บทที่ 93 พาอู่หน่าออกทะเลไปแล้ว

ในห้องส่วนตัวของร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง ใกล้กับร้านผลไม้ของพ่อหลิว

จางทงกำลังพบปะพูดคุยกับอู่หน่า

ด้านหลังของอู่หน่ามีชายร่างใหญ่สองคนยืนคุมเชิงอยู่ แผ่กลิ่นอายกดดันน่าเกรงขาม

ส่วนด้านหลังของจางทงกลับมีสองสาวงามระดับท็อปยืนขนาบ นั่นคือหลิวชิงซือและหลิวชิงชิง

เดิมทีก็จิบชากันอยู่ดีๆ

แต่จู่ๆ บรรยากาศก็พลันตึงเครียดขึ้นมา

"ถ้าฉันจะขอให้คุณส่งมอบมุกเหินหาวสามเม็ดให้เดี๋ยวนี้เลย แทนที่จะรอถึงวันประมูล นี่คุณยังไม่ไว้ใจรัฐอีกเหรอ รัฐบาลไม่มีทางทำเรื่องประเภทเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพลแน่นอน"

อู่หน่าพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้สักหน่อย แค่มีอีกเรื่องอยากให้ช่วยต่างหาก"

จางทงพูด

"ฉันต้องคอยตามเช็ดก้นให้คุณเช้าจรดเย็น คุณทำตัวสงบเสงี่ยมกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง"

อู่หน่าถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "ว่ามาสิ ไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก ถ้าไม่ยากเกินไป เดี๋ยวจะช่วยจัดการให้"

"ผมไปก่อเรื่องที่ไหนกัน คุณใส่ร้ายผมชัดๆ"

จางทงพูดอย่างหงุดหงิด

ผมนี่พลเมืองดีมีคุณธรรมแท้ๆ ไม่เคยไปหาเรื่องใส่ตัวสักนิด

มือผมก็มี ทำไมต้องให้คุณมาคอยเช็ดก้นด้วย พูดจาเลอะเทอะสิ้นดี

"เรื่องที่คุณก่อมันน้อยเสียเมื่อไหร่"

อู่หน่าเริ่มหักนิ้วไล่ทีละข้อ "คดีมนุษย์บิน คดีผลไม้ลึกลับที่เซียงหนาน คดีประมูลมุกเหินหาว แล้วยังคดีผลไม้ลึกลับที่เมืองอู่นี่อีก มีเรื่องไหนบ้างที่ไม่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว ช่วงนี้พวกเราตั้งกี่คนต้องคอยตามล้างตามเช็ดให้คุณ นี่ฉันพูดผิดตรงไหน"

"แบบนี้เรียกก่อเรื่องเหรอ ผมว่าผมทำความดีต่างหาก"

จางทงเถียง "ยังไงรัฐก็ได้ประโยชน์ ประชาชนก็ได้ประโยชน์ทั้งนั้น"

"เอาเถอะๆ ไม่ไร้สาระกับคุณแล้ว เสียเวลาเปล่า"

อู่หน่าโบกมือตัดบทอย่างรำคาญ "มีเรื่องอะไรก็รีบว่ามา ฉันต้องรีบเอามุกเหินหาวกลับไป สถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์ตั้งไม่รู้เท่าไหร่กำลังรออยู่ เสียเวลาไปแค่นาทีเดียวก็น่าละอายใจแล้ว"

"คืออย่างนี้ ผมได้ของเหลวลึกลับมาอย่างหนึ่ง สงสัยว่าอาจมีสรรพคุณวิเศษ อยากให้คุณช่วยหาผู้เชี่ยวชาญมาตรวจวิจัยให้ละเอียดหน่อย ทางที่ดีขอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"

จางทงหยิบขวดบรรจุของเหลวสีขาวสามขวดออกมาจากกระเป๋า

"นี่มันดูเหมือนนมชัดๆ คุณรู้ได้ยังไงว่าเป็นของเหลวลึกลับ"

อู่หน่ากวาดตามองอย่างละเอียด

"ก็เพราะมันหยดออกมาจากยุ้งฉางสองข้างของต้นไม้นารีผลน่ะสิ"

จางทงตอบ

"ต้นไม้นารีผลคือต้นอะไร แล้วไอ้ยุ้งฉางสองข้างนั่นมันคืออะไรกันแน่ คุณช่วยพูดให้มันเคลียร์ๆ หน่อยได้ไหม"

อู่หน่าหน้าดำทะมึน

ไอคิวก็สูงลิบลิ่ว ทำไมถึงพูดจาให้กระชับและเข้าใจง่ายไม่เป็นนะ

"คุณดูเองเดี๋ยวก็รู้…"

จางทงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดคลิปวิดีโอตอนที่ยุ้งฉางสองข้างของต้นไม้นารีผลกำลังหยดน้ำยางสีขาวให้อีกฝ่ายดู

"นี่คือต้นไม้เหรอเนี่ย"

อู่หน่าเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง "คุณไปเจอมาจากที่ไหน"

"ส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย ในจุดที่ลับตาที่สุด"

จางทงตอบ

"พวกผลไม้นั่นก็มาจากที่นั่นด้วยงั้นเหรอ"

ดวงตาของอู่หน่าเป็นประกายวาววับ เจิดจรัสและงดงามจนแทบไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ

"ใช่แล้ว"

จางทงพยักหน้ารับอย่างจริงจัง

"คุณนำทางสิ พาฉันไปดูเดี๋ยวนี้"

อู่หน่ารีบบอก

"อย่าเลยดีกว่า บอกตรงๆ นะ นอกจากผมแล้วไม่มีใครเข้าไปได้หรอก ถึงจะเข้าไปได้ก็มีแต่ตายสถานเดียว"

จางทงพูดเป็นตุเป็นตะ

"เหอะ หลงตัวเองเข้าไป คิดว่าใต้หล้านี้ไร้เทียมทานอยู่คนเดียวหรือไง ลูกน้องฉันสุ่มมาสักคนก็ใช่ว่าจะด้อยกว่าคุณ ส่วนฉันเองก็ใช้มือเดียวซัดคุณหมอบได้สบายๆ"

อู่หน่าแสยะยิ้มเยาะ "หรือจะมาลองประลองกันสักตั้งไหมล่ะ"

"พวกเดียวกันเอง ไม่ต้องประลองหรอก"

จางทงไม่อยากไปประลองกับคนพวกนี้อยู่แล้ว

เพราะอีกฝ่ายสามารถส่งยอดฝีมือมาได้เรื่อยๆ ไม่รู้จบ ขืนสู้ไปมีแต่จะเหนื่อยตายเปล่า

ยังไงไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องยอมแพ้อยู่ดี

ลำพังกำลังคนคนเดียว จะไปสู้ศักยภาพระดับประเทศได้อย่างไร

เพราะพวกเขามียอดคนสารพัดรูปแบบซ่อนอยู่เต็มไปหมด

ขอแค่ส่งนักพรตฉางเหมยออกมา ยอมแลกด้วยการเผาผลาญอายุขัยแล้วร่ายวิชาเต๋า เช่น อัสนีบาต ก็ทำให้เขาโดนฟ้าผ่าจนตัวไหม้เกรียมเนื้อหนังแหลกเหลวได้แล้ว

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะฝึกจนถึงขั้นที่สองของพลังสยบฟ้า และฝึกกายก้าวหน้าไปอีกขั้น ถึงจะพอต้านทานไหว

"จะเข้าไปได้หรือเปล่ามันเป็นเรื่องของพวกเรา คุณไม่ต้องมาเป็นห่วง ตอนนี้เอามุกเหินหาวมาให้ฉัน แล้วพวกเราบินไปด้วยกันเพื่อดูให้เห็นกับตา วางใจเถอะ ฉันจะช่วยเร่งให้คนวิจัยสรรพคุณของของเหลวลึกลับนี่ให้กระจ่างโดยเร็วที่สุดแน่นอน"

อู่หน่าร้อนใจจนทนไม่ไหว ยืนกรานว่าจะต้องไปดูให้ได้

"งั้นก็ได้ แต่พวกคุณห้ามเอาชีวิตไปเสี่ยงเด็ดขาด และห้ามบุ่มบ่ามด้วยล่ะ"

จางทงยอมตกลง แล้วหยิบมุกเหินหาวสามเม็ดออกมา

"ยอดเยี่ยมมาก ประเทศของเราได้มุกเหินหาวมาอีกสามเม็ดแล้ว"

อู่หน่าดีใจจนแทบคลั่ง รีบสั่งการให้หน่วยงานพิเศษโอนเงินให้จางทงทันที 15,000 ล้านหยวน

"พวกเธอกลับไปที่วิลล่าก่อนเถอะ หรือจะไปทำธุระของตัวเองก็ได้"

จางทงหันไปสั่งหลิวชิงซือและหลิวชิงชิง

จากนั้นเขากับพวกของอู่หน่ารวมสามคนก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปบนนภา

"พี่เขยนี่สุดยอดจริงๆ เลย ทั้งเก่งกาจทั้งมหัศจรรย์เหลือเกิน"

หลิวชิงชิงมองตามแผ่นหลังที่ไกลออกไปของจางทง พลางทอดถอนใจไม่หยุด "พี่ พี่นี่โชคดีมีความสุขจริงๆ เลยนะ ทำไมถึงได้มีวาสนาดีขนาดนี้นะ"

"บอกแล้วไงว่าเขาไม่ใช่พี่เขยของเธอ"

หลิวชิงซือค้อนขวับอย่างเอียงอาย

"คิกๆ ยังจะปิดบังฉันอีกเหรอ ตอนกอดกันกลมฉันก็เห็นอยู่นะ"

หลิวชิงชิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "แบบนี้เขาเรียกว่ายิ่งปิดยิ่งพิรุธนะพี่"

"พูดกับเธอไม่รู้เรื่องจริงๆ…"

หลิวชิงซือจนปัญญาจะอธิบาย

"ทำไมฉันจะไม่เข้าใจล่ะ พี่ก็แค่โดนเขาเลี้ยงดูไว้ใช่ไหมล่ะ"

หลิวชิงชิงพูด "แต่ในความเป็นจริงก็ยังเป็นพี่เขยฉันอยู่ดี แค่เอาไปป่าวประกาศให้คนอื่นฟังไม่ได้ก็เท่านั้นเอง"

"ไม่ใช่สักหน่อย ไม่ใช่นะ…"

หลิวชิงซือหน้าแดงซ่าน ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี

นี่เราโดนเลี้ยงดูไว้จริงๆ เหรอ

ไม่ใช่สิ ไม่ใช่เลย

จ้าวเชี่ยนต่างหากที่โดนเลี้ยงดู

ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย

ฉันเป็นถึงผู้ดำเนินการประมูล เป็นลูกน้องของเขาต่างหาก

แค่มีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันเป็นพิเศษนิดหน่อยเท่านั้นเอง

…

"มุกเหินหาวนี่มันวิเศษจริงๆ"

"เร่งความเร็วได้ไม่จำกัดเลย โคตรสะใจ"

"ถ้าถอดรหัสความลับออกมาได้ ต่อไปทุกคนพกติดตัวคนละเม็ด โลกเราคงได้ก้าวเข้าสู่ยุคเหินเวหาจริงๆ แน่"

ทั้งสามคนฝั่งอู่หน่าต่างเอ่ยปากชื่นชมขณะกำลังบินอยู่บนฟ้า

"บางที วันนั้นอาจจะมาถึงก็ได้นะครับ"

จางทงเองก็มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวังและความมั่นใจ

เขาไม่ได้มั่นใจเรื่องการถอดรหัสวิจัยหรอก แต่มั่นใจเรื่องการออกล่าหอยบินเพิ่มต่างหาก

อานุภาพของอาวุธปืนยังคงไร้เทียมทานบนดาวสมบัติ

คราวหน้า คงต้องลองไปสำรวจแถวแม่น้ำหรือชายทะเลดูบ้างแล้ว

ยุคเหินเวหา บางทีอาจใกล้เข้ามาแล้วจริงๆ

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย และร่อนลงตรงหน้าถ้ำลับตาแห่งหนึ่ง

"ที่นี่เหรอ"

พวกอู่หน่าทั้งสามคนรู้สึกแปลกใจ ปนกับความสับสนและงุนงง เพราะเท่าที่มองดูก็ไม่เห็นมีอะไรเลย

"ในถ้ำนี้มีความลี้ลับซ่อนอยู่ครับ" จางทงบอก "มันสามารถทะลุเข้าไปยังมิติขนาดย่อมแห่งหนึ่งได้ ด้านในมีพืชพรรณและผลไม้ลึกลับอยู่มากมาย ผมเรียกมิตินั้นว่าแดนลับ"

"งั้นคุณก็นำทางสิ"

อู่หน่าตื่นเต้นจนตัวสั่นระริก

"ไม่ใช่ทุกคนจะเข้าไปได้หรอกนะครับ คุณกับผมลองเข้าไปในถ้ำดูก่อนแล้วกัน ส่วนอีกสองคนให้เฝ้าอยู่ข้างนอก อย่าให้ใครเข้าออกเด็ดขาด"

จางทงว่า

"พวกนายสองคนเฝ้าไว้ให้ดี ห้ามกะพริบตาเด็ดขาด ต้องระวังตัวให้มากด้วย"

อู่หน่าออกคำสั่งอย่างจริงจัง จากนั้นจึงเดินตามจางทงเข้าไปด้านใน

ลูกทีมสองคนนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ต่อให้เทียบในระดับสากลก็ยังถือเป็นยอดฝีมือแถวหน้า สองคนรวมพลังกันสามารถรับมือกับคนนับร้อยพันได้สบาย ดังนั้นเธอจึงวางใจมาก

ภายในถ้ำลึกมาก

แต่ก็เดินมาถึงจุดสิ้นสุดอย่างรวดเร็ว

ไม่มีอะไรที่ดูวิเศษหรือแปลกประหลาดเลยสักนิด

"ต้องทำยังไงถึงจะเข้าไปในแดนลับได้"

อู่หน่าถามด้วยความคาดหวัง

"ต้องเป็นผู้มีวาสนาเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้ คุณหลับตาลง แล้วตั้งสมาธิสัมผัสดูสักหนึ่งนาที ถ้าจับกระแสทางเข้าได้ ก็จะเข้าไปได้เองครับ"

จางทงพูดเป็นเรื่องเป็นราว

อู่หน่ารีบหลับตาลงทันที

และแทบจะในเวลาเดียวกัน ทางเข้าลึกลับก็พลันปรากฏขึ้น จางทงพริบตาเดียวก็มุดหายเข้าไป แล้วโผล่กลับออกมาที่ห้องใต้ดินของวิลล่าในเมืองอู่ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "หึๆ คราวนี้คงไม่ตามมาสืบเรื่องของฉันอีกแล้วสินะ พวกคุณก็อยู่ศึกษาวิจัยถ้ำนั่นไปให้หนำใจเถอะ"