บทที่ 91 ความบ้าคลั่งครั้งสุดท้าย

“แกมีแผนชั่วอะไรก็งัดออกมาให้หมด ถ้าแกชนะ ฉันยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลแกเลยเอ้า!”

พ่อหลิวเหยียดยิ้มดูแคลนเต็มใบหน้า ไร้ซึ่งความกังวลหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

“ทุกคนฟังทางนี้ก่อน ฟังผมพูดสักสองสามคำ! ผลไม้ป่าพวกนี้ลูกใหญ่โตผิดปกติ แต่กลับไม่เคยมีใครเคยพบเห็นมาก่อน ผมล่ะกลัวจริงๆ ว่าจะเป็นผลไม้กลายพันธุ์จากการปนเปื้อนรังสีนิวเคลียร์ ขืนกินเข้าไปอาจจะตายทรมานก็ได้นะ!”

ลู่กั่วแกล้งทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยผู้คนแล้วตะโกนลั่น

“จริงด้วยสิ ผลไม้ลูกใหญ่ขนาดนี้มันแปลกเกินไป อาจเป็นผลไม้กลายพันธุ์จริงๆ ก็ได้…”

“พระเจ้าช่วย ที่แท้ก็เป็นผลไม้รังสีนิวเคลียร์เหรอเนี่ย? แบบนี้ใครจะกล้ากิน! ฉันไม่ซื้อแล้ว เอาชีวิตรอดไว้ก่อนดีกว่า”

“น่ากลัวชะมัด ดันเป็นผลไม้ปนเปื้อนรังสีนิวเคลียร์ ไร้จิตสำนึกสิ้นดี กล้าเอาผลไม้แบบนี้มาขายได้ยังไงกัน? ทางการไม่คิดจะเข้ามาจัดการบ้างหรือไง?”

“…”

ลูกไม้นี้ได้ผลชะงัดทันตา

คนที่กำลังแย่งกันซื้อต่างพากันตื่นตระหนก รีบวางผลไม้ลงทันที

บางคนถึงขั้นจะขอคืนเงิน

“ฮ่าๆ คราวนี้เห็นหรือยังล่ะ? การจะทำให้แกไม่เหลืออะไรเลยมันง่ายนิดเดียว ตอนนี้ต่อให้แกคุกเข่าอ้อนวอน ฉันก็ไม่มีวันช่วยหรอก จะรอดูแกหมดเนื้อหมดตัวจนล้มละลายไปเลย!”

ลู่กั่วแสยะยิ้มเหี้ยม

“หึๆ งั้นแกก็รอดูไม้เด็ดของฉันบ้าง”

พ่อหลิวแค่นยิ้มเย็น ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่น “ทุกคนฟังให้ดี! ร้านผลไม้ของเราเป็นร้านในเครือของบริษัทผลไม้เทียนเป่า ผลไม้ทั้งหมดเป็นของที่คุณจางทง นักล่าสมบัติ ไปได้มาจากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย ปลอดภัยไร้สารปนเปื้อน ไร้รังสีแน่นอน แถมยังช่วยบำรุงผิวพรรณความงามด้วย บริษัทเทียนเป่าก็ก่อตั้งโดยคุณจางทงผู้ก่อตั้งบริษัทประมูลเทียนเป่า มุกเหินหาวเขาก็เป็นคนหามาได้… แม้แต่ผลไม้ไข่ห่านกับผลไม้ไข่เป็ดเขาก็เก็บมาจากส่วนลึกของเขาต้าชิง ผ่านการตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ทุกวันนี้พอวางขายปุ๊บก็โดนแย่งซื้อเกลี้ยงปั๊บ!”

“หา? ร้านผลไม้นี้เจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ? มีความเกี่ยวข้องกับพี่เฟยด้วย ถ้าอย่างนั้นก็เชื่อถือได้แน่นอน!”

“ที่แท้ก็เป็นผลไม้จากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย มิน่าล่ะถึงได้อร่อยขนาดนี้ เสินหนงเจี้ยบ้านเรานี่มันสุดยอดและมหัศจรรย์จริงๆ ถึงว่าล่ะทำไมเทพเสินหนงในอดีตถึงต้องไปชิมสมุนไพรร้อยชนิดที่นั่น”

“เถ้าแก่หลิว คุณดวงเฮงสุดๆ ไปเลยนะเนี่ย ถึงเข้าตากรรมการอย่างพี่เฟยได้ ต่อไปนี้รวยเละแน่…”

“…”

ผู้คนคลายความกังวลลง และเริ่มกลับมาแย่งกันซื้อใหม่อีกครั้ง

“พวกคุณอย่าไปฟังมันโม้! คนกระจอกอย่างมันจะไปรู้จักจางทงได้ยังไง? เอาเถอะ ต่อให้จริง แต่ผลไม้มันลูกใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่มีผลตรวจยืนยัน ผมคนหนึ่งล่ะที่ไม่กล้ากิน ถ้าพวกคุณไม่กลัวตายก็ซื้อไปเถอะ…”

ลู่กั่วเริ่มลนลาน แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าไม่ใช่พ่อหลิวพัง ก็ต้องเป็นเขาที่พัง สองฝ่ายไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้อีกต่อไป

เขาจึงทำได้แค่ใส่ร้ายป้ายสี ปล่อยข่าวลือต่อไป

“ที่เขาพูดก็มีเหตุผลนะ ก่อนจะมีผลตรวจออกมาชัดเจน ฉันก็ไม่กล้ากินเหมือนกัน”

“รออีกสักสองสามวันค่อยมาซื้อดีกว่า…”

“…”

ฝูงชนเริ่มลังเลขึ้นมาอีกครั้ง หลายคนถึงกับหมดอารมณ์อยากซื้อไปในทันที

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จางทงก็เดินผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับหลิวชิงซือและหลิวชิงชิงที่เดินขนาบข้าง ในมือเขาถือเอกสารสองสามชุดพลางเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ทุกท่าน อย่าไปหลงเชื่อพวกสวะปั่นหัวเลยครับ นี่คือเอกสารรับรองคุณภาพ มีครบสำหรับผลไม้ทุกชนิดเลย”

ตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากขนผลไม้กลับมา จางทงก็รีบติดต่ออู่หน่าทันที เพื่อให้เธอช่วยประสานงานหาคนมาตรวจรับรองให้

แผนการสกปรกของอีกฝ่ายน่ะ เขาเดาทางไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

ทีแรกอู่หน่ายังแอบหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่พอได้ยินจางทงบอกว่าหามุกเหินหาวมาได้ถึงหกเม็ด เธอก็ดีใจจนแทบบ้า รีบตอบตกลงแทบจะในวินาทีนั้น

ผลการตรวจถึงได้ออกมาอย่างรวดเร็วทันใจขนาดนี้

“ของจริงด้วย มีตราประทับตรวจรับรองผลไม้ชัดเจนเลย!”

“ฮ่าๆ คราวนี้สบายใจได้แล้ว ลุยซื้อได้เต็มที่เลยโว้ย ฉันขอเหมาอย่างละสิบชั่ง!”

“…”

ทุกคนตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วก็โล่งใจจนหมดสิ้น

นาทีนี้ ใครหน้าไหนกล้ามาขวางไม่ให้พวกเขาซื้อผลไม้ ก็ถือเป็นศัตรูที่ต้องโดนรุมยำให้เละ!

“นี่…นี่อาจจะเป็นของปลอมก็ได้นะ…”

ลู่กั่วหน้าซีดเผือด สีหน้าขมขื่น มือไม้เริ่มสั่นระริก

แม้แต่น้ำเสียงยังแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

เพราะเขาเริ่มได้กลิ่นอายแห่งหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว

“ของปลอมงั้นเหรอ? แกเป็นใครกัน ถึงกล้าบอกว่าเอกสารรับรองจากหน่วยงานของรัฐเป็นของปลอมฮะ?”

อู่หน่าพร้อมชายร่างใหญ่สองคนเดินก้าวเข้ามา สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่ลู่กั่วอย่างเอาเรื่อง

“แล้วเธอเป็นใครวะ? ฉันจะเป็นใครแล้วมันไปเกี่ยวหัวอะไรเธอด้วย?”

ลู่กั่วโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยหยาดเยิ้มแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้กร่างและแผ่ออร่าน่าเกรงขามขนาดนี้

เข้ามาถึงก็พุ่งเป้าเล่นงานเขาเลยเนี่ยนะ?

ฉันไปมีความแค้นอะไรกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่!

แล้วฉันก็ไม่ได้คิดจะแต่งงานกับเธอสักหน่อย!

“ฉันชื่ออู่หน่า มาจากหน่วยจัดการเหตุการณ์ผิดปกติ มีหน้าที่จัดการกับเรื่องผิดปกติทุกรูปแบบ”

อู่หน่าควักบัตรประจำตัวออกมา โชว์ให้ดูพลางเอ่ยเสียงเฉียบ “ส่วนแกกำลังปล่อยข่าวลือใส่ร้าย ก่อความตื่นตระหนก… จับตัวมันไว้ เอาไปสอบปากคำให้ละเอียด!”

“ครับ หัวหน้า!”

ชายฉกรรจ์สองคนกดตัวลู่กั่วลงกับพื้นเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ ก่อนจะใส่กุญแจมือทันที

“ฉันไม่ยอมรับ! ฉันไม่ได้ทำผิด!”

ลู่กั่วแผดเสียงร้องด้วยความเคียดแค้น

“เหอะ ไม่ยอมรับงั้นเหรอ?”

อู่หน่าแค่นหัวเราะเยาะ “หลายปีมานี้ แกคอยกดดันเถ้าแก่หลิวอยู่ลับๆ มาตลอด เป้าหมายก็เพื่อให้เขาล้มละลาย แล้วบีบบังคับให้เขายกลูกสาวให้ เมื่อวานแกก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว วันนี้ยังกล้ามาปล่อยข่าวลือใส่ร้าย บ่อนทำลายความมั่นคงของชาติจนต้องกลายมาเป็นนักโทษ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แกแกว่งเท้าหาเสี้ยนเองหรอกเหรอ?”

“เธอ…เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”

ลู่กั่วเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ ก็อย่าทำตั้งแต่แรกสิ”

อู่หน่าเผยสีหน้าดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง

เศษสวะพรรค์นี้ ขอแค่เจอเมื่อไหร่ แม่จะสั่งสอนให้เข็ดหลาบ

เพราะงั้น คราวนี้ลู่กั่วไม่มีทางจบสวยแน่นอน

“ฮ่าๆ ไอ้สวะนี่ปล่อยข่าวลือจนโดนรวบแล้ว!”

“ไอ้หมอนี่มันสารเลวจริงๆ อายุจะปาเข้าไปสี่สิบกว่าแล้ว ยังคิดจะแต่งงานกับลูกสาวสวยปานหยาดฟ้ามาดินของเขาอีกเนี่ยนะ?”

“…”

ฝูงชนต่างพากันรุมประณามลู่กั่วด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

“วิธีของพี่ทงนี่มันสุดยอดจริงๆ ใช้เวลาแค่คืนเดียว ก็เป่าลู่กั่วจนแหลกเป็นผงได้เลย”

“สุดยอด เก่งกาจเกินไปแล้ว มีแบ็กใหญ่ขนาดนี้ จะไม่ผงาดขึ้นมาได้ยังไงกัน?”

พ่อหลิว เฉินหนาน หลิวชิงซือ และหลิวชิงชิง ต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า ทั้งยังเลื่อมใสจางทงจนแทบจะกราบกราน

สิ่งที่จางทงแสดงออกมาไม่ใช่แค่พลังอำนาจ แต่ยังเป็นสติปัญญาอันเฉียบแหลมจนน่ากลัว

ถ้าไม่ได้เตรียมใบรับรองคุณภาพมาล่วงหน้า วันนี้คงจบไม่สวยแน่ๆ

“ทุกท่านคะ ฉันมาจัดการเรื่องในวันนี้ในฐานะตัวแทนของรัฐ จากการตรวจสอบพบว่า ผลไม้ทั้งหมดมาจากส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย ปราศจากการปนเปื้อนและรังสีนิวเคลียร์ใดๆ ทั้งสิ้น ซ้ำยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูงกว่าผลไม้ทั่วไปหลายร้อยเท่า การกินเป็นประจำอาจช่วยให้อายุยืนยาวขึ้นด้วยซ้ำค่ะ” อู่หน่าประกาศด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพราะฉะนั้น วางใจแล้วซื้อกันได้ตามสบายค่ะ แต่ขอร้องว่าอย่าซื้อตุนกันเยอะเกินไป เพราะจำนวนยังมีจำกัด อยากให้ประชาชนคนอื่นๆ ได้ทานกันอย่างทั่วถึงค่ะ”

“พระเจ้าช่วย นี่ขนาดรัฐออกมารับประกันเองเลยนะ โคตรเจ๋ง!”

“ที่จริงก็เพราะคุณภาพผลไม้มันดีเกินไป รัฐถึงต้องออกมาชี้แจงด้วยตัวเองยังไงล่ะ”

“ได้ยินรัฐออกมารับประกันกับหูแบบนี้ มันฟินชะมัด”

“ต่อไปอาจจะจำกัดการซื้อแน่ๆ! ต้องรีบกว้านซื้อให้เยอะที่สุด”

“…”

ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์ แต่ละคนรู้ความหมายเป็นนัยดี จึงรีบโกยผลไม้ใส่ถุงกันยกใหญ่

แทบไม่ต่างอะไรกับการปล้นสะดม

เรียกว่าหัวบันไดไม่แห้งของจริง

ส่วนผลไม้ของลู่กั่ว ก็ไม่มีพ่อค้ารายไหนคิดจะไปเหมาซื้อส่งอีกต่อไป

ทั้งหมดกองพะเนินค้างอยู่ในโกดัง เริ่มเน่าเสียอย่างรวดเร็ว

เป็นเพราะแผนการของลู่กั่วมารยาและต่ำช้าเกินไป ทั้งยังวางอำนาจบาตรใหญ่จนทำให้จางทงหมดความอดทนเข้าจริงๆ

เขาจึงยอมเสียเวลาและลงแรงไปบ้าง เพื่อใช้พลังที่เหนือกว่าเล่นงานอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด!

และแน่นอนว่า มันคือการถล่มราบคาบในดาบเดียว