บทที่ 87 พ่อตระกูลหลิวถึงกับคุกเข่า

“หาที่คุยกันหน่อยไหมครับ?”

จางทงยักไหล่

พ่อหลิวย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

จะเอาชีวิตกันทั้งที คงทำกลางถนนไม่ได้

ต้องหาสถานที่เงียบสงบสักหน่อย

พวกเขาจึงเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งแล้วเปิดห้องส่วนตัว

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู พ่อหลิวก็จ้องจางทงตาขวางด้วยความเดือดดาล “เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? แน่จริงพูดอีกทีซิ!”

“งั้นฟังให้ดีนะครับ ผมไม่เพียงแต่เป็นพ่อของลูกสาวทั้งสองคนของคุณ แต่ยังเป็นพ่อของอดีตภรรยาคุณด้วย…”

จางทงกล่าว

“อ๊ากกก โมโหจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

พ่อหลิวเคยโดนใครยั่วยุขนาดนี้เสียที่ไหน เขาทนต่อไปไม่ไหว ซัดหมัดตรงเข้าใส่จางทงอย่างสุดแรง

ทว่ากลับถูกจางทงคว้าหมับไว้ได้อย่างง่ายดาย ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ประหนึ่งมดปลวกพยายามเขย่าต้นไม้ใหญ่ จางทงยิ้มพลางกล่าว “คุณอาอย่าเพิ่งโมโหสิครับ โมโหมากเสียสุขภาพนะ ผมยังพูดไม่ทันจบเลย คำว่าพ่อน่ะ ที่แท้ก็หมายถึงเถ้าแก่ผู้จ่ายเงินเดือนนั่นแหละ ตอนนี้ผมเป็นเจ้านายของสามแม่ลูกพวกเขาอยู่ครับ”

“เป็นไปไม่ได้!”

พ่อหลิวทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ “อดีตภรรยาฉันทำงานที่โรงแรมเซียงเจียง จะกลายมาเป็นลูกน้องแกได้ยังไง?”

“พ่อคะ เรื่องจริงค่ะ…”

หลิวชิงซือจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

“อะไรนะ? เธอทุ่มเงินสี่พันหนึ่งร้อยล้านหยวนซื้อโรงแรมเซียงเจียงเพื่อระบายโทสะแทนอดีตภรรยาฉันเนี่ยนะ? แถมยังให้เธอเป็นผู้จัดการใหญ่อีกเหรอ?” พ่อหลิวตัวสั่นเทา สีหน้าเต็มไปด้วยความตระหนก

ไอ้หนุ่มคนนี้มีทรัพย์สินมหาศาลขนาดไหนกันแน่เนี่ย?

ถึงได้ป๋าเบอร์นี้?

มิน่าล่ะลูกสาวทั้งสองคนถึงได้สนิทสนมกับเขานัก ยอมมาเดินเที่ยวเป็นเพื่อนด้วยกัน

ที่จริงเขาก็รู้มาตลอดว่าอดีตภรรยาโดนรังแก แต่ตัวเขาเองก็จนปัญญาจะยื่นมือเข้าช่วย

ก็เพราะปัจจุบันเขาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เรียกได้ว่าตกอับลงไปเยอะ

ชีวิตความเป็นอยู่ย่ำแย่

ไม่ได้มีหน้ามีตาเหมือนวันวานอีกต่อไป

“แล้วเด็กสองคนนี้กลายมาเป็นลูกน้องของคุณได้ยังไงกันล่ะคะ?”

น้ำเสียงของหญิงงามพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานออดอ้อนขึ้นมาในทันที ช่างไพเราะจับใจ

ราวกับกลายเป็นคนละคนกับเมื่อครู่

เธอมีชื่อว่าเฉินหนาน ในอดีตเคยเป็นหญิงงามที่ประชันความสวยกับแม่หลิวได้อย่างสูสี

แถมยังมีลูกเล่นชั้นเชิงแพรวพราว

“…”

หลิวชิงซือจึงเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด

พร้อมทั้งบอกเล่าความเทพของจางทงออกมาด้วย

“ที่แท้คุณก็คือเถ้าแก่จาง จางทง เจ้าของบริษัทประมูลเทียนเป่านี่เองเหรอ? คุณคือมนุษย์บินคนนั้นน่ะสิ?”

พ่อหลิวและเฉินหนานต่างมองจางทงราวกับมองตัวประหลาด

เด็กหนุ่มตรงหน้าสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากการล่าสมบัติ

ทองหัวหมา โสมพันปี หยก ทับทิม มุกเหินหาว…

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ แค่เดือนสองเดือน ก็ก้าวขึ้นมาเป็นมหาเศรษฐีระดับแถวหน้าของประเทศแล้ว

เมื่อเทียบกับเขาแล้ว พวกเขาที่อายุอานามป่านนี้เหมือนใช้ชีวิตทิ้งขว้างไร้ประโยชน์ไปวันๆ ชัดๆ

“พวกเธอออกไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับจางทงหน่อย”

พ่อหลิวไล่คนทั้งสามออกไป จากนั้นก็เอ่ยด้วยความเกรงใจและละอายใจ “เถ้าแก่จาง คุณคือผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ของผม อดีตภรรยากับลูกสาวทั้งสองคนของผมได้มีชีวิตที่ดีก็เพราะคุณ แต่ผมกลับเข้าใจคุณผิดไป ต้องขอโทษจริงๆ ครับ ขออภัยคุณตรงนี้เลยนะ…”

“ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด พูดเปิดอกเคลียร์กันแล้วก็จบครับ”

“พวกเราต่างก็เป็นผู้ชาย บางเรื่องย่อมรู้ไส้รู้พุงกันดี นายให้เงินเดือนหลิวชิงซือปีละสามล้าน จัดหารถหรูให้… แล้วยังหาเรื่องเปย์ผลประโยชน์ให้ชิงชิงสารพัด วิลล่าราคาแปดสิบแปดล้านหยวนก็ยอมให้เธอเข้าไปอยู่… ฉันรู้หรอกน่าว่ามันหมายความว่ายังไง”

“คุณอาครับ คุณยังเข้าใจผมผิดอยู่ดี คุณรู้ไหมว่าผมเป็นแค่เด็กกำพร้า ญาตินี่มีอยู่แค่สองบ้าน แถมยังอยู่ไกลกันลิบลับ เงินผมมีเยอะขนาดนี้ยังไงก็ใช้ไม่หมดหรอกครับ ก็เลยได้แต่เลือกทำดีกับพนักงานให้มากขึ้นหน่อย”

“นายไม่ต้องมาเถียงหรอก! นายแต่งงานได้ มีลูกสักเจ็ดแปดคนสิบคน สร้างตระกูลมหาเศรษฐีขึ้นมาสักตระกูล สร้างตำนานบทหนึ่งขึ้นมายังได้ เงินเยอะแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องเอามาใช้สุรุ่ยสุร่ายหรอก เพราะงั้นฉันถึงเข้าใจไง ลูกสาวสองคนของฉันทั้งสวยทั้งฉลาด นายอยากให้พวกเธอมาเป็นผู้หญิงของนาย อยากให้พวกเธอมีลูกให้นาย ฉันเข้าใจได้จริงๆ นะ”

พ่อหลิวอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว ย่อมมีกรอบความคิดในแบบของตัวเองมาเนิ่นนาน

น้ำเสียงจึงฟังดูมั่นอกมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

‘ไอ้แก่คนนี้ทำไมมันหัวรั้นเป็นบ้าเลยวะ?’

จางทงทั้งขำทั้งเพลียจิต

อันที่จริงเขาก็เคยคิดเรื่องนี้เหมือนกัน

ตัวเองอาจจะไม่แต่งงาน แต่มีลูกได้นี่หว่า

คลอดออกมาฝูงใหญ่เลย

ยังไงก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญญาเลี้ยงสักหน่อย

ในอนาคตจะได้กลายเป็นมหาตระกูลที่สืบทอดไปนับหมื่นชั่วคน

ตัวเองอายุยืนยาว ย่อมสามารถเป็นเสาหลักค้ำจุนตระกูลไปได้ตลอดกาล

ยิ่งไปกว่านั้น ยังสามารถเปิดอุโมงค์ลึกลับ เท่ากับเป็นการทะลวงเส้นชีพจรพลังของโลก

เมื่อถึงตอนนั้นบนโลกก็จะมีไอพลังฟ้าดิน

คนในครอบครัวก็สามารถฝึกฝนบำเพ็ญเพียรได้หมด

และจะมีอายุยืนยาวกันทุกคน

ต่อให้ไม่เปิดเส้นชีพจร ก็ยังสร้างฐานลับใต้ดินแบบปิดตาย แล้วชักนำไอพลังฟ้าดินมาจากดาวสมบัติได้ ให้คนในครอบครัวไปฝึกฝนอยู่ที่นั่น ย่อมต้องก้าวหน้าแน่นอน

ทว่า การสร้างมหาตระกูลหมื่นชั่วคนฟังดูสวยหรู แต่ถ้าหากทำให้โลกก้าวเข้าสู่ยุคบำเพ็ญเพียร หรือแค่ทำให้ทายาทของตนกลายเป็นยอดมนุษย์ขึ้นมาล่ะก็

มันจะดีจริงๆ หรือ?

อาจนำไปสู่เรื่องร้ายๆ ตามมาอีกเป็นพรวนก็ได้

อย่าลืมเป็นอันขาดว่า มนุษย์ต่างดาวบนดาวสมบัติตายกันเกลี้ยง ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว

เพราะฉะนั้น รักษาสถานะเดิมไว้แบบนี้น่ะดีแล้ว ตัวเองก็แอบรวยเงียบๆ ก้มหน้าก้มตาฝึกวิชาให้เก่งกาจขึ้นเงียบๆ

เรื่องลูกเมียค่อยรอไปอีกสักหลายสิบปี หรือหลายร้อยปีค่อยคิดก็ยังไม่สาย

“ในฐานะเพื่อน ฉันย่อมเข้าใจนายได้ แต่ในฐานะพ่อของพวกเธอ มันยากจะทำใจเข้าใจจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ นายจัดแจงเรื่องชิงชิงไว้ดิบดีขนาดนี้ คนอื่นก็คงไม่สงสัยอะไร เพราะงั้นฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้ ยังไงซะพวกเธอก็คงชอบนายเข้าแล้วจริงๆ นายนี่ทั้งใจป๋า ทั้งรวยล้นฟ้า แถมยังหล่อเหลาเอาการขนาดนี้” พ่อหลิวมีสีหน้าซับซ้อนไปหมด “แต่ฉันอยากให้นายช่วยฉันสักหน่อย ตอนนี้สถานการณ์ของฉันย่ำแย่มาก…”

ในอดีตพ่อหลิวย่อมถือเป็นคนที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่ง

เริ่มต้นสร้างเนื้อสร้างตัวจากธุรกิจผลไม้

ยุครุ่งเรืองที่สุดเคยมีร้านสาขามากกว่าหนึ่งร้อยแห่ง

น่าเสียดายที่การแข่งขันในเวลาต่อมาดุเดือดเลือดพล่านขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้ร้านผลไม้จึงเหลือเพียงร้านสุดท้ายร้านเดียวแล้ว

ส่วนที่เหลือถูกขายทิ้งไปจนหมด

ความรุ่งโรจน์ในอดีตไม่หลงเหลืออีกต่อไป

เวลาอยู่ต่อหน้าพวกเพื่อนฝูงพี่น้องที่เคยคบหากันมา ก็แทบจะเงยหน้าไม่ขึ้น

มันทำให้เขาทรมานใจยิ่งนัก

ทว่ากลับไม่มีปัญญาจะแก้ไขได้เลย

ตอนนี้บังเอิญมาเจออภิมหาเศรษฐีอย่างจางทง เขาจะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ได้อย่างไร?

“ขอชี้แจงไว้ก่อนข้อหนึ่งนะ บางทีผมกับหลิวชิงซืออาจจะมีซัมติงกันจริง แต่กับหลิวชิงชิงผมไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด ผมไม่ได้เจ้าชู้ประตูดินแล้วก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดที่คุณคิด ถ้าเชื่อใจผม ผมก็ช่วยคุณได้ แต่ถ้าไม่เชื่อ ผมไม่ช่วยเด็ดขาด แถมการช่วยเหลือที่ให้ชิงชิงไปทั้งหมดผมก็จะยกเลิก ให้เธอกลับไปใช้ชีวิตตามเส้นทางเดิมของเธอซะ”

“เชื่อสิ เชื่ออยู่แล้ว! ที่แท้นายเห็นแก่หน้าพี่สาว ถึงได้ยอมช่วยเหลือน้องสาวสินะ”

พ่อหลิวยิ้มแย้มดีใจเต็มหน้า

ไม่ใช่แค่เพราะจางทงยอมยื่นมือช่วยเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะจางทงไม่ได้คิดอะไรกับหลิวชิงชิงด้วย

ลูกสาวคนเดียวไปเป็นผู้หญิงของจางทงก็พอแล้ว จะเอาไปทั้งสองคนทำไมกัน?

เพราะฉะนั้น นี่จึงเป็นเรื่องดียิ่ง

“คุณอยากให้ผมช่วยยังไงล่ะ?”

จางทงลอบถอนหายใจยาว ในที่สุดก็ทำให้ตาแก่เขี้ยวลากดินคนนี้เชื่อได้เสียที ไม่ง่ายเลยพับผ่าสิ

แต่อย่างน้อย พ่อหลิวก็ถือว่ายังมีคุณธรรมอยู่บ้าง ตอนหย่าก็ยังยกหุ้นของโรงแรมเซียงเจียงให้อดีตภรรยา

ตอนนั้นมีมูลค่าตั้งยี่สิบห้าล้านหยวนเชียวนะ

คาดว่าตอนนี้ทรัพย์สินของเขาคงมีไม่ถึงยี่สิบห้าล้านหยวนแล้วล่ะมั้ง

“ได้ยินมาว่านายมีผลไม้สูตรพิเศษอยู่สองชนิด… รสชาติอร่อยเลิศล้ำสุดๆ นายจะยอมให้ฉันร่วมเป็นช่องทางจัดจำหน่ายได้ไหมล่ะ? ร้านผลไม้ของฉันจะได้กลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง”

พ่อหลิวเอ่ยถามด้วยความหวังเปี่ยมล้น

“เรื่องนี้ผมคงรับปากคุณยาก ไม่ใช่ว่าไม่มีผลไม้นะ แต่ผมไม่มีเวลาไปเก็บเยอะขนาดนั้น เหนื่อยแทบตายก็ทำไม่ไหวหรอกครับ” จางทงส่ายหน้าพลางกล่าว “ก็นะ มันอยู่ในป่าลึกดงดิบ แดนทุรกันดารอันตราย มีแค่ผมคนเดียวที่ไปเก็บมาได้ เอาเวลาพวกนั้นไป ผมหาขุมทรัพย์เล่นๆ ก็ฟันเงินได้หลายพันล้านหลายหมื่นล้านแล้ว ล่าสุดผมเพิ่งไปล่าสมบัติที่เสินหนงเจี้ยมา ไปอยู่สักสิบกว่าวันมั้ง ได้สมบัติมาตั้งหลายหมื่นล้าน…”

“เช็ดเข้…”

พ่อหลิวฟังจนตาค้างอ้าปากหวอ

นี่มันยอดคนประเภทไหนกันวะ ทำไมถึงล่าสมบัติได้โหดขนาดนี้?

แล้วแบบนี้จะให้เขาช่วยยังไงล่ะเนี่ย?

จะให้ขอเงินเขาตรงๆ มันก็คงไม่เหมาะมั้ง?

แบบนั้นมันน่าอับอายขายขี้หน้าเกินไปแล้ว