บทที่ 84 ความตะลึงของหลิวชิงชิง

สองพี่น้อง คนหนึ่งตั้งตารอคอยอย่างตื่นเต้น ส่วนอีกคนมีสีหน้าล้อเลียน กะจะรอดูจางทงขายหน้า

ทั้งคู่ต่างทนไม่ไหว รีบแกะเชือกมัดปากกระสอบป่านทันที

หลิวชิงซือแกะออกก่อนเป็นคนแรก แล้วก็ร้องอุทานลั่น “พระเจ้าช่วย เพชรเหรอเนี่ย?”

“อะไรนะ? เพชรเนี่ยนะ? เสินหนงเจี้ยมีเพชรด้วยเหรอ?”

หลิวชิงชิงไม่มีทางเชื่อ รีบชะโงกหน้าเข้าไปดูทันที ทว่าวินาทีถัดมาเธอกลับอ้าปากค้าง ตกตะลึงถึงขีดสุด

เพราะด้านในเต็มไปด้วยเพชรเม็ดเล็กเม็ดใหญ่ เม็ดใหญ่ขนาดเท่ากำปั้น ส่วนเม็ดเล็กก็ยังหนักตั้งสิบกว่ากะรัต

ยามต้องแสงไฟ มันส่องประกายระยิบระยับตา งดงามจับใจเหลือเกิน

“พระเจ้า ทำไมมันเยอะขนาดนี้?”

หลิวชิงซือกอบขึ้นมาหนึ่งกำมือพลางมองตาเชื่อม

“คุณพระช่วย เม็ดนี้ใหญ่เบ้อเริ่มเลย”

หลิวชิงชิงเองก็หยิบเพชรขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ชื่นชมอย่างเคลิบเคลิ้ม มองเท่าไรก็ไม่เบื่อ

“บอสคะ เพชรเต็มกระสอบนี้ขายได้เงินเท่าไหร่เหรอคะ?”

หลิวชิงซือเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

“ราวๆ สองถึงสามหมื่นล้านหยวนละมั้ง จะได้เท่าไหร่แน่คงต้องรอเคาะประมูลดูอีกที”

จางทงตอบเรียบๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

“สองถึงสามหมื่นล้านหยวน? บอสคะ คุณมันตัวประหลาดชัดๆ ฉันรักคุณจังเลยค่ะ”

หลิวชิงซือตกใจจนแทบเป็นลม เธอโผเข้ากอดจางทงไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งกระโดดโลดเต้นและตื่นเต้นระคนตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ไม่ต่างอะไรกับภรรยาที่กำลังยินดีกับความสำเร็จของสามี

วินาทีนี้ หัวใจของจางทงพลันไหววูบ

หลิวชิงซือกำลังยินดีกับเขาจากใจจริง

ตั้งแต่ได้ลึกซึ้งกัน เธอก็เปลี่ยนไปบ้างจริงๆ

ทั้งเป็นห่วงเขามากขึ้น และแคร์เขามากขึ้น

เขากระชับอ้อมกอดรัดร่างเธอไว้อย่างอ่อนโยน

สูดดมกลิ่นหอมละมุนที่คุ้นเคย สัมผัสถึงความสุขใจที่แปลกใหม่ไปอีกแบบ

“ให้ตายสิ สองถึงสามหมื่นล้านหยวนเนี่ยนะ?”

หลิวชิงชิงยังคงจมอยู่กับความช็อก ทั้งยังรู้สึกกระดากอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

เมื่อครู่เธอยังเพิ่งพูดใส่เขาอยู่หยกๆ ว่าลงทุนสร้างหนังทำเงินได้ดีกว่า น่าเชื่อถือกว่าการไปงมหาล่าสมบัติ

ที่ไหนได้ กลับถูกตบหน้าเข้าฉาดใหญ่ทันตาเห็น

เอาการล่าสมบัติของเขาไปเทียบกัน การลงทุนทำหนังนี่กลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย

เขาออกไปแค่สิบกว่าวัน ฟันเงินไปตั้งสองถึงสามหมื่นล้านหยวน

ลงทุนทำหนังเรื่องหนึ่งได้กำไรสักสองสามร้อยล้านหยวนก็เก่งตายชักแล้ว

กำไรของเขามากกว่าการลงทุนสร้างหนังเป็นร้อยเท่าตัว น่ากลัวเกินไปแล้ว เก่งกาจเกินมนุษย์ไปแล้วจริงๆ

เดี๋ยวนะ ยังเหลืออีกกระสอบนี่นา ไม่แน่ว่าข้างในอาจจะมีสมบัติล้ำค่าอยู่อีก

คิดได้ดังนั้น เธอจึงรีบร้อนลนลานแกะกระสอบป่านอีกใบออกดูทันที

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับกลายเป็นหินหยกก้อนมหึมาขนาดเท่าถังน้ำ สีสันสดใสไร้ที่ติ งดงามจนหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ

พระเจ้าช่วย ในโลกนี้ยังมีหยกที่สวยสะกดสายตาขนาดนี้อยู่อีกเหรอ?

หรือว่า… นี่จะเป็นเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิในตำนาน?

เธอต้องออกแรงจนหอบแฮ่กกว่าจะยกมันออกมาได้ พอเห็นชัดเต็มสองตา ยิ่งรู้สึกตื่นตะลึง

มันดูสูงส่งดุจดั่งองค์จักรพรรดิ ทอประกายสง่างามบริสุทธิ์หมดจดด้วยตัวของมันเอง

ก้อนใหญ่ขนาดนี้ จะมีมูลค่ามหาศาลปานใดกัน?

เธอเงยหน้าขึ้นมองจางทง หวังจะได้ยินคำตอบ

ทว่ากลับเห็นคนทั้งสองกำลังกอดกะหนุงกะหนิงกันอยู่

ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันควัน

ไม่อายฟ้าดินกันบ้างเลย

ฉันยังหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคนนะ

จะสวีตกันช่วยเปลี่ยนที่หน่อยไม่ได้หรือไง?

ฉันยังเป็นแค่นักศึกษาอยู่นะยะ

แต่ลึกๆ ในใจกลับลิงโลดจนแทบคลั่ง

คุณพระช่วย

มหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงขนาดนี้คือพี่เขยฉันเหรอเนี่ย?

คราวนี้แหละ ฉันเจอเสาหลักให้เกาะแล้ว

หน้าไหนจะกล้ามารังแกฉันอีก?

ใครยังกล้าคิดจะใช้กฎลับบ้าบออะไรกับฉันอีกไหม?

เดี๋ยวจะให้พี่เขยซัดให้เละเลยคอยดู

สะใจชะมัด โคตรฟินเลย

มีความสุข มีความสุขที่สุดในสามโลก

เธอเคลิ้มฝันหวานอย่างมีความสุข พลางจ้องมองสมบัติตรงหน้าตาเป็นประกาย

รู้สึกเบิกบานและอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

“นี่ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย? น้องสาวยังอยู่นะคะ”

ในที่สุดหลิวชิงซือก็ได้สติ

เธอรีบผละออกจากอ้อมอกของจางทงด้วยความเขินอาย

“ต่อสิ จะอายไปทำไม ฉันยกสองมือสนับสนุนให้พวกเธอคบกันเต็มที่เลยนะ”

หลิวชิงชิงแกล้งยิ้มแซวอย่างมีเลศนัย

“เอ๊ะ ยังมีหยกก้อนโตขนาดนี้อีกเหรอเนี่ย?”

หลิวชิงซือหน้าแดงระเรื่อ ทว่าความเคอะเขินก็มลายหายไปทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับของล้ำค่าอีกชิ้น

เธอเริ่มพินิจดูอย่างหลงใหล “บอสคะ หยกชิ้นนี้สวยหยดย้อยไปเลยค่ะ! หรือว่านี่จะเป็นเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิในตำนานจริงๆ?”

“เข้าท่าแฮะ มีพัฒนาการ ทายถูกเสียด้วย”

จางทงเอ่ยปากชม

“พระเจ้า เนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิจริงๆ ด้วยเหรอคะ? ก้อนใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

หลิวชิงซือตะลึงงันจนพูดไม่ออก

“พี่เขย แล้วหยกก้อนนี้มันขายได้สักเท่าไหร่เหรอคะ?”

“ชิงชิง อย่าเรียกซี้ซั้วสิ เรียกพี่เขาสิ”

หลิวชิงซือดุน้องสาวด้วยความเหนียมอาย

“พี่ทง พี่ยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ”

หลิวชิงชิงแกล้งทำเสียงออดอ้อน

“มีมูลค่าเท่าไหร่ ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน คงต้องรอดูราคาเคาะประมูล แต่ปกติเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิขนาดเท่ากำปั้นก็มีมูลค่ามากกว่าพันล้านหยวนแล้ว”

“งั้นก้อนนี้ก็เท่ากับหลายสิบกำปั้นรวมกันเลยน่ะสิ? แบบนี้มันไม่ปาเข้าไปหลายหมื่นล้านหยวนเลยเหรอคะ?”

หลิวชิงชิงอุทานด้วยความตะลึง “นี่พี่ไปเสินหนงเจี้ยเที่ยวเดียว โกยเงินมาได้มากกว่าห้าหมื่นล้านหยวนเลยเหรอเนี่ย?”

“ในกระสอบยังมีของดีอย่างอื่นอยู่อีกนะ”

จางทงยิ้มพลางเฉลย

“ยังมีอีกเหรอคะ?”

สองพี่น้องทั้งตกใจทั้งดีใจ ตื่นเต้นกันจนเนื้อเต้น

พวกเธอรีบช่วยกันคุ้ยหาในกระสอบใส่เพชรทันที

ไม่นานก็เจอกล่องไม้ใบเล็กเข้า

ด้านในมีลูกแก้วหน้าตาธรรมดาๆ วางเรียงอยู่หกเม็ด

ทว่าร่างของหลิวชิงซือกลับสั่นเทาไม่หยุด เธอเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นระคนเหลือเชื่อ “บอสคะ นี่คือมุกเหินหาวเหรอคะ?”

“ใช่แล้ว ฉันยังแวะไปที่อื่นมา บุกป่าฝ่าดงเสี่ยงอันตรายแทบแย่กว่าจะได้มุกเหินหาวมาหกเม็ด เฮ้อ การล่าสมบัตินี่มันไม่ง่ายเลย หาเงินแต่ละบาทช่างยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ”

จางทงแกล้งถอนหายใจยาว

“นี่ยังกล้าบ่นว่าไม่ง่ายอีกเหรอ? ยังจะบอกว่าหาเงินยากอีกเหรอคะ?”

ทั้งหลิวชิงซือและหลิวชิงชิงต่างพากันกลอกตามองบน แล้วช่วยกันหักนิ้วคิดบัญชีกับเขา

มุกเหินหาวหกเม็ดมีมูลค่าตั้ง 90,000 ล้านหยวน หยกกับเพชรมูลค่า 50,000 ล้านหยวน รวมกันก็ฟาดไป 140,000 ล้านหยวนแล้ว

“ไม่ถึงขนาดที่พวกเธอคิดหรอก มุกเหินหาวครึ่งหนึ่งต้องขายให้ทางการในราคาพิเศษ… เพราะงั้น รอบนี้ได้มาสัก 100,000 ล้านหยวนเห็นจะได้ พอถูๆ ไถๆ ไปได้น่ะ”

จางทงกล่าว

“100,000 ล้านหยวน ยังจะบ่นว่าน้อยอีกเหรอคะ?”

สองพี่น้องถึงกับอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกไปตามๆ กัน

สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว นี่มันตัวเลขระดับดาราศาสตร์ ต่อให้ทำงานงกๆ ไปอีกกี่สิบชาติก็ไม่มีวันหาได้

แม้แต่เศรษฐีระดับแถวหน้า เงิน 100,000 ล้านหยวนก็ถือเป็นขีดจำกัดสูงสุดแล้ว ดิ้นรนทั้งชีวิตอาจมีแค่สองถึงสามหมื่นล้านหยวน ส่วนคนรวยที่มีทรัพย์สินทะลุแสนล้านหยวนนั้นมีน้อยยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

ทว่า นี่กลับเป็นเพียงผลตอบแทนจากการออกไปล่าสมบัติแค่สิบกว่าวันของจางทงเท่านั้น

มันต่างชั้นกันเกินไปแล้วจริงๆ

อาชีพล่าสมบัตินี่แหละคือบ่อเงินบ่อทองที่แท้จริง

โกยเงินได้ไวยิ่งกว่าไปปล้นเขามาเสียอีก

“พี่ทง เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก พี่ก็ทั้งกอดทั้งจูบฉันไปแล้ว แต่ยังไม่มีของขวัญรับขวัญให้ฉันเลยนะ?”

หลิวชิงชิงกอดแขนจางทงไว้แน่นพลางออดอ้อนขอส่วนแบ่ง

“เธออยากได้ของขวัญอะไรล่ะ?”

จางทงยกมือขึ้นกุมขมับ เมื่อกี้ฉันแค่เผลอกอดเธอทีเดียว ไปจูบเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ?

“แล้วแต่พี่จะเมตตาเลยค่ะ”

หลิวชิงชิงยิ้มหวานจนตาหยี สีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง

“งั้นยกเครื่องประดับให้เธอสักชุดเป็นไง? กำไลเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิ กับสร้อยคอเพชร พอไหวไหมล่ะ?”

จางทงเอ่ยหยอก

“ไหวสิคะไหว ขอบคุณมากนะคะพี่ทง!”

หลิวชิงชิงดีใจจนเนื้อเต้น มีความสุขจนแทบจะตัวลอย

คิดไม่ถึงเลยว่าพี่สาวจะได้แฟนเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริง แถมยังใจป้ำเป็นบ้า

“ยัยตัวแสบ กล้าขอนักนะ มูลค่ารวมกันเกินสิบล้านหยวนเชียวนะยะ”

หลิวชิงซือถลึงตาใส่น้องสาวทันควัน

“ไม่ใช่แค่ของขวัญธรรมดาๆ เสียหน่อย นี่มันค่าทำขวัญที่พี่ทงต้องชดใช้ให้ฉันต่างหาก ใครใช้ให้เขากอดฉันแถมยังจูบฉันกันเล่า?”

หลิวชิงชิงเชิดหน้าเถียง

“เห็นๆ อยู่ว่ายังไม่ได้จูบสักกะนิด”

หลิวชิงซือแหวขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้

“งั้นมาจูบชดเชยตอนนี้เลยดีไหมล่ะ?”

หลิวชิงชิงเริ่มร้อนรน

เธอกลัวว่าเครื่องประดับมูลค่าเกินสิบล้านหยวนที่กำลังจะลอยมาตรงหน้าจะหลุดมือไป

เธอเลยรวบแขนกอดจางทงไว้ เขย่งปลายเท้า ยื่นหน้า หลับตาพริ้ม แล้วยื่นริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อเข้าไปหา

ทำท่าเหมือนจะให้เขาจูบชดเชยเข้าจริงๆ

“เธอ…”

หลิวชิงซือโกรธจนแทบสำลักคำพูดออกมาไม่เป็นคำ