บทที่ 89 ชื่อข่มกัน ผลไม้เต็มห้องใต้ดิน

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ยกเลิกการค้าทุกอย่างกับหลิวเจิ้นกั่ว แม้แต่เปลือกผลไม้ก็ห้ามขายส่งให้มันเด็ดขาด ฉันจะทำให้ร้านของมันเจ๊งเดี๋ยวนี้ กล้ามีเรื่องกับฉัน กล้าไม่ยกลูกสาวให้ฉัน งั้นพวกแกทั้งบ้านก็ไปต้มน้ำดื่มประทังชีวิตซะเถอะ!”

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เริ่มงาน ลู่กั่วก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ครับ เถ้าแก่”

เหล่าผู้จัดการต่างตอบรับอย่างหวาดผวา กลัวจะไปสะกิดต่อมโทโสะของคนเหี้ยมโหดอารมณ์แปรปรวนอย่างลู่กั่วเข้า

“แต่ก่อนฉันก็เขม่นขี้หน้าไอ้สารเลวนั่นเต็มทน ชื่อบ้าอะไร ดันชื่อหลิวเจิ้นกั่ว? ฉันชื่อลู่กั่ว แบบนี้มันไม่เท่ากับแกตั้งใจข่มฉันหรอกเหรอ? ฉันถึงได้คอยเล่นงานแกอยู่เงียบๆ ทำให้ธุรกิจผลไม้ของแกทรุดฮวบจนเจ๊งไปทีละร้านไงล่ะ กล้ามาข่มฉัน เดี๋ยวฉันจะเหยียบแกให้จมดินก่อนเลย แถมยังบีบให้ยกลูกสาวให้ฉันด้วย บ้าเอ๊ย แต่ลูกสาวสองคนของไอ้งั่งนั่นดันสวยหยาดเยิ้มจริงๆ ซะด้วยสิ”

ลู่กั่วแสยะยิ้มชั่วร้าย

เขาทำธุรกิจค้าส่งผลไม้ คิดจะเล่นงานพ่อหลิวย่อมง่ายราวพลิกฝ่ามือ

แค่แอบหนุนหลังคู่แข่งของพ่อหลิว ให้ไปเปิดร้านในทำเลเดียวกัน แล้วแอบส่งผลไม้ให้คู่แข่งในราคาที่ถูกกว่า ขอเพียงต่างฝ่ายต่างเหยียบเรื่องนี้ไว้ พ่อหลิวก็ไม่มีทางระแคะระคายเลย

หากพ่อหลิวได้ยินเข้า คงโกรธจนอกแตกตาย ใครจะไปนึกว่าเพียงเพราะชื่อชงกันจนสะกิดต่อมโมโหของลู่กั่ว จะเป็นต้นเหตุให้เขาต้องตกอับลงเรื่อยๆ มิหนำซ้ำลูกสาวทั้งสองคนยังถูกอีกฝ่ายหมายตาไว้เป็นของเล่นในกำมืออีก

“เดิมทีฉันอุตส่าห์เมตตาเปิดทางรอดให้ ให้ยกลูกสาวมาเป็นทองแผ่นเดียวกัน ถึงตอนนั้นฉันก็จะไม่เล่นงานแกอีก แถมจะช่วยดึงให้กลับมาผงาดด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อแกเลือกทางตันเอง ฉันก็จะสงเคราะห์ให้!”

ลู่กั่วกัดฟันกรอด แววตาเปี่ยมรังสีอำมหิต

เขามั่นใจเต็มร้อย

เพราะผลไม้ทั้งหมดในเมืองอู่ล้วนต้องผ่านมือเขาทั้งสิ้น

ถ้าเขาไม่ส่งของให้ พ่อหลิวก็มีแต่นั่งตบยุงขายความว่างเปล่า

แล้วร้านผลไม้ของพ่อหลิวจะไม่เจ๊งได้ยังไง?

ทว่า สันดานเดิมของเขาเป็นคนระมัดระวังและเจ้าเล่ห์แสนกลอย่างยิ่ง

หลังจากตรึกตรองอีกครู่หนึ่งจนมองเห็นช่องโหว่ เขาก็ตระเวนต่อสายไปข่มขู่ทีละร้านทันที “ถ้าใครกล้าเอาผลไม้ที่รับไปจากฉันไปแบ่งให้หลิวเจิ้นกั่วละก็ ฉันจะแบนมันให้หมด!”

ทำเอาบรรดาเจ้าของร้านผลไม้กลัวจนตัวสั่นงันงก

สวรรค์ คราวนี้พ่อหลิวจบเห่แน่

ร้านสุดท้ายคงต้องปิดตัวลงตามไป

และคงถูกเฉดหัวออกจากวงการนี้ถาวร

น่าเวทนาแท้ๆ

อย่าได้ไปมีเรื่องกับลู่กั่วเด็ดขาดเชียว

ในสมรภูมิธุรกิจช่างเต็มไปด้วยคมดาบ เผลอเพียงนิดเดียวอาจถึงขั้นตายไร้แผ่นดินกลบหน้า

บางทียังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายเพราะอะไร

ซึ่งพ่อหลิวก็คือเหยื่อตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด

“ฮ่าๆ คราวนี้ไม่มีช่องโหว่อีกแล้ว!”

ลู่กั่วหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง

ชัยชนะอยู่ในกำมือ เขาลำพองใจถึงขีดสุด

ความรู้สึกที่ได้ชี้นิ้วกำหนดความเป็นความตายของคนอื่นได้ด้วยคำพูดแค่ประโยคเดียวนี่มันฟินชะมัด

ฉันนี่แหละคือราชาผลไม้แห่งเมืองอู่!

ใครหน้าไหนจะกล้ามางัดข้อกับฉัน?

หลิวเจิ้นกั่ว ฉันจะทำให้แกต้องคลานเข่าเข้ามาร้องขอ แล้วประเคนลูกสาวให้ฉันอย่างนอบน้อม

การที่ฉัน ลู่กั่ว คนนี้หมายตาลูกสาวแก มันคือเกียรติเป็นล้นพ้นแล้ว

รินเหล้ามงคลให้ดื่มดีๆ ไม่ชอบ ดันรนหาที่อยากดื่มเหล้าลงทัณฑ์

โง่เง่าสิ้นดี!

…

เช้าตรู่ พ่อหลิวกับเฉินหนานมายืนอยู่หน้าหลุมเก็บผลไม้ใต้ดินด้วยความประหม่าและกังวลใจเป็นล้นพ้น

จางทงเอาผลไม้มาส่งไว้หรือยังนะ?

เวลาแค่คืนเดียว เขาจะไปหาผลไม้มาทันได้ยังไง?

เพราะการจะเข้าไปเก็บผลไม้จากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ยไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

ต่อให้มีมุกเหินหาวบินไปบินกลับได้ แต่เที่ยวหนึ่งก็คงขนมาได้ไม่เท่าไร

มหาเศรษฐีระดับจางทง จะมีเวลาว่างมาทำอะไรแบบนี้หรือ?

แน่นอนว่าเมื่อวานพ่อหลิวได้ไปจดทะเบียนบริษัทตามที่จางทงสั่งเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เหลือแค่รอผลไม้มาส่งเท่านั้น

“หรือว่าเราค่อยมาดูพรุ่งนี้ดีคะ?”

เฉินหนานกังวลไม่แพ้กัน เธอกลัวเหลือเกินว่าเปิดเข้าไปแล้วจะเจอแต่ความว่างเปล่าจนต้องผิดหวัง

รอพรุ่งนี้น่าจะชัวร์กว่า

“มาถึงหน้าประตูแล้ว ยังไงก็ต้องเปิดดู”

พ่อหลิวกัดฟันไขกุญแจเปิดประตูออก

ทั้งสองคนเดินเข้าไปข้างในแล้วเปิดไฟ

มีผลไม้จริงๆ ด้วย กองพะเนินเทินทึกราวกับภูเขาย่อมๆ!

แถมยังมีหลากหลายถึงเจ็ดแปดชนิด

มีผลไม้หน้าตาเหมือนปี่แป แต่ลูกโตเท่าลูกบิลเลียด

มีผลไม้หน้าตาเหมือนส้มโอ แต่ใหญ่เท่าถังน้ำ

ยังมีผลไม้ที่เหมือนแอปเปิล แต่บางลูกโตเท่าลูกบาสเกตบอล

มีผลไม้ที่คล้ายส้ม แต่ผลใหญ่เท่าส้มโอ

และยังมีผลไม้หน้าตาเหมือนองุ่น แต่ละลูกกลับมีขนาดเท่ากำปั้น

…

สรุปสั้นๆ คือ ไม่มีผลไม้ชนิดไหนที่พวกเขาสองคนเคยเห็นมาก่อนในชีวิตเลยสักอย่าง

นี่เป็นของที่จางทงแวะไปเก็บมาจากดาวสมบัติเมื่อคืนอย่างแน่นอน ช่วงก่อนหน้านี้ตอนที่เขาสำรวจดาวสมบัติ ก็ค้นพบผลไม้อีกหลายชนิด ทั้งหมดล้วนมีรสชาติอร่อยเลิศล้ำ ไม่ได้ด้อยไปกว่าองุ่นไข่ห่านและผลไข่เป็ดเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ต้นผลไม้พวกนั้นสูงใหญ่มาก ส่วนใหญ่ชะลูดเสียดฟ้า

ตอนนี้เขามีมุกเหินหาว ลอยตัวขึ้นไปเด็ดผลไม้ได้ จึงเลือกเก็บแต่ลูกที่มีน้ำหนักเยอะๆ ซึ่งเก็บได้ง่ายดายมาก

ดังนั้น ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เขาก็ขนกลับมาได้ถึง 100,000 ชั่ง

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังค้นพบเรื่องมหัศจรรย์อีกอย่าง

การที่เขาต้องแบกของหนักหลายพันชั่ง มันกลับช่วยฝึกกาย ร่างกายสามารถกลืนกินพลังฟ้าดินและแก่นแท้สุริยันจันทราได้รวดเร็วขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากตรากตรำแบกหามจนเหน็ดเหนื่อย แล้วหันมาฝึกมวยต่อ ประสิทธิผลกลับรวดเร็วกว่าเดิมถึงสามเท่า

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่นานเขาก็จะสามารถบรรลุพลังสยบฟ้าขั้นที่สองได้แล้ว

บางที นี่อาจเป็นผลบุญจากการทำความดีของเขาก็ได้

ไม่เพียงได้ช่วยพ่อตา แต่ยังทำให้ชาวบ้านตาดำๆ อีกนับไม่ถ้วนได้ลิ้มรสผลไม้จากดาวสมบัติ

แถมยังบดขยี้เศษสวะอย่างลู่กั่วให้จมดินได้อีก!

แน่นอนว่า เขาจงใจไม่เก็บองุ่นไข่ห่านกับผลไข่เป็ดมา

เพราะเขาเคยอ้างว่านั่นเป็นผลไม้จาก “เขาต้าชิง”

ตอนนี้ผลไม้ต้องมาจากเสินหนงเจี้ย หน้าตามันย่อมต้องไม่เหมือนกันถึงจะเนียน

ทำแบบนี้จะได้ไม่เป็นที่น่าสงสัย

“พระเจ้าช่วย มากมายขนาดนี้เชียวเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกันเนี่ย? เขาเป็นเทพเซียนหรือเปล่า?”

เฉินหนานกับพ่อหลิวถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่ง ตกตะลึงจนตาค้าง

ชั่วข้ามคืนเดียว ขนผลไม้ 100,000 ชั่งออกมาจากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ยได้เนี่ยนะ

นี่มันความสามารถระดับสัตว์ประหลาดชัดๆ!

มิน่าล่ะเขาถึงกลายเป็นมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินนับแสนล้านได้

ผ่านไปพักใหญ่ ทั้งสองคนถึงค่อยได้สติกลับมา

สิ่งแรกที่ทำคือรีบหยิบขึ้นมาชิมทันที

ถ้าไม่อร่อย แน่นอนว่าคงขายยาก และคงโก่งราคาไม่ได้

ทว่า ผลไม้ทุกชนิดกลับมีรสชาติหวานฉ่ำอร่อยล้ำเลิศ จนพวกเขาแทบจะกลืนลิ้นตัวเองตามลงไปด้วย

มันอร่อยกว่าผลไม้เกรดพรีเมียมที่สุดในท้องตลาดแบบไม่เห็นฝุ่น

“พระเจ้าช่วย รวยแน่ ฉันกำลังจะรวยเละแล้ว!”

พ่อหลิวตื่นเต้นดีใจจนเต้นแร้งเต้นกา

จากประสบการณ์ของเขา ผลไม้คุณภาพสูงขนาดนี้ ขายปลีกชั่งละ 200 หยวน ขายส่งชั่งละ 150 หยวน

อย่างมากไม่เกินครึ่งเดือนก็เกลี้ยง

นั่นหมายความว่าจะฟันยอดขายได้เกือบ 20 ล้านหยวน

ส่วนแบ่งของเขาได้เกือบครึ่ง นั่นก็ปาเข้าไปเกือบ 10 ล้านหยวนแล้ว!

รอบเดียวก็กลายเป็นเศรษฐีได้เลยนะเนี่ย

“คุณคะ ฉันอยากได้วิลล่าหรู ฉันอยากขับซูเปอร์คาร์…”

เฉินหนานยิ้มแก้มปริ โอบคอพ่อหลิวแล้วออดอ้อนยกใหญ่

“ซื้อ! ซื้อให้หมด! อยากได้อะไรผัวจัดให้!”

พ่อหลิวเปย์ไม่อั้นอย่างป๋า

จากนั้นเขาก็หัวเราะร่าลั่นห้อง “ลู่กั่ว ไอ้ระยำเอ๊ย กล้ามาคิดฮุบร้านผลไม้ของฉัน แถมยังกล้ามาหมายตาลูกสาวฉันอีกเหรอ? ยังสะเออะมาทำกร่างต่อหน้ามหาเศรษฐีว่าแกคือราชาผลไม้ ถ้าไม่ส่งของให้ฉันก็ไม่มีทางรอดงั้นเรอะ? ผลลัพธ์ของการทำให้มหาเศรษฐีขัดใจ อีกเดี๋ยวแกก็จะได้เห็นแล้ว มึงรอดาวดิ้นได้เลย กูจะทำให้มึงเจ๊งจนไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน หลิวเจิ้นกั่วคนนี้แหละที่จะข่มไอ้ลู่กั่วอย่างมึงให้มิด!”

เขารีบขนผลไม้กลับไปที่ร้านทันที และเริ่มเปิดขายอย่างเอิกเกริก

กิจการขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนแทบเหยียบกันตาย

ไม่นานนัก ลูกน้องคนหนึ่งของลู่กั่วก็ได้รับข่าว จึงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด “บอสครับ แย่แล้วครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว…”