บทที่ 78 แอบฟังเก้อ

หลิวชิงซือเยื้องย่างขึ้นบันไดไปด้วยท่วงท่าชดช้อย ในใจเปี่ยมด้วยความคาดหวัง

จางทงยังไม่ตื่น แค่เธอเคาะเปิดประตูเข้าไป ใช้มารยาหญิงล่อหลอก มีหรือที่เขาจะต้านทานไหว

ทว่าฝันหวานมักสวนทางกับความจริง

ประตูห้องเปิดอ้าอยู่ จางทงตื่นตั้งนานแล้ว เขากำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ดูเหมือนเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก

"บอส อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

หลิวชิงซือผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังส่งยิ้มหวานหยดย้อยพลางเดินนวยนาดเข้าไป เอวบางส่ายไหวอย่างร่าเริง หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมไหวเป็นระลอก คล้ายมีกระต่ายขาวตัวน้อยสองตัวซุกซ่อนอยู่ข้างใน

"ไหนว่าไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ไง ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ"

สีหน้าของจางทงเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม

เพราะเขาพบว่า วันนี้หลิวชิงซือสวยเป็นพิเศษ

เธอสวมกระโปรงสั้นสีแดง เผยให้เห็นเอวขาวเนียนผุดผ่องกับเรียวขายาวกลมกลึง ทั้งยังขับสะโพกอวบอัดให้งอนงาม เส้นสายทรวดทรงเป๊ะปังไปทุกสัดส่วน เข้าขั้นสมบูรณ์แบบตามธรรมชาติอย่างแท้จริง

ผมดำขลับหนานุ่มทิ้งตัวสลวยราวกับแพรไหม ชวนให้ยื่นมือไปลูบไล้เล่นเสียจริง

ที่เย้ายวนที่สุดคือริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดคู่นั้น

ดูราวกับผลเชอร์รีสุกงอมที่ส่งกลิ่นหอมหวานน่าลิ้มลอง

ทั้งรูปร่าง หน้าตา การแต่งกาย และเสน่ห์เฉพาะตัว ล้วนไร้ที่ติ

สมแล้วที่เป็นสตรีมเมอร์สาวระดับท็อปและพริตตี้ตัวแม่ ต่อให้เทียบกับพริตตี้ระดับแถวหน้าของเกาหลีใต้ก็ไม่เป็นรองแม้แต่น้อย

"ก็ฉันคิดถึงคุณนี่คะ"

หลิวชิงซือแอ่นอกขึ้น ยิ่งทำให้อกคู่งามดูอวบอิ่มชูชัน สั่นไหวน้อยๆ ช่างยั่วใจเหลือเกิน

แต่จางทงก็แค่กวาดสายตามองซ้ำอีกสองสามที จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาเก็บสัมภาระต่อ

ภูมิคุ้มกันถือว่าแข็งแกร่งอย่างแท้จริง

"ฉันช่วยนะคะ…"

หลิวชิงซือดึงเสื้อผ้าที่จางทงยัดใส่กระเป๋าแบบลวกๆ ออกมา แล้วค่อยๆ พับอย่างประณีตบรรจง…

แถมยังเอ่ยเสียงออดอ้อน "เดิมทีเห็นว่าอากาศหนาวขนาดนี้ กะจะมานอนกอดให้อุ่นแท้ๆ ใครจะไปคิดล่ะคะว่าคุณจะตื่นเช้าขนาดนี้"

ว่าแล้วก็ส่งสายตายั่วเสน่ห์ ขยิบตาปล่อยกระแสไฟใส่จางทงรัวๆ นี่มันแรงดันสูงระดับ 380 โวลต์ชัดๆ ช็อตจนคนมือเท้าชา กระดูกแข้งขากระปลดกระเปลี้ยได้เลย

"กล้ายั่วบอสอีกแล้วเหรอ คราวก่อนโดนตีก้น ลืมไปแล้วหรือไง วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกล่ะ เป็นนางฟ้า โดยเฉพาะนางฟ้าที่สวยขนาดเธอ ต้องรู้จักสงวนท่าทีไว้บ้าง"

จางทงทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา เอ่ยตัดบทหน้าตาเฉย ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินทางเดินออกจากห้องไป

แต่ในใจกลับร้องโอดครวญแทบแย่

ยัยปีศาจตนนี้ยั่วเก่งเกินไปแล้ว มีเสน่ห์จนแทบจะทำให้คนคลั่งตายได้เลย

ต้องรีบชิ่งด่วน

ไม่งั้นได้ขายหน้าแน่

ในวิลล่ายังมีสาวงามคนอื่นอยู่อีกนะ

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง จางทงก็เห็นพานอวี่ เฉินฟาง และเฉียวลี่ลี่กำลังวิ่งกระเจิงลงบันไดไป

พวกเธอตั้งใจจะมาดูเรื่องสนุก ดอดมาแอบฟังหน้าห้อง แต่ไหนเลยจะคิดว่านอกจากจะไม่ได้ยินอะไรแล้ว ยังโดนจับได้คาหนังคาเขาอีก

น่าอายชะมัด

"ช้าๆ หน่อย ระวังสะดุดล้มล่ะ"

จางทงเป็นห่วงข้อเท้าของพวกเธอ จึงเดินตามหลังพลางเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ที่จริงพวกเราแค่ขึ้นมาตามหลิวชิงซือไปเล่นโยคะน่ะค่ะ"

เฉินฟางหัวไว หาข้ออ้างได้ทันควัน ทำให้เฉียวลี่ลี่กับพานอวี่ที่กำลังลนลานพลอยโล่งอกตามไปด้วย

"ผู้หญิงสวยก็ต้องเล่นโยคะแหละนะ ถึงจะรักษาความงามสะพรั่งไว้ได้ตลอด"

จางทงพยักหน้าเห็นด้วย

"บอสจะออกไปข้างนอกเหรอคะ หรือว่าจะไปตามล่าสมบัติ"

พานอวี่เสยผมเบาๆ กิริยาท่าทางเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวน

เธอเป็นนางแบบมืออาชีพ ทุกท่วงท่าจึงดูดึงดูดสายตาไปหมด

"ใช่แล้ว"

จางทงวางกระเป๋าเดินทางลง แล้วนั่งลงกินมื้อเช้าที่บรรดาสาวงามเตรียมไว้ให้

"จะไปล่าสมบัติที่ไหนเหรอคะ"

หลิวชิงซือเดินสับส้นสูงเสียงดังกึกๆ ลงบันไดมา ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไปเสินหนงเจี้ย"

จางทงครุ่นคิดนิดหนึ่งแล้วตอบ

เขาจำเป็นต้องเปิดทางเข้าอุโมงค์เพิ่มอีกหลายๆ จุด

ไม่อย่างนั้นจะไปจะมาก็มีแค่อุโมงค์หลุมเก็บมันเทศที่บ้านนอก ชั้นใต้ดินของบริษัท แล้วก็เทือกเขาฉางไป๋ มันไม่ค่อยสะดวกเลย

ทางที่ดีที่สุดคือออกไปสำรวจสมบัติครั้งหนึ่ง ก็เปิดทางเข้าไว้สักจุดหนึ่ง

ท้ายที่สุดก็กระจายทางเข้าให้ครอบคลุมทั่วโลก

เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็สามารถวาร์ปไปยังที่ไหนบนโลกก็ได้ในพริบตา สะดวกสบายสุดขีด

แถมไม่มีใครสามารถสะกดรอยตามเขาได้

และจะไม่มีใครรู้เด็ดขาดว่าเขาจะโผล่พรวดขึ้นมาตรงไหน

อีกทั้งยังมีมุกเหินหาวอันน่าอัศจรรย์คอยเป็นฉากบังหน้า

คนอื่นก็คงมโนไปเองว่า จางทงบินฝ่าความมืดมิดในยามค่ำคืนไปถึงที่นั่น

"ฉันไปด้วยสิ"

หลิวชิงซือเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"เธอจะไปทำไมเนี่ย"

จางทงทำหน้างงงวย เธอเป็นถึงสาวงามระดับตัวท็อป เป็นผู้ดำเนินการประมูลประจำบริษัท ยังคิดจะไปล่าสมบัติกับเขาอีกเหรอ

นึกว่าที่เสินหนงเจี้ยมีสมบัติจริงๆ หรือไงกัน

ต่อให้มี ก็หายากจะตายชัก

มีแค่บนดาวสมบัตินั่นแหละที่มีสมบัติล้นหลาม อยากได้ก็แค่ก้มลงเก็บเอาตามใจชอบ

"พอดีฉันต้องไปทำธุระที่เมืองอู่น่ะค่ะ ความจริงที่ขึ้นไปข้างบนเมื่อกี้ก็กะจะบอกเรื่องนี้แหละ" หลิวชิงซือกล่าว "แล้วเสินหนงเจี้ยก็อยู่ไม่ไกลจากเมืองอู่ด้วย ทางเดียวกัน ไปด้วยกันนะคะ ขับรถไปกันเถอะ"

"ไปด้วยกันก็ไปด้วยกัน"

จางทงไม่ได้ปฏิเสธ

เดิมทีเขาตั้งใจจะบินไป แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว

แต่นั่นต้องรอจนถึงเวลากลางคืน

กลางวันแสกๆ ขืนบินไปคงเกิดความโกลาหลแน่ แล้วอู่หน่าก็จะตามมาหาเรื่องปวดหัวให้อีก

ถ้าขับรถไปก็ใช้เวลาแค่สามชั่วโมง ความจริงก็เร็วเหมือนกัน

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็ออกเดินทาง

จางทงขับรถเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ ส่วนหลิวชิงซือนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ

ตัวรถแล่นทะยานมุ่งหน้าสู่เมืองอู่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ตลอดทางสร้างความอิจฉาริษยาตาร้อนผ่าวให้แก่ผู้คนนับไม่ถ้วน

รถหรูกับสาวสวย โดยเฉพาะรถสปอร์ตระดับท็อปกับสาวงามระดับนางฟ้า

มันช่างเตะตาและดึงดูดความหมั่นไส้ได้ดีเหลือเกิน

"ปล่อยสาวสวยคนนั้นเดี๋ยวนี้นะ ให้กูทำแทนเถอะ!"

"เชี่ยเอ๊ย นั่นมันลูกคนรวยจากไหนวะ ทำไมถึงได้ทำตัวเด่นขนาดนี้"

"นั่นมันนางฟ้าในฝันของกูนี่หว่า ทำไมไปนั่งอยู่ในรถของไอ้ลูกเศรษฐีได้วะ"

"อิจฉาจะตายอยู่แล้ว โคตรริษยาจนแทบคลั่ง!"

"…"

"บอสคะ ตอนเรียนมหาวิทยาลัย จ้าวเชี่ยนไม่รู้จักคุณเลยเหรอ"

หลิวชิงซือถามด้วยความสงสัย

"ฉันรู้จักเธอ แต่เธอไม่รู้จักฉัน"

"เธอเพิ่งมารู้จักคุณตอนที่คุณซื้อวิลล่า หลังจากนั้นพวกคุณก็พัฒนาความสัมพันธ์กันเร็วมากเลยนะ…"

หลิวชิงซือถามต่อด้วยความอยากรู้

"อย่ามาสอดรู้เรื่องของเจ้านายให้มากนัก"

จางทงถลึงตาใส่เธอ "เดี๋ยวก็โดนตีก้นหรอก"

"บอสขา เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ เท่าที่ดูนิสัยคุณ คุณเป็นคนเจ้าชู้แต่ไม่สำส่อน หื่นแต่ไม่บุ่มบ่ามเข้าครอบครอง แต่ทำไมถึงยอมเสียท่าให้จ้าวเชี่ยนล่ะคะ"

หลิวชิงซือเอ่ยถามเสียงหวานพลางออดอ้อน

"จ้าวเชี่ยนคือนางในฝันของฉันสมัยเรียนมหาลัย ฉันคุ้นเคยกับเธอมาสองปี รู้จักเธอดีพอ… ฉันคิดเสมอว่า ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง มันต้องคุ้นเคยกันก่อน มีความรู้สึกผูกพันเป็นพื้นฐาน ถึงจะทำเรื่องพรรค์นั้นได้…"

จางทงตอบ

"แต่ตอนนั้นจ้าวเชี่ยนก็ไม่ได้คุ้นเคยกับคุณสักหน่อยนี่คะ"

หลิวชิงซือสวมวิญญาณสายขัดคอทันควัน

"ก็ถือว่าคุ้นเคยอยู่นะ อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าฉันเป็นรุ่นพี่ ฉันคิดว่าเธอก็คงแอบสืบประวัติฉันอยู่เหมือนกัน…" จางทงยิ้มตอบ

"หรือว่าที่คุณปฏิเสธฟ่านปิงเซียง เป็นเพราะจ้าวเชี่ยนเหรอคะ จริงๆ แล้วฟ่านปิงเซียงเหมาะกับคุณมากเลยนะ ฐานะก็คู่ควรกัน แถมเธอยังสัญญาว่าจะไม่เข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณเลยสักนิด…"

หลิวชิงซือถามด้วยความใคร่รู้อีกครั้ง

"ฉันแค่ยังไม่อยากมีแฟน ตอนนี้ยังเด็กอยู่เลย"

จางทงตอบอย่างสงวนท่าที

ฝึกพลังสยบฟ้าสำเร็จ ทำให้เขามีอายุขัยยืนยาวถึงสองร้อยปี และช่วงนี้ยังมีสัญญาณว่าจะทะลวงระดับได้อีก หากสำเร็จอายุขัยก็จะเพิ่มเป็นสี่ร้อยปี ในอนาคตถ้าก้าวหน้าไปอีกขั้น อายุขัยก็จะพุ่งทะยานถึงแปดร้อยปี

ถ้าหากมีแฟนตอนนี้ เกิดพลาดพลั้งขึ้นมาก็ต้องแต่งงานสายฟ้าแลบเพราะท้องก่อนแต่งเหมือนอย่างหยางปัว

และในช่วงเวลาที่ยาวนานถึงเพียงนั้น ภรรยาและลูกๆ ย่อมต้องแก่เฒ่าไปก่อนเขา แล้วนอนทอดร่างอยู่ในหลุมศพอันเงียบเหงาเย็นเยียบ

มันคงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดและเศร้าโศกเกินจะทน

อะไรนะ จะบอกให้พาคนในครอบครัวเข้าไปในดาวสมบัติงั้นเหรอ

หึๆ อย่าฝันไปหน่อยเลย

ถ้าไม่ใช่คนที่มีวาสนาต่อกัน ก็มองไม่เห็นทางเข้าและไม่มีทางก้าวผ่านเข้าไปได้หรอก

เขาพาเข้าไปได้แค่สิ่งมีชีวิตที่ไร้สติปัญญาอย่างว่างไฉเท่านั้น

ความลับข้อนี้จางทงเพิ่งค้นพบโดยบังเอิญ

ตอนที่เขาผ่าหินหยกกับอ้วนหลัวในห้องใต้ดินคราวนั้น แม้จะยังมองเห็นทางเข้าอยู่ แต่ตัวเขากลับก้าวเข้าไปไม่ได้ เพราะเวลาเหยียบลงไปมันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือพื้นดินแข็งๆ ธรรมดา

ดังนั้น ใช้ชีวิตแบบตอนนี้แหละดีที่สุดแล้ว

ทั้งสุขกายสบายใจและหอมหวาน

มีความสุขและมีเรื่องแปลกใหม่ตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา