บทที่ 81 สมบัติวิเศษในท้องเต่า

“เจอของดีระดับท็อปเข้าให้อีกแล้ว โคตรฟินเลยโว้ย!”

จางทงหัวเราะร่าด้วยความตื่นเต้น

สำหรับบริษัทประมูลแล้ว ยิ่งมีสมบัติหลากหลายประเภทมากเท่าไรก็ยิ่งดี

เพชรเม็ดมหึมาขนาดนี้ใช้เป็นไฮไลต์เด็ดดึงดูดสายตาได้สบายๆ แถมยังมีหยกเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิอีก

แค่นี้ก็เริ่มโปรโมตงานประมูลรอบหน้าได้อย่างมั่นใจแล้ว

พอเห็นจางทงถูกใจเพชรมากขนาดนั้น เจ้าฮุยฮุยก็เต้นแร้งเต้นกา ชี้ไม้ชี้มือไปที่พงหญ้าพลางส่งเสียงร้องจี๊ดๆ

ว่างไฉเข้าใจความหมายได้ทันที มันรีบตะกุยดินอย่างเอาเป็นเอาตาย

ขุดไปแค่ไม่กี่ทีก็เจอเพชรโผล่ขึ้นมาอีกสองเม็ด เนื้อเพชรบริสุทธิ์ ไร้ตำหนิสีใดๆ ใสกิ๊งจนแสบตา

แถมแต่ละเม็ดหนักร้อยกว่ากะรัตทั้งนั้น

ตามปกติแล้ว เพชรคุณภาพเกรดท็อป หนึ่งกะรัตจะมีมูลค่าถึง 200,000 หยวน

นั่นหมายความว่า แค่ขุดเจอเม็ดเดียวก็มีมูลค่าหลายสิบล้านหยวนแล้ว

ดีกว่าไปงมหาหยกเป็นไหนๆ

เพราะหินหยกดิบก้อนหนึ่ง กว่าจะผ่าออกมาก็ไม่แน่ว่าข้างในจะมีเนื้อหยกไหม ถึงมีก็ใช่ว่าจะเป็นเกรดพรีเมียมเสมอไป

คิดได้ดังนั้น จางทงจึงรีบลงมือคุ้ยหาทันที

บริเวณนี้มีแต่เศษดินทรายที่กระแสน้ำพัดลงมาทับถม เนื้อดินร่วนซุย การคุ้ยหาจึงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

เพชรเม็ดแล้วเม็ดเล่าถูกขุดขึ้นมาเรื่อยๆ

ผ่านไป 72 ชั่วโมง จางทงก็เก็บเพชรได้เต็มกระสอบป่าน มีจำนวนมากถึงพันกว่าเม็ด

เม็ดที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดเท่ากำปั้น หนักกว่า 5,000 กรัม

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ก้มหน้าก้มตาเก็บเพชรอย่างเดียว พอถึงเวลาพักผ่อน เขาก็ยังกลับไปนอนหลับเอาแรงในถ้ำพำนักที่สร้างไว้

การออกล่าสมบัตินั้นจะปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยล้าเกินไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นความระแวดระวังจะลดลง แล้วอาจตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้ง่ายๆ

ที่นี่คือดาวสมบัติ สัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวสารพัดชนิดพร้อมจะโผล่มาได้ทุกเมื่อ

หลังจากนั้นจางทงยังคิดจะเก็บเพชรต่ออีก ความรู้สึกที่ก้มเก็บทีหนึ่งได้เงินหลายสิบล้านแบบนี้มันฟินเกินบรรยายจริงๆ

แต่น่าเสียดายที่หาจนเกลี้ยงแล้ว

เขาจึงมุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบแทน

วันนี้อากาศแจ่มใสเป็นพิเศษ

ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก มองไปทางไหนก็โล่งตา

มีเพียงเหล่านกยักษ์บินร่อนอยู่บนฟ้าประปราย

จางทงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง พลางแหงนมองท้องฟ้าอยู่ตลอดเวลา

กลัวว่าจะโดนนกยักษ์พุ่งจู่โจมซ้ำรอยเดิม

ในที่สุดก็มาถึงริมทะเลสาบ

เขาเดินวนรอบทะเลสาบอย่างช้าๆ แต่เดินวนอยู่นานสองนานก็ไม่มีหอยบินพุ่งขึ้นมาโจมตีเลยสักตัว

ทำเอาเขารู้สึกผิดหวังไม่น้อย

หรือว่าพวกหอยบินจะมีความจำดี เลยจำเขาได้ขึ้นใจแล้ว?

ถ้าเป็นอย่างนั้น การจะเอามุกเหินหาวไปเปิดประมูลรอบต่อไปก็คงเป็นได้แค่ฝัน

แบบนี้อู่หน่าคงได้โมโหอกแตกตายแน่

แล้วจะถือว่าเขาเบี้ยวข้อตกลงกับเธอไหมเนี่ย?

“ซ่า…”

ผิวน้ำพลันแตกกระจาย เต่ายักษ์ตัวมหึมาราวกับภูเขาขนาดย่อมโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา หัวอันดุร้ายน่าเกลียดน่ากลัวพุ่งฉกออกมาอย่างรวดเร็วปานลูกธนู พริบตาเดียวก็ยืดยาวเกือบหนึ่งร้อยเมตร อ้าปากกว้างหมายจะงับขย้ำจางทงเข้าเต็มเปา!

“เชี่ยเอ๊ย ในทะเลสาบมีสัตว์ประหลาดตัวเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้ได้ยังไงวะเนี่ย?!”

จางทงขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เขารีบถอยกรูดด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

แต่สัตว์ประหลาดกลับยิ่งได้ใจ มันส่งเสียงคำรามก้องแล้วตะเกียกตะกายพรวดพราดขึ้นฝั่ง คราวนี้จึงเห็นร่างของมันชัดเจนเต็มสองตา

ลำตัวของมันห่อหุ้มด้วยกระดองหนาเตอะ มีแปดขา ส่วนคอยืดยาวออกมาได้หลายร้อยเมตร

ดูทรงแล้วน่าจะเป็นเต่ากลายพันธุ์

มันพุ่งชนตะลุยไปข้างหน้าราวกับรถหุ้มเกราะขนาดยักษ์ ไล่ล่าตามบี้จางทงกับว่างไฉอย่างบ้าคลั่ง

ความเร็วของมันดันเร็วกว่าพวกเขาสองตัวเสียอีก

แน่นอนว่าจางทงสามารถใช้มุกเหินหาวบินหนีขึ้นฟ้าได้

ทว่าในเวลานี้ บนท้องฟ้ากลับมีนกยักษ์บินวนเวียนอยู่สิบกว่าตัว

พวกมันจ้องจะรอชุบมือเปิบเห็นๆ

จางทงจึงไม่กล้าเสี่ยงบินขึ้นไป

เขาชักปืนเล็งไปที่หัวเต่าขนาดใหญ่เท่ารถบรรทุกแล้วลั่นไกทันที

ปัง!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

รูกลวงโบ๋ปรากฏขึ้นบนหัวของมัน เลือดพุ่งกระฉูดออกมาราวกับน้ำพุ

โฮก…

เต่ายักษ์แผดเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

หัวอันมหึมาร่วงกระแทกพื้นเสียงดังตึง

“ปัง! ปัง! ปัง!”

จางทงกลัวว่ามันจะแกล้งตาย เลยแถมกระสุนเม็ดถั่วให้อีกสามนัดซ้อน

คราวนี้เต่ายักษ์ม่องเท่งสนิทของจริง

ร่างยักษ์นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่กระดิกกระเดี้ยอีกต่อไป

“พรึ่บพรั่บ…”

เหล่านกยักษ์บนฟ้าตกใจเสียงปืน ต่างพากันกระพือปีกบินหนีเตลิดจนลับสายตา

เห็นได้ชัดว่าพวกมันก็รับรู้ได้ถึงภัยคุกคามร้ายแรงเช่นกัน

“โชคดีที่เตรียมปืนมาด้วย ไม่อย่างนั้นวันนี้คงทุลักทุเลพิลึก”

จางทงปาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก

ถ้าไม่มีปืน เขาก็คงทำได้แค่อาศัยมุกเหินหาวบินหนีเอาชีวิตรอด

ตอนนี้ความเร็วในการบินของเขาพัฒนาขึ้นมาก เป็นรองแค่นกยักษ์เพียงก้าวเดียวเท่านั้น

การจะบินหนีกลับไปที่หน้าผายังพอทำไหว

ทว่าตอนนี้เขากลับยืนเท่อย่างองอาจ ลั่นไกโป้งเดียวก็สยบเต่ายักษ์กลายพันธุ์ได้อยู่หมัด

เขาเดินย้อนกลับไป ใช้กระบี่ตัดหัวเต่ากลายพันธุ์จนขาดสะบั้น

จากนั้นก็เริ่มลงมือเฉือนกระดองเต่า

เขาเคยได้ยินมาว่าในตัวเต่ามักจะมีของวิเศษซ่อนอยู่

ในอดีตเคยมีคนพบไข่มุกราตรีหลายสิบเม็ดจากกระดองเต่ายักษ์

แต่ละเม็ดล้วนมีมูลค่ามหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้

กระบี่โบราณคมกริบไร้เทียมทาน แม้กระดองเต่าจะแข็งแกร่งปานใดก็ยังต้านไม่อยู่

เพียงไม่นานก็ถูกผ่าแยกออกจากกัน

แต่น่าเสียดาย ใต้กระดองเต่ากลับไม่มีไข่มุกเลยสักเม็ดเดียว

“หรือว่าจะอยู่ในท้อง?”

จางทงไม่ยอมถอดใจง่ายๆ อุตส่าห์ล่าเต่ายักษ์กลายพันธุ์ได้ทั้งที จะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปได้ยังไงกัน!

จางทงค่อยๆ กรีดผ่าท้องของสัตว์ประหลาดออก

แล้วเริ่มค้นหาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เขาเจอก้างปลาอยู่ไม่น้อย

แถมยังมีทั้งกระดูกสัตว์ร้ายและกระดูกสัตว์ปีกขนาดใหญ่ปะปนอยู่ด้วย

ชัดเจนเลยว่านี่คือสัตว์ประหลาดสะเทินน้ำสะเทินบก สัตว์ที่บินบนฟ้า เดินบนดิน หรือว่ายในน้ำ พี่แกฟาดเรียบไม่เลือกหน้าจริงๆ

“สงสัยคงเป็นหนึ่งในเจ้าถิ่นตัวเป้งของดาวสมบัติแน่ๆ”

จางทงนึกหวั่นอยู่ในใจ

ในทะเลลึกต้องมีสัตว์ประหลาดแบบนี้อยู่อีกเพียบชัวร์ และขนาดตัวของพวกมันคงมหึมาจนน่าขนลุก

ต่อให้มีปืนก็ใช่ว่าจะปลอดภัยเต็มร้อย

“โฮ่งๆ…”

จู่ๆ ว่างไฉก็ค้นพบอะไรบางอย่าง ขาหน้าของมันตะกุยไปมา ไม่นานก็ลากเปลือกขนาดใหญ่เท่าบานประตูออกมาจากกระเพาะของมัน

นั่นคือเปลือกของหอยบินไม่ผิดแน่!

“เชี่ยเอ๊ย…”

ใบหน้าของจางทงพลันผุดรอยยิ้มดีใจสุดขีด

เต่ายักษ์กินหอยบินเข้าไป มุกเหินหาวที่อยู่ข้างในก็อาจจะยังหลงเหลืออยู่ในท้องของมันก็ได้!

ทว่า พอกินมุกเหินหาวเข้าไปแล้ว ทำไมตัวมันถึงไม่ลอยขึ้นฟ้าล่ะ?

หรือว่าพอกลืนลงท้องไปแล้วจะใช้บินไม่ได้?

ต้องคาบไว้ในปากเท่านั้นถึงจะได้ผลงั้นเหรอ?

ความกระตือรือร้นของจางทงปะทุขึ้นมาทันที เขาตั้งหน้าตั้งตาค้นหาอย่างเอาเป็นเอาตาย

แถมยังกวักมือเรียกฮุยฮุยให้มาช่วยหาด้วยกัน

ฮุยฮุยสมกับที่เป็นกระรอกหาสมบัติจริงๆ พอรู้ว่าจางทงกำลังตามหามุกเหินหาว มันก็จับสัมผัสได้ในพริบตา พลางส่งเสียงจี๊ดๆ ชี้บอกตำแหน่ง

ไม่นาน จางทงก็เจอมุกเหินหาวหนึ่งเม็ด ขนาดพอๆ กับเมล็ดถั่วเหลือง

เขาทดสอบดูตรงนั้นทันที ซึ่งมันก็ทำให้เขาลอยตัวขึ้นมาได้จริงๆ

ชายหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น เพราะมันมีมูลค่าถึง 15,000 ล้านหยวน!

แน่นอนว่าถ้าขายให้รัฐคงได้แค่ 5,000 ล้านหยวน

แต่ถัวเฉลี่ยแล้วก็ปาเข้าไป 10,000 ล้านหยวนเชียวนะ!

ต้องยอมรับเลยว่ามุกเหินหาวเป็นสมบัติที่แพงที่สุดเท่าที่จางทงค้นพบมาจนถึงตอนนี้

"ยังมีอีกไหมเนี่ย?"

จางทงก้มหน้าก้มตาค้นหาต่อ

อย่างน้อยต้องได้สักสองเม็ดถึงจะเข้าเงื่อนไขข้อตกลงกับอู่หน่า แล้วจะได้เอาไปประมูลได้เม็ดหนึ่ง

"จี๊ดๆ…"

ฮุยฮุยจับสัมผัสได้อีกแล้ว มันชี้ไปที่จุดหนึ่งพลางส่งเสียงร้องไม่หยุด

จางทงราวกับกำลังขุดหาสมบัติล้ำค่า เขาทยอยเจอมุกเหินหาวจากในท้องของสัตว์ประหลาดรวมถึงหกเม็ด โดยมีสองเม็ดที่เล็กกว่าเมล็ดถั่วลิสงแค่นิดเดียว ส่วนอีกสี่เม็ดขนาดพอๆ กับเมล็ดถั่วเขียว

เห็นได้ชัดว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้เพิ่งกินหอยบินเข้าไปสองตัว ยังไม่ทันได้ขับถ่ายมุกเหินหาวที่ย่อยไม่ได้ออกมา หรือไม่ก็อาจจะยังย่อยไม่ทันเสร็จ

ไม่อย่างนั้น ด้วยพลังระดับมัน จะต้องเคยกินหอยบินไปนับไม่ถ้วนอย่างแน่นอน

ไม่รู้ว่าผลาญเงินทิ้งไปกี่หมื่นล้านแล้ว!

แต่ถึงจะได้มาแค่หกเม็ด จางทงก็ฟินจนแทบบ้าแล้ว

เพราะมันมีมูลค่าสูงถึง 60,000 ล้านหยวนเชียวนะ!

หาเงินไวกว่าไปปล้นธนาคารตั้งไม่รู้กี่เท่า!

"ต้องกลับแล้วล่ะ"

จางทงเฉือนเนื้อเต่ามาพันกว่าชั่งแล้วแบกขึ้นบ่า กะว่าจะเอากลับไปทำเป็นเนื้อรมควัน

รสชาติต้องอร่อยเหาะแน่ๆ

ทว่าเขาเพิ่งจะก้าวไปได้เพียงสามก้าว ก็พลันชะงักฝีเท้า สายตาจับจ้องไปยังพุ่มไม้แห่งหนึ่งอย่างไม่กะพริบ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด!