บทที่ 86 โดนพ่อของสองสาวจับได้คาหนังคาเขา

“ฉันแค่อยากให้เธอขึ้นเวทีไปเป็นพิธีกรคู่กับพี่สาวในงานประมูลรอบหน้า ไม่ต้องพูดอะไรเลย แค่ถือของล้ำค่าโชว์ไว้ก็พอ” จางทงยิ้มพลางบอก

“หาคนสวยคนอื่นมาทำแทนก็ได้ไม่ใช่เหรอ บริษัทนายก็มีสาวสวยตั้งเยอะแยะ?”

หลิวชิงชิงถึงกับอึ้ง เรื่องแค่นี้มันง่ายเกินไปไหมเนี่ย

นึกว่าจะขอเธอเป็นแฟนซะอีก

ที่แท้ไม่ใช่หรอกเหรอ?

“คนสวยน่ะมีเยอะจริง แต่ไม่มีใครเป็นฝาแฝดกับพี่สาวเธอสักคนนี่นา”

จางทงยิ้มตอบ

“พ่อค้าหน้าเลือดของแท้เลยนะเนี่ย เล็งจุดขายตรงนี้ไว้สินะ พอมีฝาแฝดยืนคู่กันก็สร้างความฮือฮาได้ทันที ทำให้บริษัทประมูลของนายมีจุดเด่นเพิ่มขึ้น มีชื่อเสียงมากขึ้น แล้วก็โกยเงินได้อีกมหาศาล”

หลิวชิงชิงตาสว่างขึ้นมาทันควัน เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางกลอกตาไปมา “งั้นฉันก็ต้องได้บรรจุเป็นพนักงานด้วย แล้วก็ต้องได้สวัสดิการเท่าพี่สาว!”

“เธอจะมากเกินไปแล้วนะ”

สีหน้าของหลิวชิงซือเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที

ในใจรู้สึกสับสนอยู่บ้าง

เดิมทีเธอไม่อยากพาน้องสาวเข้าบริษัท เพราะกลัวจะมีเสียงซุบซิบนินทา

แต่ตอนนี้จางทงกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากเอง

หรือว่าเขาไม่ได้กังวลเรื่องพวกนี้เลย?

ทว่า หากได้สาวงามระดับหยาดฟ้ามาดินที่เป็นฝาแฝดกันมาเป็นพิธีกรคู่ ระดับความหรูหราอลังการย่อมพุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้นจริงๆ

แถมยังเป็นประโยชน์ต่อบริษัทอย่างยิ่ง

บริษัทประมูลจะหวังพึ่งแต่สมบัติของจางทงอย่างเดียวไม่ได้ ต้องดึงดูดให้ผู้คนมากมายนำของสะสมล้ำค่ามาร่วมประมูลด้วย

กิจการถึงจะหมุนเวียนไปได้ด้วยดีในระยะยาว

“ก็ได้ๆ ไม่เอาเท่าพี่แล้ว เอาเท่าพนักงานสาวคนอื่นก็ได้ พอใจยัง?”

หลิวชิงชิงเองก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเรียกร้องเกินไป ถึงพี่สาวจะไม่ได้เป็นแฟนจางทง แต่อย่างไรก็เป็นคนโปรด สวัสดิการย่อมไม่เหมือนคนอื่นอยู่แล้ว

ขืนเธอจะเอาเท่ากัน เดี๋ยวได้มีข่าวลือเสียๆ หายๆ แน่

เธอจึงยอมเปลี่ยนคำพูด

“ถ้าอย่างนั้นก็เงินเดือนปีละหนึ่งล้าน โบนัสคิดแยกต่างหาก ได้บ้านหนึ่งหลัง แล้วก็มีเงินบำรุงความสวยเพิ่มให้…”

จางทงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

เพียงเท่านี้ งานประมูลครั้งต่อๆ ไป หลิวชิงชิงก็ต้องมาขึ้นเวทีทุกรอบ

จุดขายนี้ก็ลงตัวเรียบร้อย

แต่ถ้าหลิวชิงชิงยังยืนกรานจะเอาสวัสดิการเท่าหลิวชิงซือ

เขาย่อมไม่มีทางยอมเด็ดขาด

ไม่ใช่ว่างก

แต่กลัวพวกปากหอยปากปูจะเอาไปนินทาใส่ร้ายป้ายสีเลอะเทอะ

จนส่งผลเสียต่อชื่อเสียงอย่างรุนแรง

ถือว่าตอนนี้แฮปปี้กันทุกฝ่าย

“ฟินสุดๆ! สบายเกินไปแล้ว ยังไม่ทันเรียนจบก็ได้เงินเดือนปีละเป็นล้าน ใครจะไปสู้ฉันได้เนี่ย?”

หลิวชิงชิงหัวเราะร่าพลางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจสุดขีด

อารมณ์ดีจนเนื้อเต้น

“เนื่องจากกรณีของเธอไม่เหมือนใคร หน้าที่ก็เฉพาะทาง ฉันเลยอนุญาตให้วันปกติไม่ต้องมาทำงาน แค่มาขึ้นเวทีในวันที่มีงานประมูลก็พอ ปีหนึ่งคงทำงานแค่สิบกว่าวันเท่านั้นแหละ”

จางทงเอ่ยอย่างใจป้ำ

แบบนี้หลิวชิงชิงก็ยังเรียนมหาวิทยาลัยต่อได้ และยังวิ่งตามความฝันที่จะเป็นดาราต่อไปได้เหมือนเดิม

แถมยังไม่มีทางเกิดข่าวฉาวเรื่องชู้สาวกับเขาด้วย

เพราะเธอแทบจะไม่ได้อยู่ที่เมืองเซียงเลย

ส่วนข่าวลือกับหลิวชิงซือนั้น เขาไม่เคยกังวลแม้แต่น้อย

ในเมื่อตนยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่มีแฟน จะมีความสัมพันธ์กุ๊กกิ๊กกับใคร มันก็ไม่ได้ผิดศีลธรรมหรือจารีตประเพณีอันดีงามของสังคมเสียหน่อย

ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายทั้งนั้น

“ฉลาดเป็นกรด ดักทางไว้หมดทุกอย่างเลย…”

หลิวชิงซือเลื่อมใสจนแทบจะกราบ

ด้วยไอคิวระดับปีศาจแบบนี้ ต่อให้เขาไม่ไปล่าสมบัติ แต่ไปทำธุรกิจอย่างอื่น ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องกลายเป็นมหาเศรษฐีอยู่ดี

“พี่ทง ฉันรักพี่ที่สุดเลย! พี่เป็นเจ้านายที่ดีที่สุดและหล่อที่สุดในสามโลก!”

หลิวชิงชิงยิ่งฟินจนแทบบ้า

นี่มันสบายเกินเบอร์ไปแล้ว

ทำงานแค่สิบกว่าวัน พอบวกเงินบำรุงความสวยเข้าไป รายได้ต่อปีก็ปาเข้าไป 2.2 ล้านหยวนแล้ว

ทำงานแบบนี้มันสบายยิ่งกว่าเทวดาบนสวรรค์เสียอีก

“ปกติพนักงานจะได้รถเฟอร์รารี่คันละห้าล้านกว่าหยวน แต่เธออยู่เมืองอู่คนเดียว จะทำตัวเด่นเกินไปไม่ได้ ขับปอร์เช่ไปน่ะเหมาะสุดแล้ว”

จางทงอธิบายเสริม

“นี่นายวางแผนคำนวณไว้หมดตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมเนี่ย? เจ้าเล่ห์จริงๆ มิน่าล่ะถึงได้รวยเป็นแสนล้านได้” หลิวชิงชิงมองเขาด้วยความเลื่อมใสระคนชื่นชม

“เธอไม่ได้พักอยู่ที่เมืองเซียง เรื่องบ้านเดี๋ยวซื้อให้ที่เมืองอู่แทนแล้วกัน…”

จางทงเอ่ยต่อ

“ฉันไม่เอาบ้านหรอก นายเปลี่ยนเป็นเงินค่าบ้านให้ฉันแทนได้ไหมอะ?”

หลิวชิงชิงยิ้มเจ้าเล่ห์

“เชี่ย หน้าเงินขนาดนี้เลยเรอะ?”

จางทงกุมขมับ “แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน? ยังไงเธอก็ต้องเรียนจบ จะไปอยู่บ้านพ่อแม่ตลอดไปก็ไม่ได้ ยังไงนั่นก็แม่เลี้ยงเธอ”

“ฉันก็จะไปอยู่คฤหาสน์แปดสิบแปดล้านของนายไง อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่จะไปช่วยดูแลคฤหาสน์ให้ต่างหาก คฤหาสน์หรูขนาดนั้น ถ้าไม่มีคนคอยดูแล ไม่นานก็ทรุดโทรมดูไม่ได้กันพอดี…”

หลิวชิงชิงพูดออกมาหน้าตาเฉย

“คิดเข้าข้างตัวเองเก่งเหลือเกินนะ!”

จางทงทั้งขำทั้งเอือม ก่อนจะบอกเรียบๆ “จะไปอยู่คฤหาสน์ก็ได้ แต่ถ้าอยากได้เงินชดเชยค่าบ้าน ต้องรอไปอีกสิบปี”

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางตามใจเธอไปหมดทุกเรื่อง ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะได้ใจจนคิดว่าอยากทำอะไรก็ได้

“ขี้เหนียวจัง”

หลิวชิงชิงค้อนขวับ

แต่ในใจกลับแอบยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข

สะใจชะมัด ฉันจะได้อยู่คฤหาสน์ตั้งแปดสิบแปดล้าน ใครจะมารวยสู้ฉันได้อีกล่ะ?

ไอ้ตาบอดหน้าไหนมันจะกล้ามาคิดใช้กฎซ่อนเร้นกับฉัน?

เดี๋ยวแม่จะฟาดให้หงายเงิบไปเลยคอยดู

…

หลังจากจัดการเรื่องเครื่องประดับเสร็จเรียบร้อย

สองสาวพี่น้องก็พาจางทงไปเดินเที่ยว

ต่างคนต่างควงแขนเขาไว้คนละข้าง เดินยิ้มแย้มแจ่มใส คอยพูดคุยแนะนำสถานที่ต่างๆ ไปตลอดทาง

พวกเธอคุ้นเคยกับเมืองอู่เป็นอย่างดี

จึงเป็นไกด์นำเที่ยวชั้นยอด

ทว่า มันกลับดูสะดุดตาเกินไปหน่อย

ก็เพราะหน้าตาของสองสาวนั้นสวยสะเด็ด รูปร่างก็ดีเลิศเลอ ชนิดที่เทียบชั้นกับพริตตี้ตัวท็อปของเกาหลีได้สบาย

แม้ว่าพวกเธอจะใส่แมสก์ไว้

แต่ก็ไม่อาจบดบังเสน่ห์อันเย้ายวนและรูปร่างสุดเป๊ะได้เลย

ด้วยเหตุนี้ จางทงจึงตกเป็นเป้าสายตาแห่งความอิจฉาริษยาและหมั่นไส้จากผู้คนรอบข้างนับไม่ถ้วน

แต่จางทงเองก็ใส่แมสก์ไว้เช่นกัน เขาเลือกที่จะเมินทุกสายตา ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด

ควงแขนเดินเที่ยวแค่นี้ มันจะเสียหายตรงไหนกัน?

ทว่า เรื่องไม่คาดฝันมักจะเกิดขึ้นเสมอ

ทันใดนั้น ก็มีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งเดินสวนทางมา ฝ่ายชายหน้าตาหล่อเหลาภูมิฐาน ส่วนฝ่ายหญิงก็สวยสะพรั่งเปี่ยมเสน่ห์

ทันทีที่ฝ่ายชายเหลือบไปเห็นจางทงกับสองพี่น้องตระกูลหลิว ดวงตาก็เบิกโพลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในพริบตา ก่อนจะพุ่งพรวดเข้ามาด้วยท่าทางดุดันหมายจะเอาเรื่องราวกับพร้อมจะวางมวย

“เหอะ ฉันตบทีเดียวแกก็ปลิวกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตรแล้ว”

จางทงสังเกตเห็นย่อมรู้ตัว จึงแอบแค่นหัวเราะในใจ

ทว่าหลิวชิงซือกับหลิวชิงชิงกลับหน้าถอดสี รีบปล่อยมือออกจากแขนของจางทงอย่างลนลาน แล้วก้มหน้าก้มตาเหมือนคนทำความผิด “พ่อ… ทำไมพ่อมาเดินเที่ยวที่นี่ได้ล่ะคะ?”

“เชี่ยแล้ว… พ่อของพวกเธองั้นเหรอ?”

จางทงถึงกับเหวอ

งานนี้เข้าขั้นกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยทีเดียว

ดันพาพวกลูกสาวเขามาเดินควงแขนแนบชิดสนิทสนมกันขนาดนี้ มันชวนให้เข้าใจผิดแบบปฏิเสธไม่ได้เลย

คนเป็นพ่อย่อมต้องโกรธจนอกแทบระเบิดแน่นอน

คราวนี้งานงอกของจริงแล้ว

“หนอย! จะบ้าตายอยู่แล้ว!”

พ่อของพวกเธอแผดเสียงลั่นด้วยความเดือดดาลจนตาแดงก่ำ

หญิงงามที่มาด้วยกันกลับหันไปเย้ยหยันใส่สามีว่า “ลูกสาวคุณโตเป็นผู้ใหญ่จนรู้จักมีความรักแล้วสินะ แต่ชอบผู้ชายคนเดียวกัน แถมยังอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้เนี่ย ใจกว้างไม่เบาเลยนะ”

“หุบปาก!”

พ่อของสองสาวตวาดลั่น

ที่นี่มันกลางถนนใหญ่ จะมาพูดจาพล่อยๆ แบบนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องแพร่งพรายออกไป คงได้อับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขากันพอดี

“พ่อคะ น้าคะ พวกคุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ พวกเราไม่ได้…”

หลิวชิงซือกับหลิวชิงชิงรีบเอ่ยปากแก้ตัวพร้อมกัน

อาจเพราะเป็นฝาแฝดที่มีจิตสื่อถึงกัน คำพูดที่เปล่งออกมาจึงเป๊ะเหมือนกันทุกคำ

“คุณลุงคุณน้าครับ มันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิดจริงๆ นะครับ ที่จริงแล้วผมเองก็เป็นพ่อของพวกเธอเหมือนกัน…”

จางทงกล่าว

“แกอยากตายใช่ไหม!”

ยังไม่ทันที่จางทงจะพูดจบ พ่อของสองสาวก็ระเบิดอารมณ์ด้วยความโกรธจัด เลือดขึ้นหน้าจนแทบจะกระอัก ไอ้เวรนี่มันกล้าดียังไงมาพ่นคำพูดยั่วโมโหใส่เขาแบบนี้?

บอกว่าเป็นพ่อของพวกเธอเนี่ยนะ?

หมายความว่าแกเคลมลูกสาวเขาทั้งสองคนจนอยู่หมัดแล้วงั้นสิ?

วันนี้ ระหว่างเราสองคน ต้องมีใครสักคนที่ได้เดินกลับไป และอีกคนต้องโดนหามกลับไปเท่านั้น!