บทที่ 88 ศัตรูของพ่อหลิว

"คุณน้าอย่าเพิ่งถอดใจไปเลยครับ เดี๋ยวผมลองคิดดูอีกที ให้คุณน้าไปทำอย่างอื่นแทน ธุรกิจผลไม้นี่กำไรมันบางเกินไป" จางทงเอ่ย

"ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ ครับคุณจาง!"

พ่อหลิวโค้งคำนับปลกๆ ใบหน้าเปี่ยมความดีใจจนแทบคลั่ง

มหาเศรษฐีระดับนี้ ในเมื่อลั่นวาจาแล้วย่อมไม่คืนคำแน่นอน

เพราะเขามีเงินเหลือเฟือ! แถมยังมีอิทธิพลบารมีล้นฟ้า

ไม่มีความจำเป็นต้องทำลายชื่อเสียงตัวเองเลยสักนิด

พ่อหลิวสั่งอาหารและเหล้ามาอย่างเบิกบานใจ ทั้งห้าคนเริ่มลงมือดื่มกิน จะว่าไปแล้ว รสชาติของร้านนี้อร่อยจนน่าทึ่ง ทำเอาจางทงยังต้องประหลาดใจ

ถึงขั้นจำชื่อร้านนี้ขึ้นใจ ร้านอาหารเทียนเซียง

ระหว่างมื้ออาหาร พ่อหลิวกับเฉินหนานแสดงท่าทีประจบสอพลอ เอาอกเอาใจจางทงสุดฤทธิ์

ซึ่งอันที่จริงก็ถือเป็นเรื่องธรรมดามาก

ในอดีตแม้พวกเขาจะเคยรุ่งเรืองมาก่อน แต่ช่วงที่พีคที่สุด ทรัพย์สินรวมกันยังไม่ถึงร้อยล้านด้วยซ้ำ

ตอนนี้ได้มานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับอภิมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินเกินแสนล้าน

จะไม่ให้รู้สึกกดดันได้อย่างไร?

หากไม่ใช่เพราะลูกสาวทั้งสองคนสวยหยาดเยิ้มราวกับนางฟ้าจนเข้าตาจางทง ได้กลายเป็นพนักงานของบริษัทประมูลเทียนเป่า แถมยังบังเอิญมาเจอกันตอนเดินช็อปปิ้ง ชั่วชีวิตนี้พวกเขาคงไม่มีโอกาสแบบนี้แน่

ความสามารถของพ่อหลิวไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เลย โดยเฉพาะฝีปากจัดว่ายอดเยี่ยมมาก

คงเป็นเพราะผ่านร้อนผ่านหนาวปากกัดตีนถีบในสังคมมานาน

เขาเล่าเรื่องสนุกๆ ออกมาไม่ขาดสาย

ส่วนเฉินหนานเองก็เป็นคนหัวไว คอยรับส่งมุกได้อย่างเข้าขา

สรุปก็คือ พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อดึงความสัมพันธ์กับจางทงให้แนบแน่นขึ้น เพื่อให้จางทงรู้สึกประทับใจในตัวพวกตน

"พี่ทง ผมขอเข้ากลุ่มแชตสมบัติทงเทียนของคุณได้ไหมครับ?"

พ่อหลิวเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง

"คุณพ่อเรียกพี่ทงเนี่ยนะ?!"

หลิวชิงซือกับหลิวชิงชิงแทบอยากจะเอามือปิดหน้า

นี่มันจะเลียแข้งเลียขาเกินไปแล้ว!

มาทำแบบนี้ต่อหน้าพวกเธอ มันดูไม่งามเลยสักนิด

แต่พ่อหลิวจะไปสนความรู้สึกของพวกเธอทำไมกัน?

ชั่วชีวิตนี้อาจจะมีโอกาสแค่หนเดียว ย่อมต้องคว้าเอาไว้ให้มั่น

"สรรพนามนี้นี่มัน…"

จางทงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ และรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง "ทำไมคุณน้าถึงอยากเข้ากลุ่มนี้ล่ะครับ?"

"ก็เพราะในกลุ่มมีแต่มหาเศรษฐีชื่อดังระดับโลกทั้งนั้นไงครับ! ขอแค่คอยแอบส่องเงียบๆ ฟังพวกเขาคุยกัน ก็ได้เรียนรู้อะไรตั้งเยอะแยะแล้ว ไม่ต้องถึงขั้นทะยานขึ้นสวรรค์ในพริบตาหรอก แค่ก้าวตามไปทีละนิดก็ยังดี"

พ่อหลิวพูดต่อ "การได้กินข้าวกับบัฟเฟตต์สักมื้อยังต้องจ่ายตั้งหลายล้านเลยนะครับ… พี่ทง ให้ผมเข้ากลุ่มเถอะนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่พูดจาซี้ซั้วเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคุณก็เตะผมออกจากกลุ่มได้เลย"

"ไม่ได้หรอกครับ คนที่จะเข้ากลุ่มได้ต้องเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงเท่านั้น เอาไว้รอให้คุณน้ามีทรัพย์สินเกินหมื่นล้านก่อนค่อยเข้ามานะครับ"

จางทงปฏิเสธโดยไม่ลังเล "ถ้ามีปัญหาอะไร มาหาผมก็พอแล้ว"

"ผมจะมีวันที่ทรัพย์สินเกินหมื่นล้านกับเขาด้วยเหรอเนี่ย?"

พ่อหลิวทั้งตกใจ ทั้งดีใจ ทั้งกังวลใจ และแน่นอนว่าตั้งตารอคอยเป็นที่สุด

หลังจากกินข้าวเสร็จ

ทั้งห้าคนก็พากันเดินออกมาจากร้าน

พลันบังเอิญเจอกับกลุ่มชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะเดินเข้าไปข้างในพอดี

หนึ่งในนั้นจำพ่อหลิวได้ จึงตะโกนลั่นขึ้นมาทันที "เถ้าแก่หลิว วันนี้วันดีอะไรกันเนี่ย ถึงได้พาครอบครัวมากินข้าวที่ร้านเทียนเซียงได้? ไม่กี่วันก่อนยังบอกว่าไม่มีเงินคืนฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? เงินแค่แสนหยวนน่ะฉันไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอกนะ แต่แกจะยืมแล้วไม่คืน ผลัดไปเรื่อยแบบนี้ไม่ได้!"

'เชี่ย พ่อของสองสาวตกอับถึงขั้นนี้เลยเหรอวะ? นี่ยังติดหนี้คนอื่นอยู่อีกเรอะ? เมื่อกี้ยังทำใจป้ำแย่งจ่ายเงินอยู่แท้ๆ มื้อนี้ฟาดไปตั้งสามพันหยวนเชียวนะเว้ย'

จางทงทำสีหน้าพิลึกกึกกือ

ที่แท้พ่อหลิวก็แค่แกล้งทำเป็นป๋าหน้าใหญ่ใจโตไปงั้นเอง

แต่โดนดักทวงหนี้ซึ่งๆ หน้าแบบนี้ มันไม่อับอายขายขี้หน้าเกินไปหน่อยเรอะ?

"เถ้าแก่ลู่ แกเข้าใจผิดแล้ว วันนี้ลูกสาวฉันเป็นคนเลี้ยง พอดีช่วงนี้ฉันแค่หมุนเงินไม่ทัน อีกไม่กี่วันก็คืนให้แล้วน่า วางใจเถอะ เคยเห็นฉันเบี้ยวหนี้ใครที่ไหนกัน?"

พ่อหลิวโกรธจนมือไม้สั่นระริก

เขาสาบานไว้ในใจ

วันหน้าจะต้องทำให้ไอ้แซ่ลู่นี่คุกเข่าลงกราบแล้วเรียกเขาว่าลูกพี่ให้จงได้

บังอาจมาหักหน้าเขาต่อหน้ามหาเศรษฐีแสนล้านแบบนี้

คอยดูเถอะมึง!

"เมื่อก่อนตอนแกมีเงิน เครดิตมันก็ดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้แกจนตรอกสิ้นดี แม้แต่สั่งผลไม้เข้าร้านยังต้องแปะโป้งไว้ก่อนเลย แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนมาคืนฮะ? เอาอย่างนี้ไหมล่ะ แกเอาร้านผลไม้นั่นมาหักหนี้ให้ฉันซะ! ถึงยังไงร้านแกมันก็เจ๊งกะบ๊งไม่ทำเงินอยู่แล้วนี่"

ในที่สุดเถ้าแก่ลู่ก็เผยหางจิ้งจอกออกมา

"เถ้าแก่ลู่ อย่าทำแบบนั้นเลยน่า นิสัยใจคอของเถ้าแก่หลิวแกไว้ใจได้อยู่นะ…"

"ใช่แล้วเถ้าแก่ลู่ แกทำแบบนี้มันเกินไปหน่อยมั้ง พอแค่นี้เถอะน่า ฉันขอเอาหัวเป็นประกันให้เอง ภายในสามเดือนเขาคืนเงินแน่"

"…"

ในกลุ่มคนพวกนั้นมีหลายคนที่รู้จักพ่อหลิว

สองคนในนั้นจึงช่วยออกโรงพูดไกล่เกลี่ยให้

ดูทรงแล้ว มนุษยสัมพันธ์ของพ่อหลิวคงไม่ได้แย่อะไรนัก

"เมื่อเดือนก่อนแกยุให้ฉันสั่งของเพิ่ม แถมยังเสนอหน้าเอาเงินมาให้ยืม… ที่แท้แกก็จ้องจะฮุบร้านผลไม้ของฉันนี่เองเรอะ? ขอบอกไว้เลยนะ ฝันไปเถอะมึง!" พ่อหลิวของขึ้นทันควัน

"จะพูดยังไงก็ช่าง แต่แกติดเงินฉันอยู่! เป็นหนี้ก็ต้องใช้ มันเป็นเรื่องธรรมดาของโลกโว้ย วันนี้ถ้าแกไม่คืนเงิน ก็มีให้เลือกแค่สองทาง ทางแรกคือยกตึกร้านมาขัดดอกให้ฉัน ส่วนทางที่สองก็ยกลูกสาวให้แต่งงานกับฉันสักคน วันหน้าฉันจะได้เรียกแกเป็นพ่อตา แล้วเงินแสนหยวนนั่นก็ยกให้เป็นค่าสินสอดไปเลย แถมฉันยังจะช่วยอุ้มแกกลับขึ้นมาใหม่ ช่วยให้ร้านผลไม้ของแกขยายสาขาไปทั่วทุกมุมเมืองอู่ ให้แกมีทรัพย์สินแตะร้อยล้านไปเลย ดีไหมล่ะ!"

เถ้าแก่ลู่รู้อยู่ตั้งนานแล้วว่าพ่อหลิวมีลูกสาวสวยหยาดเยิ้มถึงสองคน

วันนี้พอได้เห็นตัวจริง ก็พบว่างดงามสมคำร่ำลือจริงๆ

เขาเพิ่งจะจงใจหย่ากับเมียไปได้ไม่นานนี้เอง

ก็เพื่อหวังจะฮุบลูกสาวของพ่อหลิวมาเป็นเมียนี่แหละ

เขาใช้สารพัดเล่ห์เหลี่ยมบีบคั้นมาโดยตลอด จนในที่สุดร้านผลไม้ของพ่อหลิวก็ทยอยเจ๊งจนเหลือแค่สาขาสุดท้าย

วันนี้จังหวะเวลาสุกงอมเต็มที่แล้ว

ถึงเวลาที่จะหงายไพ่ในมือเสียที

พ่อหลิวโดนปิดหูปิดตามาตลอดและไม่เคยระแคะระคาย เพราะไม่เคยมีความแค้นต่อกัน แถมลู่กั่วก็เป็นยี่ปั๊วผลไม้รายใหญ่

ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะมาเล่นงานพ่อหลิวซึ่งเป็นแค่พ่อค้ารายย่อยที่รับของไปขาย

"แกฝันกลางวันไปเถอะ!"

พ่อหลิวโกรธจนตัวสั่นระริก

ไอ้สารเลวนี่บังอาจมาหมายปองลูกสาวของเขาเนี่ยนะ?

"สภาพคางคกอัปลักษณ์บวกเศษสวะอย่างแก ยังกล้ามาเพ้อเจ้อเรื่องฉันกับน้องสาวอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ! ก็แค่เงินแสนเดียวไม่ใช่รึไง คืนให้แกเดี๋ยวนี้แหละ" หลิวชิงซือเองก็โกรธจัดเช่นกัน "เป็นเพราะพ่อฉันห่วงหน้าตา ไม่ยอมบอกเรื่องความลำบากให้ฟัง แกถึงนึกว่าตระกูลหลิวของเราจะสิ้นไร้ไม้ตอกจนยอมให้คนชั่วช้าสารเลวอย่างแกมาชุบมือเปิบรึไง?"

เธอจัดการโอนเงินหนึ่งแสนหนึ่งพันหยวนให้เถ้าแก่ลู่ทันทีตรงนั้น "อีกหนึ่งพันหยวนคิดซะว่าเป็นดอกเบี้ยให้แก!"

"มีปัญญาคืนเงินจริงๆ เรอะเนี่ย?"

เถ้าแก่ลู่แค้นจนแทบกระอักเลือด

แต่เขายังคงตีหน้าด้าน แสยะยิ้มเยาะ "เถ้าแก่หลิว คราวนี้ลูกสาวแกช่วยชีวิตแกไว้ได้ก็จริง แต่ร้านผลไม้ของแกยังไงก็ต้องเจ๊งวันยังค่ำ ตอนนี้ไม่ยอมเซ้งออกไป วันหน้าก็มีแต่จะเน่าคามือ ถึงตอนนั้นต่อให้เป็นเทวดาหน้าไหนก็ช่วยแกไม่ได้หรอก"

"…"

พ่อหลิวกลับนิ่งเงียบ ไม่กล้าต่อปากต่อคำ

"แกเป็นใครไม่ทราบ ถึงได้ปากเก่งขนาดนี้?"

จางทงแค่นยิ้มถามขึ้นมา

"ฉันเหรอ ฉันคือลู่กั่ว ราชาผลไม้แห่งเมืองอู่โว้ย! ถ้าฉันไม่ส่งผลไม้ให้ไอ้เฒ่าหลิว มันก็ไม่มีผลไม้ไปขาย ถ้าไม่เจ๊งแล้วจะรอดเรอะ? ถึงตอนนั้นก็ต้องยอมก้มหัวยกลูกสาวให้ฉันอยู่ดี!"

ลู่กั่วประกาศออกมาอย่างลำพองใจ

"เหอะๆ…"

จางทงหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น ก่อนจะพาพวกพ่อหลิวเดินจากไป

พวกเขาพากันไปดูร้านผลไม้ของพ่อหลิวเป็นอันดับแรก

ทำเลจัดว่ายอดเยี่ยมมาก ล้อมรอบไปด้วยชุมชนที่มีประชากรหนาแน่น ฝั่งตรงข้ามยังมีโรงพยาบาลอีกหนึ่งแห่ง ตัวร้านกว้างขวางราวร้อยตารางเมตร ดูเป็นสัดเป็นส่วนและมีขนาดใหญ่พอตัว

"เมื่อก่อนร้านนี้เคยทำเงินได้เดือนละสองแสนหยวนเชียวนะ"

พ่อหลิวหวนรำลึกถึงความรุ่งโรจน์ในอดีต "ตั้งแต่มีพวกอีคอมเมิร์ซผุดขึ้นมา ธุรกิจก็ทรุดลงทุกวันๆ ตอนนี้ทำได้แค่ประคองตัวไม่ให้ขาดทุน พอค้าขายไม่ดี ผลไม้ขายไม่ออก มันก็เน่าเสีย พอจะไปสั่งของรอบใหม่ก็ต้องประหยัด ไม่กล้าสั่งผลไม้หลายๆ อย่างเข้ามา สุดท้ายการค้าก็ยิ่งแย่ลงไปอีก… มันลำบากจริงๆ นะครับ"

จากนั้นจางทงก็เดินไปดูโกดังเก็บผลไม้ของพ่อหลิว

มันเป็นห้องใต้ดินที่ลึกพอสมควร

แสงสว่างข้างในค่อนข้างสลัว

"พวกคุณอย่าเพิ่งตามเข้ามา"

จางทงเดินเข้าไปข้างใน แล้วหันกลับมาปิดประตูดังปัง

"เขาคิดจะทำอะไรของเขาน่ะ?"

เฉินหนานทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"ยัยผู้หญิงสายตาสั้นเอ๊ย ความคิดของระดับอภิมหาเศรษฐีนี่มันเรื่องที่คนอย่างเธอจะเดาออกเรอะ?"

พ่อหลิวถลึงตาใส่เฉินหนาน

"ฉันไม่ใช่คนสายตาสั้นสักหน่อย…"

เฉินหนานบ่นอุบอิบในลำคอ

เธอรู้ดีว่าตอนนี้จะมองข้ามพ่อหลิวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

สามีคนนี้มีลูกสาวแสนสวยถึงสองคน แถมยังเป็นที่ถูกตาต้องใจของอภิมหาเศรษฐีอีกต่างหาก

"พ่อลำบากขนาดนี้ ทำไมเธอไม่ยอมบอกฉันบ้างเลย?"

หลิวชิงซือหันไปถามหลิวชิงชิง

"พ่อก็ไม่ได้บอกฉันเหมือนกันนี่ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ?"

หลิวชิงชิงเองก็หดหู่ใจไม่แพ้กัน

วันนี้ต้องมาขายหน้าครั้งใหญ่

รู้สึกอับอายจนแทบไม่กล้าสู้หน้าจางทงเลยทีเดียว

ผ่านไปสองสามนาที จางทงก็เดินออกมา

เขาเอ่ยอย่างเรียบเฉย "คุณน้าครับ ผมเปลี่ยนใจแล้ว คุณน้าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนสายงานหรอก เรากลับมาผงาดในวงการผลไม้ได้อีกครั้ง! คุณน้าไปจดทะเบียนตั้งบริษัทใหม่ขึ้นมาเลย ใช้ชื่อว่าบริษัทผลไม้เทียนเป่า ผมถือหุ้น 51% ส่วนคุณน้าถือ 49% เรื่องผลไม้ผมจะเป็นคนจัดหามาเอง เป็นผลไม้ที่ปลูกจากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย โดยจะเอามาส่งไว้ในห้องเก็บผลไม้นี้ตอนดึกๆ… แต่ผมมีข้อแม้อย่างเดียว ต้องโค่นไอ้แซ่ลู่นั่นให้พังพินาศ ทำให้มันต้องชดใช้อย่างสาสมกับสิ่งที่มันทำลงไปในวันนี้!"