สุขสบายดี แต่แม่ก็ไม่วางใจอยู่ดี”

“ก็ได้จ้ะ ช่วงนี้หนูว่างพอดี เดี๋ยวจะไปหาน้องที่เมืองอู่สักหน่อย”

หลิ่วชิงซือตอบรับ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิ่วชิงซือขับรถกลับมาที่วิลล่า ระหว่างทางเจอกับจ้าวเชี่ยน หลัวเวย และซูซานซานที่กำลังจะไปเรียน พวกเธอไม่กล้าขับเฟอร์รารี่ไป เพราะเด่นเกินไป กลัวอาจารย์กับเพื่อนร่วมชั้นจะเข้าใจผิด

“สวัสดีตอนเช้าจ้ะ สามสาวคนสวย”

หลิ่วชิงซือจอดรถทักทาย

“เจ้านายยังนอนอยู่เลย อย่าเพิ่งไปกวนเขานะ เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ”

จ้าวเชี่ยนตอบรับคำทักทาย แล้วบอกอย่างจริงจัง

“ตรากตรำเกินไปหรือเปล่าจ๊ะ?”

หลิ่วชิงซือถามยิ้มๆ เหมือนรู้ทัน

“ถึงจะใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย? เธออย่ามาหาเรื่องฉันดีกว่า”

จ้าวเชี่ยนพูดอย่างอารมณ์เสีย

แต่ในใจกลับแอบลำพองอยู่ไม่น้อย

เจ้านายเอ็นดูฉันแค่คนเดียว คอยเรียกร้องอยู่กับฉันแค่คนเดียวไม่หยุด

ไม่ได้มีใจคิดแบบนั้นกับสาวสวยคนอื่นเลยสักนิด

เธอจะอิจฉาไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก

“ความจริงฉันแค่เป็นห่วงเธอน่ะ”

หลิ่วชิงซือหัวเราะ “กลางวันต้องไปเรียนไปทำงาน กลางคืนยังต้องทำโอทีอีก เดี๋ยวจะแก่ก่อนวัยเอานะ ดูสิ ขอบตาดำหมดแล้ว”

“งั้นก็ขอบใจในความหวังดี ฉันจะระวังแล้วกัน”

จ้าวเชี่ยนฮึดฮัดใส่ แล้วลากตัวหลัวเวยกับซูซานซานเดินจากไป

ระหว่างทางยังถามด้วยความกังวลว่า “ขอบตาฉันดำจริงๆ เหรอ?”

“จางมาก ไม่ชัดหรอก ไม่ต้องห่วง”

“หลิ่วชิงซือแกล้งขู่เธอเล่นต่างหากล่ะ ขอบตาดำที่ไหนกัน?”

ซูซานซานกับหลัวเวยหัวเราะคิกคัก

หลิ่วชิงซือเดินเข้าไปในวิลล่า เห็นพานอวี่ เฉินฟาง และเฉียวลี่ลี่กำลังเล่นโยคะกันอยู่ จึงเอ่ยแซว “พวกเธอนี่เรียบร้อยกันจังนะ ไม่คิดจะขึ้นไปเสนอตัวให้เขาหน่อยเหรอ?”

“ประตูล็อกน่ะ ผลักไม่ออก จะให้เคาะประตูก็อายเขา”

พานอวี่หัวเราะอย่างมีเลศนัย “เฉียวลี่ลี่ลองไปมาแล้วนะ”

“พูดเหลวไหล ฉันแค่จะไปรายงานเรื่องงาน พอเห็นเจ้านายยังนอนอยู่ก็เลยลงมาต่างหาก”

เฉียวลี่ลี่หน้าแดงก่ำ

“เธอจงใจไปเสนอตัวชัดๆ มีงานอะไรต้องรายงานกันล่ะ?”

เฉินฟางก็หัวเราะแซวด้วย

“ฉันเป็นฝ่ายดูแลด้านกฎหมายของโรงแรมนะ เจอจุดที่มีปัญหานิดหน่อย…”

เฉียวลี่ลี่เถียงอย่างมั่นใจ

“งั้นทำไมต้องทำลับๆ ล่อๆ รอให้จ้าวเชี่ยนไปก่อนค่อยขึ้นไปล่ะ? แถมยังแต่งตัวซะสวยพริ้งเหมือนนางจิ้งจอกปานนั้น?”

พานอวี่ถามพลางหัวเราะชอบกล

“เรื่องนั้น… ก็เพราะฉันเพิ่งตื่นนี่นา ก็ต้องแต่งหน้าแต่งตัวเป็นธรรมดาอยู่แล้ว…”

ใบหน้าของเฉียวลี่ลี่ยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก

ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย

อย่างมากก็แค่แอบคิดอยู่นิดเดียวจริงๆ

หลักๆ คือจะไปรายงานเรื่องงานต่างหาก

“เรื่องแค่นี้มีอะไรไม่กล้ายอมรับล่ะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปยั่วยวนเจ้านายดูบ้าง ดูซิว่าเขาจะหวั่นไหวไหม”

หลิ่วชิงซือส่งเสียงหัวเราะอย่างมีจริต บิดเอวคอดกิ่วอันเซ็กซี่ ก้าวขึ้นบันไดไปพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นที่อบอวล

“หลิ่วชิงซือนี่สวยสะบัดจริงๆ ถึงได้มั่นใจขนาดนี้”

“ถ้าฉันสวยได้สักครึ่งของหลิ่วชิงซือ ฉันก็กล้าขึ้นไปยั่วเจ้านายเหมือนกันแหละ”

“…”

ทั้งสามคนมองตามด้วยความอิจฉา

และอยากรู้คำตอบอย่างยิ่ง

ไม่รู้ว่าหากหลิ่วชิงซือขึ้นไปเสนอตัวแบบนี้ จะทำสำเร็จหรือเปล่า?

พวกเธอจึงส่งสายตาให้กัน แล้วพากันย่องตามขึ้นไปเงียบๆ

แน่นอนว่าตั้งใจจะไปดูเรื่องสนุกและแอบฟังหน้าห้อง

จะได้เรียนรู้ไว้ด้วยว่า นางจิ้งจอกอย่างหลิ่วชิงซือใช้ไม้นัยไหนไปยั่วยวนเจ้านายกันแน่?