บทที่ 82 มีหญิงสาวซ่อนอยู่ในพุ่มไม้

พุ่มไม้พวกนั้นอยู่ห่างจากจางทงไปอย่างน้อยสามร้อยเมตร อาจเป็นเพราะเพิ่งโดนพายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำมา ต้นไม้ใบหญ้าจึงล้มระเนนระนาด เผยให้เห็นช่องว่างเป็นแนวยาว

เมื่อมองผ่านช่องว่างนั้นเข้าไป กลับมีหญิงสาวแรกรุ่นยืนอยู่คนหนึ่ง

เธอมีผมสีเขียว ยาวสลวยทิ้งตัวลงไปจรดข้อเท้า

บนร่างกายไม่ได้สวมใส่อะไรเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

อวดเรือนร่างงดงามหมดจด ยั่วยวนใจถึงขีดสุด

เธอยืนนิ่งสง่าอยู่ตรงนั้น ไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าแหงนขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"พระเจ้าช่วย? บนดาวสมบัติมีมนุษย์ผู้หญิงด้วยเหรอ?"

จางทงตกตะลึงจนตาค้าง ยืนนิ่งเป็นไก่ตาแตก

สายตาจับจ้องอยู่นานสองนาน

เขาสังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

หรือว่าจะเป็นรูปปั้น?

พอคิดได้แบบนี้ ความตึงเครียดในใจของจางทงก็คลายลงไปไม่น้อย

เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง

ว่างไฉกับฮุยฮุยเองก็ไม่กล้าส่งเสียง

เห็นได้ชัดว่าพวกมันสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของเจ้านาย

ในที่สุดก็ย่องเข้ามาจนถึงระยะสิบกว่าเมตร

คราวนี้มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

เป็นผู้หญิงจริงๆ ด้วย ผิวขาวผุดผ่องราวกับหิมะ ดูเนียนนุ่มชุ่มฉ่ำ

รูปร่างสูงโปร่ง ส่วนบนอวบอิ่มตึงแน่น

หน้าตาก็งดงามหมดจด หาที่ติไม่ได้เลยสักจุด

สวยระดับตัวท็อปแน่นอน

"ทำไมถึงไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะเนี่ย? เอาใบไม้มาปิดไว้สักใบก็ยังดี"

จางทงได้แต่นึกแปลกใจอยู่เงียบๆ

"โฮ่งๆ…"

จู่ๆ ว่างไฉก็พุ่งพรวดออกไป เห่าใส่หญิงสาวคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง

ทำเอาจางทงตกใจจนหนังหัวชาดิก

แย่แล้ว ขืนทำแบบนี้อาจทำให้ผู้หญิงคนนั้นโกรธขึ้นมาได้!

ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายมีพลังต่อสู้แข็งแกร่งแค่ไหน?

ไม่แน่อาจจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนก็ได้

ไม่อย่างนั้นจะรอดชีวิตในโลกที่มีสัตว์ร้ายชุกชุมแบบนี้ได้ยังไง?

ทว่าเรื่องน่าเหลือเชื่อก็คือ หญิงสาวคนนั้นยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

เธอเมินเฉยต่อการยั่วยุของว่างไฉโดยสิ้นเชิง

"หรือว่าจะหูหนวก?"

จางทงมีสีหน้าประหลาดใจ

แต่คนหูหนวกจะเอาชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไงกัน?

หรือว่าสาวสวยหูหนวกคนนี้จะมีเพื่อนร่วมทางคนอื่นอีก?

เขากวาดสายตามองสำรวจรอบๆ อย่างระมัดระวัง

แล้วก็เจอจริงๆ ด้วย ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรยังมีหญิงสาวร่างเปลือยอยู่อีกหลายคน ทุกคนยืนนิ่งไม่ไหวติงเหมือนๆ กัน

แต่ละคนล้วนสวยสะพรั่งเซ็กซี่เย้ายวนใจเป็นบ้า

"ทำไมไม่ขยับกันเลยสักคนวะเนี่ย?"

นอกจากจะตกใจแล้ว จางทงยังสงสัยจนหัวแทบแตก

เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้า ค่อยๆ ย่องเข้าไปดูใกล้ๆ ด้านข้างของหญิงสาวคนนั้น

แล้วเขาก็ต้องอ้าปากค้าง

ที่แท้ไม่ใช่ผู้หญิง… แต่เป็นพืชชนิดหนึ่งต่างหาก!

ทว่าสองเท้าของเธอกลับกลายเป็นรากไม้ที่หยั่งลึกลงไปใต้ดิน

"พระเจ้าช่วย บนโลกนี้มีพืชแบบนี้ด้วยเหรอวะเนี่ย?"

จางทงยกมือกุมขมับ ร้องอุทานออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจ

มันช่างน่าเหลือเชื่อจนบรรยายไม่ถูก

เขาเดินวนรอบต้นไม้สาวงามพลางพินิจดูอย่างละเอียด

พบว่าไม่มีส่วนไหนที่ต่างจากผู้หญิงจริงๆ เลยสักนิดเดียว

เรื่องพรรค์นี้ถ้าเล่าให้ใครฟัง ก็คงไม่มีใครเชื่อแน่นอน

"ให้ตายสิ เมื่อกี้เกือบหัวใจวาย นึกว่าเจอมนุษย์ต่างดาวเข้าจริงๆ ซะแล้ว"

จางทงตบอกตัวเองเบาๆ หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุด

ตกใจแทบแย่

เขามองว่าดาวสมบัติเป็นของตัวเองคนเดียวมาตั้งนาน ย่อมรับไม่ได้เด็ดขาดถ้าจะต้องแบ่งให้ใคร

"แปะ… แปะ…"

ของเหลวบางอย่างไหลซึมออกมาจากส่วนบนของลำต้นแล้วหยดลงพื้น

เสียงหยดดังสะท้อนกังวานชัดเจน

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของน้ำนมเข้มข้น

"ว่างไฉ ลองชิมดูซิ มีพิษไหม?"

จางทงสั่งให้ว่างไฉลองกินดู

ทว่านอกจากมันจะไม่ยอมกินแล้ว ยังถอยกรูดติดต่อกันหลายก้าว

แม้แต่ฮุยฮุยก็ทำท่าแบบเดียวกัน

"หรือว่ามีพิษจริงๆ?"

จางทงทำหน้างงงวย

ก็เป็นไปได้อยู่นะ

ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวเล็กสองตัวนี้จะขยาดจนไม่กล้ากินได้ยังไง?

จางทงแหวกดงหญ้าออกแล้วก้มลงสำรวจอย่างละเอียดอีกรอบ

พบว่าน้ำยางที่ข้นเหมือนน้ำนมนี้ซึมลงดินจนชุ่ม แต่ต้นไม้ใบหญ้าแถวนั้นก็ยังเขียวชอุ่มงอกงามดี

ดูทรงแล้วไม่น่าจะมีพิษ

เพราะถ้าเป็นพิษร้ายแรงจริง แม้แต่หญ้าแถวนี้ก็คงเหี่ยวเฉาตายไปหมดแล้ว

จางทงเลยหยิบขวดน้ำแร่ออกมารองน้ำยางนั้นไว้

ได้มาเต็มๆ ถึงสามขวด

กะว่าจะเอากลับไปตรวจวิเคราะห์ดูให้รู้เรื่อง

เขาอยากรู้ว่าน้ำยางนี่เอาไปใช้ทำอะไรได้บ้าง

สัญชาตญาณบอกชัดเจนว่านี่ต้องเป็นของวิเศษแน่ๆ

อาจจะมีสรรพคุณเลอค่ามหาศาลเลยก็ว่าได้

ก็นะ ของเหลวที่หลั่งออกมาจากต้นไม้ซึ่งหน้าตาเหมือนผู้หญิงเป๊ะขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่มีประโยชน์อะไรพิเศษ ต่อให้พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ

ขนาดคนโง่ยังรู้เลยว่าต้องเก็บไว้

แล้วคนอย่างจางทงจะปล่อยผ่านไปได้ยังไง?

จากนั้นจางทงก็เริ่มทดลองอย่างอื่นต่อ

เขาลองยื่นมือไปแตะผิวของต้นไม้สาวงามเบาๆ แล้วกุมมือเรียวงามคู่นั้นไว้

ปรากฏว่ามีปฏิกิริยาตอบสนองจริงๆ ด้วย

ใบหน้าของต้นไม้สาวงามเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันตา

ท่าทางเหมือนกำลังเขินอายไม่มีผิดเพี้ยน

"หรือว่าจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว? เป็นพืชที่บำเพ็ญเพียรจนกลายร่างมาเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?"

จางทงยืนอึ้ง "คนสวย ถ้าเธอกลายเป็นปีศาจแล้วจริงๆ ก็พูดอะไรออกมาสักคำสิ?"

แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น

บางทีเขาอาจจะคิดฟุ้งซ่านไปเอง

นี่มันก็แค่พืชสายพันธุ์พิเศษชนิดหนึ่งเท่านั้นแหละ

"ถ้าเอาต้นไม้สาวงามนี่กลับไปปลูกบนโลกให้รอดได้ พวกหนุ่มโสดติดบ้านคงได้ดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ เพราะดูสมจริงกว่าหุ่นยนต์สาวสวยตั้งเยอะ"

จางทงเริ่มคิดเพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อย

พลางทอดถอนใจด้วยความทึ่ง

สมกับเป็นดาวสมบัติจริงๆ มีทั้งพืชและสัตว์แปลกประหลาดสารพัดอย่าง เกินกว่าจินตนาการจะนึกถึงได้ทั้งหมด

"จี๊ดๆ…"

จู่ๆ ฮุยฮุยก็พบอะไรบางอย่างในพงหญ้า มันชี้ไปที่แผ่นหินสีเขียวพลางส่งเสียงร้องประหลาด

"หรือว่าแผ่นหินสีเขียวนี่จะเป็นของวิเศษ?"

จางทงไม่พูดพร่ำทำเพลง ตวัดกระบี่ฟันฉับเดียวขาดเป็นสองท่อน

ทว่าข้างในกลับไม่มีหยกอยู่เลย

เขาจึงพลิกแผ่นหินสีเขียวขึ้นมาดู

ใต้แผ่นหินเผยให้เห็นวัตถุสีเขียวชิ้นหนึ่ง

ที่แท้มันคืออิฐสีเขียวเปื้อนดินก้อนหนึ่งนั่นเอง

"พระเจ้าช่วย นี่ต้องเป็นของที่คนบนโลกยุคโบราณสร้างขึ้นมาแน่ๆ!"

จางทงตกตะลึงจนตาค้าง

ทว่าข้อกังขานับไม่ถ้วนกลับผุดขึ้นมาในหัวทันควัน ที่นี่แทบไม่มีร่องรอยของมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย

กาลเวลาอาจล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกิน

หลายร้อยปี หรือเผลอๆ อาจเป็นพันปีด้วยซ้ำ

แล้วทำไมอิฐก้อนนี้ถึงยังคงสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วนอยู่ได้ล่ะ?

นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์และขัดกับสามัญสำนึกสิ้นดี

หรือว่าอิฐก้อนนี้จะมีอะไรพิเศษซ่อนอยู่จริงๆ?

พอนึกขึ้นได้ จางทงก็ก้มลงไปเพ่งดูอย่างละเอียด

อิฐสีเขียวก้อนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ผิวสัมผัสเรียบเนียน เหลี่ยมคมกริบ ไร้ร่องรอยสึกหรอผุพังแม้แต่น้อย

บนพื้นผิวมีลวดลายสลักจางๆ เป็นรูปมังกรแหวกว่ายอยู่กลางหมู่เมฆ

"นี่ต้องเป็นสมบัติวิเศษชั้นยอดแน่ๆ แค่ยังไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไรได้บ้าง"

จางทงยิ้มกริ่มด้วยความเบิกบานใจ

ของแบบนี้เอาไปประมูลไม่ได้หรอก ขืนเอาไปขายก็คงไม่ได้ราคาค่างวดอะไร

แต่เก็บไว้ใช้เองได้นี่หว่า

นี่มันอิฐจากดาวสมบัติเชียวนะ!

มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่ามันล้ำค่ามหาศาลแค่ไหน

จางทงลองขุดต่อไปอีกพักใหญ่

แต่กลับไม่พบอะไรเพิ่มเติมอีกเลย

ยิ่งทำให้เขาแปลกใจหนักเข้าไปใหญ่

ถ้าตรงนี้เคยมีสิ่งปลูกสร้าง อย่างน้อยก็น่าจะมีซากอิฐหลงเหลืออยู่บ้างสิ

แต่กลับมีแค่อิฐก้อนนี้ตกอยู่โดดๆ ก้อนเดียว มันมาโผล่อยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน?

"หรือว่าจะเป็นของวิเศษประเภทอาวุธขว้าง? มีคนโยนอิฐออกไปถล่มจนกลายเป็นหลุมทะเลสาบ แล้วอิฐก็กระดอนมาตกอยู่ตรงนี้เหรอวะ?"

จางทงจินตนาการเตลิดเปิดเปิง

แต่ข้อสันนิษฐานไร้สาระพรรค์นี้ แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อ

สุดท้ายก็ได้แต่หัวเราะเยาะความคิดตัวเองออกมา

เขาไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป จึงตัดสินใจเดินทางกลับทันที

วันนี้ใช้เวลาสำรวจมามากพอแล้ว

แถมยังเจอเรื่องชวนอกสั่นขวัญแขวนไปตั้งสองหน

ร่างกายและจิตใจล้าไปหมด

ไม่เหมาะจะดันทุรังสำรวจต่ออีก

หลายวันถัดมา เขายังคงแวะเวียนมาสำรวจอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่ได้ค้นพบอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจนัก

มุกเหินหาวก็ไม่เจออีกเลยแม้แต่เม็ดเดียว

ผืนน้ำในทะเลสาบเงียบสงัดราวกับไร้สรรพชีวิต

เป็นไปได้สูงว่าพวกฝูงปลาคงโดนเจ้าเต่ายักษ์สุดสะพรึงตัวนั้นเขมือบจนเหี้ยนเตียนไปหมดแล้ว

หากอยากได้ของดีติดไม้ติดมือกลับไป สงสัยต้องเปลี่ยนทิศทางสำรวจใหม่เสียที

เขากลับมายังโลกมนุษย์ แล้วก้าวออกจากห้องใต้ดินของคฤหาสน์ในเมืองอู่

ทันใดนั้น เขากลับได้ยินเสียงประหลาดแว่วเข้ามา…

คล้ายกับเสียงคนกำลังหอบหายใจอย่างหนักหน่วงรุนแรง

ฟังดูเหมือนเสียงผู้ชาย

หรือว่าจะมีผู้ชายแอบเข้ามาในคฤหาสน์ของเขา?

หลิวชิงซือพาเข้ามางั้นเหรอ?

หรือว่ามีขโมยแอบย่องเบาขึ้นบ้านกันแน่?