บทที่ 90 ลู่กั่วอึ้งไปเลย

"ตื่นตูมลนลานแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันวะ?"

ลู่กั่วตบโต๊ะฉาดใหญ่ "บอกกี่ครั้งแล้ว ต่อให้เขาไท่ซานถล่มลงมาตรงหน้าก็ต้องไม่เปลี่ยนสีหน้า กวางกระโจนตัดหน้าทางซ้ายก็ต้องไม่กะพริบตา ถึงจะทำการใหญ่ได้ ทำไมไม่รู้จักจำใส่กะโหลกไว้บ้างฮะ? เสียแรงที่กูคอยสั่งสอนจริงๆ!"

"เถ้าแก่ครับ เรื่องนี้มันน่าตกใจเกินไปจริงๆ มันเหลือเชื่อมากครับ!"

ลูกน้องพยายามข่มใจให้สงบสุดชีวิต แต่ก็ยังหอบแฮ่ก ไม่อาจซ่อนความตื่นตระหนกไว้ได้เลย

"ทำไม ฟ้ามันจะถล่มลงมารึไง? ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาจริงๆ ก็ยังมีพวกตัวสูงคอยค้ำไว้โว้ย!"

ลู่กั่วตวาดลั่น

"ฟ้า…ฟ้าไม่ได้ถล่มครับ แต่หลิวเจิ้นกั่วมีผลไม้แล้วครับ! เป็นล็อตใหญ่มาก แถมคุณภาพยังโคตรดี อร่อยแบบสุดยอด อร่อยกว่าผลไม้ของพวกเราเป็นร้อยเท่าเลยครับ! ผมกลัวว่าต่อไปผลไม้เราจะขายไม่ออก ไม่มีใครยอมกินอีกแล้วน่ะสิครับ"

"มันจะไปหาผลไม้มาจากไหน? ในเมื่อกูไม่ส่งของให้ มันก็อย่าหวังว่าจะได้แม้แต่เปลือกผลไม้เลยสักชิ้น! กูว่ามึงประสาทกลับไปแล้วมั้ง?" ลู่กั่วยังคงนั่งกระดิกเท้าสบายใจเฉิบ ไม่มีท่าทีร้อนรนแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่เชื่อคำพูดพวกนี้เลยสักนิด

"ผลไม้ของมันไม่ใช่ผลไม้ปลูกครับ แต่เป็นผลไม้ป่า มาจากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย! ผมเห็นมากับตาตัวเองเลย เถ้าแก่ไม่เชื่อก็ลองไปดูเองสิครับ"

"หา? ผลไม้ป่าจากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ยเนี่ยนะ?"

ลู่กั่วหน้าเหวอไปทันที

ผลไม้ป่าเนี่ยนะจะอร่อยขนาดนั้น?

เป็นไปได้ยังไง?

แล้วใครหน้าไหนเป็นคนส่งผลไม้ป่าพวกนี้ให้มันกันวะ?

"จริงครับเถ้าแก่ มีตั้งหลายชนิด คนไปยืนรอชิมกันแน่นเอี้ยด ใครได้กินก็ชมเปาะว่าอร่อยเหาะ จากนั้นก็แย่งกันซื้อแทบคลั่ง ราคาโคตรมหาโหด ชั่งละตั้งสองร้อยหยวนแน่ะครับ ตอนนี้ร้านผลไม้อื่นไม่มีลูกค้าเลยสักคน ใครๆ ก็บอกว่านี่ต่างหากถึงจะเป็นผลไม้ของจริง ในเมื่อมีของดีขนาดนี้ให้ซื้อ ก็ไม่จำเป็นต้องไปกินผลไม้อื่นอีกแล้ว เถ้าแก่ครับ ผลไม้ในโกดังเรายังมีอีกตั้งเยอะแยะ ถ้าไม่รีบหาทางแก้ มันต้องเน่าคาโกดังแน่ๆ ครับ"

"ไป ไปดูเดี๋ยวนี้!"

ลู่กั่วเริ่มลนลานขึ้นมาจริงๆ แล้ว ผลไม้ในมือเขามีอยู่ตั้งหลายแสนชั่ง แถมยังสั่งซื้อล่วงหน้าไว้อีกหลายล้านชั่ง ซึ่งกำลังทยอยส่งมาเรื่อยๆ ขืนขายไม่ออกขึ้นมา เขาได้กลายเป็นยาจกในพริบตาแน่

สิบนาทีต่อมา ลู่กั่วก็รุดมาถึงหน้าร้านผลไม้ของพ่อหลิว

ตรงจุดที่สะดุดตาที่สุดมีป้ายผ้าผืนใหญ่แขวนหราไว้: 'ร้านนี้มีผลไม้ป่าจากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ยจำหน่ายระยะยาวจำนวนมาก คุณไม่เคยเห็น และไม่เคยกินมาก่อน ไม่อร่อยยินดีคืนเงิน'

ผลไม้หลากหลายชนิดถูกนำมาวางโชว์เด่นอยู่ใต้ป้ายผ้านั้น

มีทั้งลูกผีผาผลเท่าลูกบิลเลียด ส้มโอลูกเท่าถังน้ำ แอปเปิลผลเท่าลูกบาสเกตบอล ส้มลูกเท่าส้มโอ และองุ่นเม็ดเท่ากำปั้น

โชว์ให้เห็นกันจะๆ เต็มสองตา

ในร้านเบียดเสียดยัดเยียดไปด้วยผู้คน ด้านนอกก็ต่อแถวยาวเหยียดเป็นหางว่าว ทุกคนต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างตื่นเต้นสุดขีด

"พระเจ้าช่วย อร่อยเกินไปแล้ว รสเลิศหาใครเทียบไม่ได้จริงๆ!"

"ผลไม้ที่เคยกินเมื่อก่อนกลายเป็นขยะไปเลย นี่สิถึงจะคู่ควรเรียกว่าผลไม้ของจริง!"

"ผลไม้ป่าธรรมชาติไร้สารพิษนี่มันอร่อยสุดยอด ฟินระเบิดไปเลย!"

"กัดเข้าไปแค่คำเดียว หอมฟุ้งเต็มปาก หวานฉ่ำชื่นใจสุดๆ"

"ผมเอาสิบชั่ง!"

"ฉันเอาส้มโอยักษ์สิบลูก!"

"…"

เปิดร้านปุ๊บก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า!

"มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ?"

ลู่กั่วทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เขาแอบนึกสงสัยอยู่หลายหนว่าตัวเองกำลังฝันร้ายอยู่หรือเปล่า

ในป่าลึกของเสินหนงเจี้ยมีผลไม้ป่าอยู่จริง แต่ไม่มีทางที่มันจะใหญ่โตมโหฬารและคุณภาพเลิศเลอขนาดนี้ได้หรอก

"เถ้าแก่ครับ จะทำยังไงกันดี ลูกค้ายิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ มีแต่คนด่าว่าผลไม้แบบเดิมกลายเป็นขยะไปเลย เถ้าแก่ดูร้านผลไม้ฝั่งตรงข้ามสิครับ ไม่มีลูกค้าสักคนเดียว เถ้าแก่ร้านนั้นหน้าเขียวปั๊ดไปหมดแล้ว" ลูกน้องเอ่ยขึ้น

เถ้าแก่ร้านผลไม้ฝั่งตรงข้ามแซ่เฉา นับว่าเป็นคนสนิทของลู่กั่ว

เมื่อก่อนได้รับผลไม้ไปในราคาที่ถูกกว่าพ่อหลิว จึงแย่งลูกค้าของร้านพ่อหลิวไปจนเรียบ

คอยร่วมมือกับลู่กั่วบีบพ่อหลิวให้จนตรอกทีละก้าวถึงขั้นล้มละลาย

เพื่อบีบให้พ่อหลิวยอมเซ้งหน้าร้าน ไม่ก็ต้องยอมยกลูกสาวให้แต่งงานกับลู่กั่ว

แผนการนี้ดำเนินมาหลายปีแล้ว

แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาจนได้

"เถ้าแก่เฉา สืบมาแน่ชัดหรือยัง? พ่อหลิวไปรับผลไม้พวกนี้มาจากที่ไหน?"

ลู่กั่วรีบต่อสายโทรศัพท์หาเถ้าแก่เฉาทันที

"มันไม่ได้โง่นะ แล้วมันจะยอมบอกได้ยังไง?"

เถ้าแก่เฉาตอบเสียงเครียด สีหน้ามืดมน

ตอนนี้อารมณ์ของเขาดำดิ่งถึงขีดสุด

แม้แต่แรงจะพูดยังแทบไม่มี

"แกจะไปกังวลอะไรนักหนา? ผลไม้ป่าแล้วมันยังไง? มันจะไปหามาส่งได้ตลอดรอดฝั่งรึไง อย่างมากก็ขายได้ไม่กี่วันก็หมดแล้ว ไม่ได้สะเทือนอะไรพวกเราเท่าไหร่หรอก"

ลู่กั่วไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ

"แต่ป้ายผ้ามันเขียนไว้ชัดเจนเลยนะว่า มีผลไม้ป่าจากเสินหนงเจี้ยจำหน่ายระยะยาวจำนวนมาก"

เถ้าแก่เฉาเอ่ย "มันต้องไปเจอแหล่งผลไม้ป่าขนาดใหญ่แน่ๆ แถมยังมีวิธีเก็บรักษาด้วย"

"เรื่องนั้นก็มีวิธีรับมือ แค่แอบสะกดรอยตามมันไป ก็รู้แล้วว่ามันไปรับของมาจากใคร"

ลู่กั่วกล่าว "พวกเราค่อยเสนอราคาตัดหน้าให้สูงกว่าก็สิ้นเรื่อง"

"ตอนนี้ในห้องเก็บผลไม้ใต้ดินของมันมีผลไม้ป่าตุนอยู่ตั้งหลายแสนชั่งนู่น"

เถ้าแก่เฉาพูดเกินจริงไปบ้าง "เมื่อกี้ของหน้าร้านหมด มันก็ขับรถไปขนมาเพิ่ม ฉันส่งคนสะกดรอยตามถึงได้รู้… ถ้าไม่ใช้เวลาสักสิบวันครึ่งเดือนก็ขายไม่หมดหรอก แล้วแบบนี้ผลไม้ในมือพวกเรามันจะมีใครยอมกินอยู่อีกเรอะ?"

อย่างไรก็ตาม เถ้าแก่เฉาเองก็ไม่ได้กังวลจนเกินไปนัก

เพราะเขาเป็นแค่ร้านขายปลีก ของในสต็อกมีไม่เยอะ

ถ้าในร้านขายไม่ออก พรุ่งนี้ก็แค่ไม่ต้องรับของมาเพิ่ม

ไม่ได้เสียหายมากมายอะไร

แต่ลู่กั่วนี่สิที่ไม่เหมือนกัน

และเขาก็ไม่มีหน้าที่ต้องไปคอยแบกรับความเดือดร้อนแทนลู่กั่วสักหน่อย

ดังนั้น เขาถึงไม่ได้คิดจะรีบไปรายงานลู่กั่วตั้งแต่แรก แต่รอให้อีกฝ่ายมาเห็นด้วยตาตัวเอง

"ให้ตายสิวะ…"

ลู่กั่วสบถด่าอย่างหัวเสีย

เรื่องมันกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?

เมื่อวานพ่อหลิวยังดูจนตรอกสิ้นหวังอยู่แท้ๆ!

แม้แต่หนี้แค่แสนเดียวยังไม่มีปัญญาจ่าย

แล้วทำไมวันนี้ถึงหาผลไม้ป่ามาได้มากมายขนาดนี้?

ตกลงใครเป็นคนช่วยมันกันแน่?

หรือว่า… จะเป็นไอ้เด็กเมื่อวานนี้?

ตอนนั้นมันยังถามอยู่เลยว่าเขาเป็นใคร ทำไมถึงวางก้ามใหญ่โตนัก?

แถมตบท้ายด้วยการส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันอีกสองที

หมอนั่นเป็นใครกันแน่?

ต้องสืบให้รู้ให้ได้!

ทว่าในเวลานี้ เขากลับจนปัญญา

เพราะการจะตามสืบคนแปลกหน้าที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ ต่อให้เส้นสายกว้างขวางแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

"เอาไงดีวะเนี่ย?"

ลู่กั่วร้อนใจจนอยู่ไม่สุขเหมือนมดบนกระทะร้อน

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็นึกแผนการออก

เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วเดินอาดๆ ตรงเข้าไปในร้านผลไม้ของพ่อหลิว

"ลู่กั่ว แกมาทำอะไรที่นี่?"

พ่อหลิวเหลือบไปเห็นเข้าพอดี จึงเอ่ยเย้ยหยันทันควัน "คงไม่ได้คิดจะมาก่อกวนหรอกนะ? บอกไว้ก่อนเลยว่าเสียเวลาเปล่า จุดจบของแกน่ะมันถูกกำหนดไว้แล้ว!"

เบื้องหลังเขามีอภิมหาเศรษฐีอย่างจางทงคอยหนุนหลังอยู่ทั้งคน

มีหรือจะต้องไปกลัวคนอย่างลู่กั่ว!

"ผลไม้พวกนี้ใครขายให้แก?"

ลู่กั่วเค้นถาม

"แกคิดว่าฉันจะยอมบอกแกเหรอ? ต่อให้บอกไป แกก็ไม่มีปัญญาไปเอาของมาขายอยู่ดีนั่นแหละ"

พ่อหลิวแสยะยิ้มเยาะอย่างมีเลศนัย

"ไอ้เด็กหนุ่มเมื่อวานนี้เป็นคนเอามาให้แกใช่ไหม? ใช่หรือเปล่า?!"

ลู่กั่วคาดคั้นต่อ

"เหอะๆ แกก็ลองเดาดูสิ?"

สีหน้าของพ่อหลิวเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยถากถาง

มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะยอมบอกความจริง

เขาคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มานานหลายปี ต่อให้โดนลอบกลั่นแกล้งสารพัดก็ยังเอาตัวรอดมาได้ตั้งขนาดนี้

ฝีมือและชั้นเชิงย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

"เดาบ้านแกสิ!"

ลู่กั่วโกรธจนแทบกระอักเลือด

"เมื่อก่อนฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมร้านผลไม้แถวนี้ถึงขายถูกขนาดนั้นได้แถมยังมีกำไร ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว เป็นเพราะแกส่งของให้พวกเขาถูกกว่า แกจงใจบีบให้ฉันเจ๊ง แล้วก็แกล้งยอมให้ฉันติดเงินค่าผลไม้ หวังจะฮุบร้านของฉันไป พอฉันหมดเนื้อหมดตัว แกก็จะเสนอหน้ามาสู่ขอ เอาเรื่องหนี้สินและผลประโยชน์มาบีบให้ฉันยกลูกสาวให้แก" พ่อหลิวกัดฟันกรอด "แถมฉันยังสงสัยอีกว่า ที่แกเพิ่งหย่าไปเมื่อเร็วๆ นี้ก็คงจงใจเตรียมไว้เพื่อการนี้ แกนี่มันชั่วช้าสารเลวจริงๆ! แต่น่าเสียดายที่แกเลือกเป้าหมายผิดคน… เอาเป็นว่า ฉันจะทำให้แกลิ้มรสชาติของการล้มละลายดูบ้าง!"

"เหอะๆ คิดจะทำให้ฉันล้มละลาย ฝันกลางวันไปเถอะ! แต่ถ้าฉันจะทำให้แกหมดเนื้อหมดตัวล่ะก็ มันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ รอดูฝีมือฉันได้เลย!" ลู่กั่วแค่นยิ้มเย็น ท่าทางมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม