บทที่ 92 รับมือความรวยฟ้าประทานไม่ไหวแล้ว

ภายในห้องแห่งหนึ่ง ลู่กั่วกำลังถูกสอบสวน

เขาเป็นพวกเขี้ยวลากดินที่โลดแล่นอยู่ในวงการมานาน ย่อมไม่มีทางยอมปริปากพูดอะไรง่ายๆ เขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาเรื่องที่เคยแอบกลั่นแกล้งพ่อหลิว แต่เรื่องกุข่าวใส่ร้ายนั้นเขาปฏิเสธไม่ออก ทว่าข้อหาหลังนี้ก็มีโทษไม่หนักหนาเท่าไรนัก

เพราะถึงอย่างไรสิ่งที่เขาพูดก็ไม่ได้ผิดไปเสียทีเดียว การเอาผลไม้สายพันธุ์ใหม่มาขายโดยไม่มีใบรับรอง ย่อมถือเป็นปัญหาจริงๆ

ข้อหาหนักที่สุดก็แค่หาว่าใบรับรองคุณภาพเป็นของปลอมเท่านั้น

"ไอ้เศษสวะ แกอายุตั้งสี่สิบกว่าแล้ว ยังกล้าคิดจะแต่งงานกับลูกสาวเขาที่เพิ่งอายุสิบกว่าปีอีกเหรอ? แถมยังบีบให้เขาต้องปิดร้านผลไม้ไปตั้งร้อยกว่าสาขา แกยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย?"

ชายร่างยักษ์ตบหน้าเขาสุดแรงจนหัวแทบระเบิด หน้าบวมฉึ่งขึ้นมาทันตา เลือดกลบปาก

"แกกล้าทำร้ายร่างกายเหรอ? แกทำผิดกฎนะโว้ย ฉันจะฟ้องแก!"

ลู่กั่วกุมหน้าตัวเองด้วยความโกรธจัดและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด

"ฉันไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นคนของหน่วยจัดการเหตุการณ์ผิดปกติ ไม่ใช่แค่ตบแกได้นะ แต่จะเป่ากบาลแกทิ้งยังได้เลย" ชายร่างยักษ์ชักปืนพกออกมาจ่อหน้าผากลู่กั่ว "คราวนี้ฉันถามอีกที จะคายออกมาไหม?"

"ผมพูดแล้ว… ผมยอมพูดแล้วครับ…"

ลู่กั่วขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความเย็นยะเยือกแล่นเข้ากระดูกดำ

นี่มันขู่ฆ่ากันเห็นๆ!

ใครจะกล้าแข็งขืน?

ไม่กล้าเด็ดขาด

"งั้นรอไปก่อน ขอฉันสั่งสอนแกสักยก ให้รู้ซึ้งถึงผลของการโกหกเสียหน่อย"

ชายร่างยักษ์ถีบลู่กั่วจนล้มคว่ำ แล้วระดมหมัดเท้าเข่าศอกใส่ไม่ยั้ง

"ไอ้พวกงี่เง่าอย่างแกนี่แหละ ที่ผลาญทรัพยากรของประเทศชาติ!"

"ไอ้เศษสวะอย่างแกนี่แหละ ที่ทำให้ฉันต้องมาเสียเวลา!"

"รู้ไหมว่าเวลาของพวกเรามีค่าแค่ไหน? ต้องจัดการเรื่องใหญ่ระดับประเทศอีกตั้งเท่าไร?"

"…"

ชายร่างยักษ์ทั้งกระทืบทั้งก่นด่าอย่างเดือดดาลสุดขีด

"ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ อย่าตีผมอีกเลย ตีอีกผมตายแน่ๆ"

ลู่กั่วที่โดนซ้อมจนหน้าตาบวมปูดส่งเสียงร้องโอดครวญไม่ขาดปาก

คราวนี้ไหนเลยจะกล้าโกหกอีก?

เขารีบคายความจริงออกมาหมดเปลือก

นอกจากเรื่องที่เชื่อว่าชื่อชงกันแล้ว อีกเหตุผลคือเขาแอบหมายตาเฉินหนาน ภรรยาของพ่อหลิว

เมื่อตามตื๊อจีบไม่สำเร็จหลายครั้งเข้าก็กลายเป็นความอับอายและโกรธแค้น จนคิดจะบีบให้พ่อหลิวล้มละลาย

เขาจึงเริ่มลอบบ่อนทำลายพ่อหลิวเรื่อยมา

ทว่าต่อมาเขากลับพบว่าพ่อหลิวมีลูกสาวฝาแฝดที่สวยสะกดสายตา ไร้ที่ติจนยากจะหาใครเทียบ

เขาจึงเปลี่ยนแผนการใหม่

กะว่าจะยื่นมือเข้าช่วยตอนที่พ่อหลิวกำลังจะล้มละลาย เผื่ออีกฝ่ายจะยอมยกลูกสาวให้แต่งงานกับตน

จากนั้นค่อยใช้เล่ห์เหลี่ยมหว่านล้อมสาวน้อย ทุกอย่างก็คงสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

พอสารภาพจนหมด ลู่กั่วก็หลุดพ้นจากนรกขุมนั้นเสียที

เขาถูกส่งตัวไปยังสถานกักกันตามกระบวนการปกติ

และถูกคุมขังไว้ชั่วคราว

ในที่สุดเส้นสายของเขาก็สำแดงฤทธิ์เดช

เจ้าหน้าที่ตำรวจในสถานกักกันรู้จักเขาเป็นอย่างดี

อีกทั้งยังดูแลเขาไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้ต้องโดนซ้อมอีก

"ผู้หมวดเหอครับ ช่วยบอกผมทีเถอะ ตกลงแล้วผมไปล่วงเกินใครเข้ากันแน่?"

ลู่กั่วเอ่ยถาม

"หึๆ ไม่ใช่ว่าแกไปล่วงเกินใครหรอก แต่แกหาเรื่องรนหาที่ตายเองต่างหาก"

ผู้หมวดเหอกล่าว "หลิวชิงซือ ลูกสาวคนโตของหลิวเจิ้นกั่วน่ะ เป็นถึงผู้จัดการประมูลของบริษัทประมูลเทียนเป่า แถมยังเป็นผู้หญิงที่จางทงหวงแหนที่สุดด้วย แกกล้าดียังไงไปยุ่งกับผู้หญิงของเขา? ช่างกินดีหมีหัวใจเสือมาแท้ๆ แกคงไม่เคยสัมผัสความตายสินะ ถึงได้กล้าขนาดนี้ เขามีทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน แถมยังเป็นสุดยอดนักล่าสมบัติผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ เหาะเหินเดินอากาศได้ การจะบี้แกให้ตายก็ไม่ต่างอะไรกับบดขยี้มดสักตัว แต่เพราะเขาเคารพกฎหมาย ถึงได้เลือกใช้วิธีทางธุรกิจจัดการแก ไม่อย่างนั้นป่านนี้แกคงไม่ได้มานั่งหายใจอยู่ตรงนี้หรอก โดนสับเป็นชิ้นๆ โยนให้หมากินไปนานแล้ว"

"ไอ้หนุ่มคนนั้น… คือจางทงงั้นเหรอ?"

ใบหน้าของลู่กั่วซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก

เมื่อวานเขายังไปอวดดีหมายปองหลิวชิงซือต่อหน้าต่อตาหมอนั่น แถมยังคุยโวว่าตัวเองคือราชาผลไม้ ต่อให้เทวดาหน้าไหนก็ช่วยพ่อหลิวไม่ได้

ผลสุดท้ายเลยโดนสายฟ้าฟาดถล่มใส่แบบไม่ทันตั้งตัว

อาณาจักรผลไม้ของเขาพังทลายราบเป็นหน้ากลอง

ตัวเองก็ต้องมาระเห็จเข้าคุก

นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

ทำไมดวงเราถึงได้บัดซบขนาดนี้?

ต้องมาเจอตออย่างจางทงเนี่ยนะ?

"ถึงแกจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ทรัพย์สินก็แค่ร้อยกว่าล้าน แล้วอายุอานามก็ปาเข้าไปสี่สิบกว่าแล้ว ยังกล้าเพ้อฝันอยากได้สาวงามล่มเมืองอย่างหลิวชิงซือมาครอบครองอีกเหรอ? ลำพังคิดก็เกินตัวแล้ว นี่ยังสารพัดแผนชั่วช้าที่แกงัดมาใช้อีก นั่นแหละคือการเดินเข้าหาความตายของแท้!" ผู้หมวดเหอเย้ยหยัน "ดูท่าแกจะอ่านหนังสือน้อยไปจริงๆ ถึงไม่เข้าใจคำว่า 'หญิงงามนำพาหายนะ' เอาเถอะ ฉันจะเมตตาอธิบายให้ฟัง: หากไร้ซึ่งกำลังวังชา แต่กลับดึงดันอยากครอบครองยอดพธู มันก็จะชักนำมหันตภัยล้นฟ้ามาสู่หัวแกเอง"

"ผม…"

ลู่กั่วพูดอะไรไม่ออก ได้แต่จมดิ่งสู่ความสิ้นหวังสุดขีด

ตัวเขารนหาที่ตายจริงๆ

จุดจบถูกลิขิตไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

ทั้งหมดเป็นเพราะอ่านหนังสือน้อยไปแท้ๆ!

"วาสนาไม่คู่ควร หญิงงามนำพาหายนะ"

ผู้หมวดเหอเริ่มติดลม เทศนาสั่งสอนต่อ "สองประโยคนี้ล้วนเป็นคำเตือนสติ ประโยคหลังแกคงเข้าใจแล้ว คราวนี้ฉันจะอธิบายประโยคแรกให้ฟัง…"

"ขอบคุณที่ช่วยชี้แนะทางสว่างครับ…"

ลู่กั่วซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"ฉันขอเตือนแกด้วยความหวังดีอีกข้อ รีบขายทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดให้เกลี้ยง แล้วไสหัวไปจากเมืองอู่ซะ อย่าได้โผล่หน้ามาให้เขาเห็นอีกเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รังเกียจที่จะย่ำแกจมดินอีกสักรอบ ลำพังแค่ช้างเผลอเหยียบโดยไม่ตั้งใจ ก็กลายเป็นภัยพิบัติล้างผลาญชีวิตแกได้แล้ว แกจะตายแบบศพไม่สวยเอา"

ผู้หมวดเหอกล่าวเตือน

"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"

ลู่กั่วซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

ผู้หมวดเหอช่างเป็นคนดีจริงๆ อุตส่าห์ช่วยสั่งสอนปรัชญาและหลักการใช้ชีวิตให้ตั้งมากมาย

สิ่งนี้จะต้องช่วยให้เขารอดพ้นจากหายนะได้อย่างแน่นอน

หลังจากนี้คงต้องหนีไปอยู่เมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก เปิดแผงขายผลไม้เล็กๆ ประทังชีวิต ก็น่าจะยังพอเอาตัวรอดได้

คงไม่ถึงกับต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในร่องน้ำคลำหรอก

เฮ้อ… น่าเสียดายที่เมื่อก่อนอ่านหนังสือน้อยไป ถึงไม่เข้าใจสัจธรรมพวกนี้

จนต้องมาเผชิญชะตากรรมอเนจอนาถเช่นวันนี้

เขาทอดถอนใจอยู่นานสองนาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดว่า "ผู้หมวดเหอครับ แม้สิ่งที่คุณพูดมาจะถูกทั้งหมด แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าชื่อเรามันชงกันอยู่ดี เจ้าเวรนั่นชื่อหลิวเจิ้นกั่ว ส่วนผมชื่อลู่กั่ว คำว่าเจิ้นมันแปลว่าสยบ ผมเลยโดนมันกดทับจนมิดหัว ซวยจริงๆ…"

"…"

ที่ร้านผลไม้ของพ่อหลิว เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ ลูกค้าหลั่งไหลกันมาเป็นระลอก ไม่มีทีท่าว่าจะขาดสาย

เพียงแค่ครึ่งเช้า ก็ขายไปได้กว่าห้าพันชั่ง ยอดขายทะยานทะลุล้านหยวน

พ่อหลิวฟันส่วนแบ่งไปเหนาะๆ กว่าห้าแสนหยวน

นี่มันโกยเงินเข้ากระเป๋าชัดๆ!

ได้เงินเร็วเหลือเกิน ทำกำไรได้มหาศาลสุดๆ

กำไรดีกว่าตอนเปิดร้านร้อยกว่าสาขารวมกันเสียอีก

อะไรคือจุดสูงสุดของชีวิต นี่ไงล่ะคือจุดสูงสุด!

ตัวเขานี่มันยอดคนจริงๆ มีลูกสาวดีเลิศตั้งสองคน

นำพาดวงมหาเศรษฐีมาให้แท้ๆ

ฟิน… โคตรจะฟิน

อีกไม่นานเขาจะต้องผงาดขึ้นมา อีกไม่นานจะต้องกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่

เขาควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ คอยหยิบเงินขึ้นมานั่งนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พอมองดูเงินที่งอกเงยขึ้นเรื่อยๆ ในใจก็ยิ่งฟินจนบรรยายไม่ถูก

"คุณคะ วันนี้เราอาจจะขายได้เกินหมื่นชั่งแน่ๆ… คงกวาดกำไรไปเหนาะๆ 1.5 ล้านหยวน ได้ปอร์เช่กับบีเอ็มดับเบิลยูคันใหม่อย่างละคันมาชัวร์ๆ" เฉินหนานพูดด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข "คราวนี้ห้ามมาหาว่าฉันเป็นตัวผลาญเงินอีกนะ ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย เป็นเพราะไอ้ชั่วลู่กั่วนั่นต่างหากที่แอบเล่นงานคุณอยู่ลับๆ"

"ไม่ว่าแล้วแน่นอน ที่ผ่านมาเป็นเพราะผมมันไร้น้ำยาเอง เป็นเพราะผมโง่เง่าเองที่ตาบอดมองไม่เห็นต้นสายปลายเหตุมาตลอด"

พ่อหลิวรีบเอาอกเอาใจ

"คุณคะ นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เรื่องพรรค์นี้มันผิดวิสัยคนทั่วไป ใครจะไปคาดคิดกันล่ะ?"

เฉินหนานเอ่ยปลอบ

"ทั้งหมดมันเป็นเพราะผมยังไม่แกร่งพอ และไม่มีเบื้องหลังคอยหนุนหลังต่างหาก แต่ตอนนี้ผมไม่กลัวอะไรแล้วทั้งนั้น ข้างหลังผมมีพี่ทงคอยคุ้มกะลาหัวอยู่!"

บนใบหน้าของพ่อหลิวฉายแววภาคภูมิใจอย่างหาที่สุดมิได้

"คุณคะ เลิกเรียกเขาว่าพี่ทงได้แล้วน่า เอาเข้าจริงเขาก็นับเป็นว่าที่ลูกเขยของคุณนะ"

เฉินหนานท้วงติง

"อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้นเลย วาสนาไม่คู่ควร… ผมขอเรียกพี่ทงต่อไปนั่นแหละดีแล้ว"

พ่อหลิวกล่าวด้วยสีหน้าหวั่นเกรง

กลัวก็แต่วาสนาของลูกสาวจะไม่ถึงขั้น รับมือกับความร่ำรวยล้นฟ้าที่ประทานลงมาไม่ไหวต่างหากเล่า!