บทที่ 85 พอร์เช่กับน้องเมีย

"คุณจางคะ ของขวัญที่คุณรับปากจะให้น่ะมันมีค่าเกินไปแล้ว…"

หลิวชิงซือรีบดึงตัวหลิวชิงชิงหลบไปอีกทางแล้วพูดด้วยความร้อนใจ

"ไม่เป็นไรน่า ก็แค่ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ สองชิ้นเอง"

จางทงโบกมือปัด "ผมห่วงอยู่อย่างเดียว ว่าสามีในอนาคตของยัยนี่จะเข้าใจผิดหรือเปล่า แล้วมันจะส่งผลเสียกับเธอไหม"

ถ้าวันข้างหน้าหลิวชิงชิงแต่งงาน สามีของเธอก็ต้องซักไซ้ที่มาของของขวัญสองชิ้นนี้อยู่แล้ว

แล้วจะไม่ให้ระแวงสงสัยได้ยังไง

"นั่นสิ นี่เป็นเรื่องใหญ่เลยนะ ชิงชิง เธอรับไว้ไม่ได้หรอก"

สีหน้าของหลิวชิงซือเปลี่ยนไปทันที

"มีอะไรต้องกังวลกันเล่า ก็บอกไปสิคะว่าพี่เขยกับพี่สาวให้มา แค่นี้ก็จบแล้ว อีกอย่าง ฉันไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานเลยสักนิด" หลิวชิงชิงเถียง "ฉันน่ะจะเป็นดาราดังนะ ถ้ายังไม่ถึงสี่สิบก็ไม่คิดเรื่องแต่งงานหรอกค่ะ"

"เถียงคำไม่ตกฟากจริงๆ"

หลิวชิงซือจนปัญญา

น้องสาวคนนี้เห็นแก่เงินเกินไปแล้ว

พอทึกทักเอาเองว่าจางทงคือพี่เขย ก็รับของขวัญหน้าตาเฉยโดยไม่กระดากอายสักนิด

แต่มันจะง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง

สถานะของเธอเองยังเทียบกับจ้าวเชี่ยนไม่ได้ด้วยซ้ำ

"แต่เธอคงต้องรอสักพักนะ ต้องรอให้ช่างทำเครื่องประดับเสร็จก่อน แล้วยังอยากได้อะไรอีกไหมล่ะ เดี๋ยวพี่ทงจัดให้"

จางทงเอ่ยถามยิ้มๆ

"ฉันอยากได้รถพอร์เช่สักคันค่ะ!"

หลิวชิงชิงไม่อิดออดเลยแม้แต่น้อย แก้มสองข้างแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

วันนี้รวยเละจริงๆ

มูลค่าทรัพย์สินกำลังจะพุ่งกระฉูดแล้ว

มีพี่เขยรวยนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง!

"เธอ…ทำไมไม่รู้จักเกรงใจคนอื่นเขาบ้างเลยฮะ!"

หลิวชิงซือโกรธจนแทบกระอักเลือด

คิดว่าเขาเป็นพี่เขยแกจริงๆ หรือไง

เขาทุ่มเทให้ครอบครัวเรามากเกินพอแล้วนะ

ยอมทุ่มเงินตั้ง 4,100 ล้านหยวนเพื่อซื้อโรงแรมให้แม่ได้ระบายแค้น

ตอนนี้แกยังจะหน้าด้านเอาของขวัญแพงระยับจากเขาอีกเหรอ

"ก็พี่ทงเป็นคนเสนอเองนี่คะ ฉันไม่ได้เรียกร้องสักหน่อย จะมาโทษฉันได้ยังไงเล่า"

หลิวชิงชิงยู่ปากทำหน้าตาน้อยใจ

"เอาน่า รถพอร์เช่คันเดียวมันจะเท่าไหร่กันเชียว เลิกเถียงกันได้แล้ว ฉันเองก็เอ็นดูยัยหนูนี่ ปล่อยให้เธอมีความสุข สวยวันสวยคืนไปเรื่อยๆ มันไม่ดีตรงไหนล่ะ"

จางทงส่งสายตาให้หลิวชิงซือเป็นเชิงบอกให้หยุดบ่น เรื่องแค่นี้ขี้ปะติ๋วมาก

อีกอย่าง หลิวชิงซือก็กลายมาเป็นผู้หญิงของเขาจริงๆ แล้ว

การที่พี่เขยอย่างเขาจะเปย์หลิวชิงชิงผู้เป็นน้องสาวบ้าง

มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือไง

ขนาดกับพนักงานสาวสวยทั่วไป เขายังใจป้ำขนาดนั้นเลย

"ขอบคุณค่ะพี่ทง พี่ทงใจดีที่สุดในโลกเลย ฉันจะรักพี่ตลอดไปเลยค่ะ!"

หลิวชิงชิงดีใจจนโผเข้าหอมแก้มจางทงฟอดใหญ่

"ไปกันเถอะ ไปซื้อรถแล้วเอาของไปทำเครื่องประดับกัน"

จางทงว่าพลางหัวเราะ

…

บรึ้ม…!

หลิวชิงชิงขับรถพอร์เช่คันใหม่เอี่ยมเอี่ยมอ่อง ส่วนจางทงขับเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ ทะยานไปตามท้องถนน

ไม่นานก็มาถึงร้านอัญมณีขนาดใหญ่โตอลังการแห่งหนึ่ง

สองสาวงามหยดย้อยกับหนึ่งหนุ่มหล่อเหลาก้าวลงมาจากรถพร้อมเพรียงกัน

จากนั้นสองสาวก็ควงแขนหนุ่มหล่อคนละข้าง เดินมุ่งหน้าเข้าไปในร้าน

"พระเจ้าช่วย นั่นมันเทพมาจากไหนวะน่ะ ถึงควงสองสาวฝาแฝดสวยขนาดนั้นมาเดินช็อปปิ้งได้"

"สาวแฝดคู่นี้สวยเกินไปแล้ว นี่มันระดับท็อปโมเดลชัดๆ แล้วไอ้หนุ่มนั่นใครกัน ทายาทมหาเศรษฐีเหรอวะ ถึงจีบระดับนางฟ้าพร้อมกันสองคนแบบนี้ได้เนี่ย"

"…"

ผู้คนมากมายนอกจากจะตะลึงในความงามแล้ว สายตายังลุกเป็นไฟด้วยความอิจฉาริษยา

"จางทง?"

เหอไข่เสวียนที่กำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในร้านอัญมณีพลันเบิกตากว้าง

เขากัดฟันกรอดๆ ดังลั่น

เวรเอ๊ย

ทำไมไอ้เวรนี่ถึงโผล่มาที่เมืองอู่ได้วะ

ตั้งใจมาเหยียบหน้ากูชัดๆ เลยนี่หว่า

เชี่ยเอ๊ย หลิวชิงซือยังมีน้องสาวฝาแฝดอีกเหรอวะเนี่ย

แล้วโดนไอ้เวรนี่สอยไปทั้งคู่เลยเหรอ

ฟ้าดินเอ๋ย ทำไมถึงลำเอียงขนาดนี้วะ

กูทั้งเก่งกว่า รวยกว่ามันตั้งเยอะ

แต่กูกลับจีบสาวสวยๆ ไม่ติดเลยสักคน

ช่วงนี้เพิ่งหมายตาสาวไว้คนหนึ่ง ยัยนั่นก็เอาแต่เรียกร้องจะเอาของขวัญไม่เว้นแต่ละวัน

พักหลังนี้ยิ่งได้ใจ ร้องจะเอาแต่อัญมณี

เงินกูหมดเกลี้ยงแล้ว ซื้อไม่ไหวแล้วโว้ย

แต่ไอ้จางทงนี่ ดูยังไงก็พวกเกาะผู้หญิงกินชัดๆ

เปรียบเทียบกันแล้วมันน่าโมโหจนอกจะแตกตายจริงๆ

"เหอไข่เสวียน? ไอ้หมอนี่ก็อยู่เมืองอู่ด้วยเหรอเนี่ย"

จางทงประหลาดใจ

ทำไมต้องมาเจอไอ้เพื่อนร่วมชั้นสมองทึบคนนี้อีกแล้ววะ

ผมไม่ได้อยากตบหน้ามันเลยสักนิด

ชั้นเชิงมันต่ำเกินไป

"หลิวชิงซือ เธอๆ…ทำไมเธอยังไปอยู่กับมันอีก แล้วยังจะลากน้องสาวตัวเองลงกองไฟไปด้วยเนี่ยนะ"

เหอไข่เสวียนพูดด้วยท่าทางเจ็บปวดรวดร้าวใจ

ความจริงแล้วเขาก็แยกไม่ออกหรอกว่าคนไหนคือหลิวชิงซือ

"คนที่จิตใจโสมม มองอะไรก็เห็นแต่ความโสมมไปหมดนั่นแหละ"

หลิวชิงซือปรายตามองด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม "นายทำตัวต่ำช้าขนาดนี้ พ่อแม่นายรู้เรื่องบ้างไหมเนี่ย"

"นายเป็นใครยะ หน้าตาก็ทุเรศ ยังกล้าออกมาเดินเพ่นพ่านอีกเหรอ"

หลิวชิงชิงเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจเช่นกัน "หัดมีจิตสำนึกต่อสังคมบ้างไม่ได้หรือไง"

"…"

เหอไข่เสวียนโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม หน้าดำทะมึน

เขาพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ชายหนุ่มหมุนตัวแล้วจ้ำอ้าวจากไปทันที

ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

หัวใจของเขาแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

กูเป็นห่วงพวกมึงนะเว้ย

หวังดีกับพวกมึงแท้ๆ

แต่พวกมึงกลับไม่เห็นค่า แถมยังมาเยาะเย้ยถากถางกูอีก

เฮ้อ เหล่านางฟ้าเอ๋ย พวกเธอนี่ช่างไร้หัวใจและโง่เง่าเหลือเกิน

กว่าเขาจะหลุดพ้นจากอาการซึมเศร้ามาได้ตั้งนาน

ตอนนี้ต้องกลับไปเก็บตัวจิตตกอีกรอบแล้วสิเนี่ย

"เถ้าแก่จาง ไม่เจอกันพักเดียวดูสง่างามขึ้นเป็นกองเลยนะคะ แถมสองสาวงามข้างกายก็สวยสะพรั่งจนน่าอิจฉาจริงๆ…"

จ้าวเยว่เอ๋อ เจ้าของบริษัทอัญมณีจ้าวซื่อเดินยิ้มแย้มออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น แล้วเชิญทั้งสามคนเข้าไปในห้องรับรองพิเศษ

แน่นอนว่าจางทงเป็นฝ่ายติดต่อเธอไปล่วงหน้า โดยบอกว่าจะให้ช่วยทำเครื่องประดับให้สักหน่อย

และสำนักงานใหญ่ของบริษัทอัญมณีจ้าวซื่อก็ตั้งอยู่ที่เมืองอู่นี่เอง

จางทงหยิบหยกขนาดเท่ากำปั้นหลายก้อนออกมา รวมถึงเพชรเม็ดละสิบกว่ากะรัตอีกจำนวนหนึ่ง "เอาไปทำเป็นกำไล หยกแขวน แล้วก็สร้อยคอนะครับ…"

"พระเจ้าช่วย นี่มันเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดินี่คะ! งามเหลือเกิน สวยงามเกินบรรยายจริงๆ"

เถ้าแก่เนี้ยจ้าวมีสีหน้าตื่นเต้นและหลงใหลจนถึงที่สุด "ไม่ได้เห็นของวิเศษระดับนี้มาหลายปีแล้ว วันนี้ได้มาเห็นกับตา ช่างโชคดีเหลือเกินค่ะ คุณจาง พอจะแบ่งขายให้ฉันสักก้อนได้ไหมคะ"

"ช่วงนี้ผมเพิ่งได้หยกเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิก้อนมหึมามาน่ะครับ…"

จางทงเปิดรูปถ่ายให้เธอดู "เร็วๆ นี้คงจะเอาไปลงงานประมูล…"

"คุณนี่ดวงดีจริงๆ เลยนะคะ หยกเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิก้อนใหญ่ยักษ์ขนาดนี้ ยังไงก็ต้องมีมูลค่าหลายพันล้านหยวนแน่ๆ คุณนี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภกลับชาติมาเกิดชัดๆ อัศจรรย์ใจเหลือเกินค่ะ"

จ้าวเยว่เอ๋อมองจางทงราวกับมองดูผู้วิเศษ

"ช่วงนี้ดวงดีจริงๆ นั่นแหละครับ อาจจะเป็นเพราะมีสาวสวยคอยนำโชคมาให้ก็ได้"

จางทงพูดติดตลก

"งั้นฉันคงต้องจ้างพวกดาวมหาวิทยาลัยมาทำงานเพิ่มบ้างแล้วล่ะค่ะ เผื่อดวงจะดีขึ้นมาบ้าง"

จ้าวเยว่เอ๋อเล่นมุกรับมุกอย่างอารมณ์ดี

จากนั้นเธอก็เชิญช่างเจียระไนอัญมณีระดับปรมาจารย์เข้ามา เพื่อพูดคุยรายละเอียดกับจางทง

หลิวชิงชิงรีบเน้นย้ำทันที "ในนั้นมีกำไลกับสร้อยคอของหนูด้วยนะ อาจารย์ช่วยดูหน่อยสิคะว่าจะออกแบบยังไงดี"

"สาวสวยหยาดเยิ้มขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องใช้การออกแบบที่ไม่ซ้ำใครอยู่แล้ว…"

อาจารย์ช่างเป็นชายชรา เขากวาดสายตามองหลิวชิงชิงอย่างละเอียด พลันเกิดแรงบันดาลใจพวยพุ่ง จึงลงมือร่างแบบให้ดูตรงนั้นทันที

"สวยจัง หนูชอบมากเลยค่ะ!"

หลิวชิงชิงดีใจจนเนื้อเต้น ตื่นเต้นตื้นตันถึงขีดสุด เธอโผเข้ากอดแขนของจางทงแน่นขึ้นไปอีก

"ไม่อายบ้างเลยนะเรา"

หลิวชิงซือค้อนขวับใส่หลิวชิงชิง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

"ฉันให้ของขวัญเธอแล้ว เธอก็ต้องตอบแทนฉันบ้างสิ"

จางทงยิ้มพลางเอ่ย "รับปากฉันสักเรื่องได้ไหมล่ะ"

"เรื่องอะไรเหรอคะ คงไม่ใช่จะให้หนูเป็นแฟนหรอกนะ หนูไม่อยากแย่งกับพี่สาวหรอกนะคะ"

หลิวชิงชิงหน้าแดงซ่าน ดวงตาคู่สวยเป็นประกายฉ่ำวาว

อย่าบอกนะว่าพี่เขยจะเป็นพวกเสือผู้หญิง คิดจะเหมาเรียบทั้งพี่ทั้งน้องน่ะ

ถ้าคิดแบบนั้นคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ

คนอย่างหลิวชิงชิงไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!

ชิ!