บทที่ 94 นักพรตฉางเหมยคิดจะรับศิษย์

อู่หน่าตั้งจิตสัมผัสอย่างจริงจังอยู่นาทีหนึ่ง ไม่สิ อย่างน้อยก็สามนาที แต่กลับพบว่าไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง

เธอผิดหวังเป็นที่สุด ดูท่าคงไม่ใช่คนมีวาสนาสินะ

สุดท้ายจำต้องลืมตาขึ้นมา

จากนั้นเธอก็พบว่าจางทงหายตัวไปแล้ว

หรือว่าจะเข้าไปในแดนลับแล้ว?

หรือไม่ก็ออกไปข้างนอก?

อู่หน่าเริ่มค้นหาอย่างละเอียด

แม้ถ้ำจะลึก ทว่ากลับไม่มีทางแยกใดๆ เลยสักนิด

ทะลุตรงดิ่งตั้งแต่ต้นจนสุดทาง

แน่นอนว่าไม่พบอะไรทั้งสิ้น

สุดท้ายเธอจึงเปิดไฟฉายแล้วเดินออกไปข้างนอก

ถามขึ้นว่า "จางทงล่ะ?"

"จางทงไม่ได้เข้าไปกับคุณเหรอครับ? คุณกลับมาถามพวกเราเนี่ยนะ?"

ยอดฝีมือพลังพิเศษทั้งสองคนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก มองอู่หน่าเหมือนมองคนบ้า

"เขาไม่ได้ออกมาเหรอ?"

อู่หน่าถามด้วยความตกตะลึง

"ไม่ออกมาเลยครับ พวกเราเบิกตากว้างจ้องอยู่ตลอด ในช่วงเวลาสั้นๆ แค่นี้ มีแค่ยุงบินออกมา 39 ตัว แล้วก็มียุงบินเข้าไปอีก 25 ตัว ไม่มีอย่างอื่นเลยครับ"

ลูกทีมคนหนึ่งพูดขึ้น

"หรือว่าในถ้ำจะมีแดนลับอยู่จริงๆ? จางทงเข้าไปแล้วงั้นเหรอ?"

อู่หน่าตื่นเต้นและดีใจจนปิดไม่อยู่ จึงสั่งให้ลูกทีมสองคนเข้าไปลองดูบ้าง

ส่วนเธอคอยเฝ้าอยู่ที่ปากถ้ำ

ไม่นานนัก ลูกทีมทั้งสองก็ส่ายหน้าเดินออกมา "พวกเราสัมผัสอะไรไม่ได้เลยครับ แถมยังค้นหาอย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้ว ไม่มีถ้ำลับอะไรเลย ผนังหินก็ตันหมด"

"หรือว่าจะมีการวางค่ายกลเอาไว้?"

อู่หน่าพูด "เป็นค่ายกลที่ผู้บำเพ็ญเซียนในอดีตสร้างขึ้นมางั้นเหรอ?"

"อาจจะเป็นไปได้นะครับ"

ลูกทีมทั้งสองคนเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาเช่นกัน

เรื่องนี้มันพิลึกและผิดปกติมากจริงๆ

"ต้องหาคนมาช่วยแล้ว!"

อู่หน่าโทรศัพท์ไปตามนักพรตฉางเหมยและยอดฝีมืออีกสิบกว่าคนมา

โดยนั่งเฮลิคอปเตอร์ตรงมาทันที

"แดนลับมีอยู่จริงงั้นรึ? จางทงหายตัวไปในถ้ำจริงๆ รึ?"

พอนักพรตฉางเหมยลงจากเครื่องบิน ก็ตื่นเต้นจนหนวดเครากระดิกชี้ฟ้า

อู่หน่าเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด

ทุกคนก็อดใจไม่ไหว พากันเข้าไปลองดูสักรอบ

แต่สุดท้ายทุกคนก็คว้าน้ำเหลวเหมือนกันหมด

ต่างพากันผิดหวังและเซ็งไปตามๆ กัน

กลายเป็นว่าไม่มีใครมีวาสนาเลยสักคนเดียว

"ไม่มีร่องรอยของค่ายกลใดๆ เลย และไม่มีกลิ่นอายประหลาดอะไรด้วย ไม่เหมือนว่าจะมีแดนลับอยู่เลยนะ"

นักพรตฉางเหมยกล่าว

"แต่จางทงหายตัวไปแล้วจริงๆ นะคะ"

อู่หน่าแย้ง

"เขาอาจจะฉวยโอกาสตอนที่พวกเจ้าไม่ทันสังเกต แอบย่องหนีไปแล้วเพื่อแกล้งพวกเจ้าเล่นก็ได้"

นักพรตฉางเหมยบอก

"มีคนเบิกตากว้างจ้องอยู่ตั้งสองคน เขาจะแอบหนีไปได้ยังไงกันคะ?"

"ข้ายังทำได้เลย"

นักพรตฉางเหมยตอบ

"ถ้าหากจางทงเข้าไปในแดนลับจริงๆ เดี๋ยวเขาก็ต้องออกมาจากทางนี้อยู่ดี พวกเราแค่ค่อยๆ รอไปก็พอครับ"

ลูกทีมคนหนึ่งพูดขึ้น

"พวกเราไม่ใช่คนมีวาสนา มาเฝ้ารออยู่ตรงนี้ ทางเข้าแดนลับก็จะไม่ปรากฏ แล้วจางทงก็คงไม่มีวันได้ออกมาตลอดกาลน่ะสิ" อีกคนแย้งขึ้นมา

"งั้นก็ไปรอข้างนอก ดูซิว่าเขาจะออกมาเมื่อไหร่?"

อู่หน่ากล่าว

"หรือว่าจะลองติดกล้องวงจรปิดดูล่ะครับ? บางทีขอแค่สัมผัสไม่ได้ถึงคน ทางเข้าแดนลับอาจจะปรากฏขึ้นมาก็ได้นะ?"

ลูกทีมคนหนึ่งเสนอไอเดีย

ต้องยอมรับเลยว่าคนพวกนี้เก่งกาจและมีความสามารถจริงๆ

วิเคราะห์ได้รวดเร็ว ตรรกะชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ลองดู"

อู่หน่าพยักหน้า

ไม่นานนัก กล้องวงจรปิดหลายตัวก็ถูกติดตั้งจนเรียบร้อย

พวกเขาทั้งหมดก็ถอยออกไปข้างนอก

ทว่า รออยู่นานครึ่งค่อนวัน จางทงก็ยังไม่ออกมา

"แย่แล้วล่ะสิ ทางเข้าแดนลับอาจจะตรวจจับกล้องวงจรปิดได้ ก็เลยไม่ยอมปรากฏออกมา ทำให้จางทงออกมาไม่ได้"

นักพรตฉางเหมยกล่าว

พวกเธอจึงจำใจต้องถอดกล้องวงจรปิดออกทั้งหมด

จากนั้นก็เฝ้ารอต่อไป แต่ละคนยืนเรียงแถวแน่นขนัดอยู่หน้าปากถ้ำ ชนิดที่ว่าแม้แต่ยุงสักตัวก็บินลอดออกไปไม่ได้

จางทงแอบงีบหลับอยู่ในวิลล่าไปหนึ่งชั่วโมง

จากนั้นก็ลงไปที่ห้องใต้ดิน เข้าสู่อุโมงค์ลึกลับอีกครั้ง

ครู่ต่อมา จางทงก็แบกผลไม้น้ำหนักหลายร้อยชั่ง อีกมือหนึ่งก็หิ้วถังใส่น้ำยางสีขาวขุ่น เดินทอดน่องออกมาจากถ้ำอย่างสบายอารมณ์

"พระเจ้าช่วย จางทงออกมาแล้ว ข้างในมีแดนลับอยู่จริงๆ ด้วย"

ทุกคนอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

แต่ละคนอิจฉาตาร้อนเป็นที่สุด คนมีวาสนานี่มันฟินจริงๆ เว้ย

สามารถเข้าไปในแดนลับได้เนี่ยนะ?

ได้สมบัติจากข้างในมาด้วยเหรอ?

จางทงมันไปเหยียบขี้หมานำโชคอะไรมาวะเนี่ย?

ถึงได้มีบุญวาสนาขนาดนี้?

กระทั่งนักพรตฉางเหมยก็ยังหมดข้อสงสัย จางทงอาจจะแอบย่องเข้าไปได้ก็จริง แต่ไม่มีทางที่จะแบกผลไม้มากมายขนาดนี้ลอบเข้าไปได้อย่างเด็ดขาด ที่สำคัญ ผลไม้พวกนี้เป็นของที่โลกภายนอกไม่มีด้วยซ้ำ

อู่หน่าช่วยจางทงยกลงผลไม้ลงมา พลางพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "นายรีบเล่ามาเร็วเข้า ข้างในแดนลับหน้าตาเป็นยังไง?"

"ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากหรอกครับ พื้นที่ประมาณภูเขาลูกหนึ่งได้มั้ง…"

จางทงเริ่มพูดจาไร้สาระ กะแต่งเรื่องมั่วซั่วไปเรื่อยอยู่แล้ว

แน่นอนว่าจะขาดต้นไม้นารีผลกับต้นผลไม้ไปไม่ได้ แล้วก็มีทะเลสาบเล็กๆ อยู่อีกแห่ง

สัตว์ก็มีพวกแมลงตัวเล็กๆ กับนกตัวน้อยๆ

"ข้างในนั้นต้องมีไอพลังฟ้าดินอยู่แน่ๆ…"

นักพรตฉางเหมยกินแอปเปิลยักษ์เข้าไปคำใหญ่ "เพราะในผลไม้นี้แฝงไว้ด้วยไอพลังฟ้าดินอันเบาบาง ชนิดที่แทบจะสังเกตไม่เห็น แต่ข้าก็ยังสัมผัสได้ นี่เป็นของดีจริงๆ สามารถช่วยยืดอายุขัยของข้าได้ด้วย"

"มีไอพลังฟ้าดินอยู่จริงๆ เหรอครับ? ท่านไม่ได้สัมผัสผิดไปแน่นะ?"

จางทงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"มีจริงๆ ตอนนี้ในถ้ำแห่งนี้ ก็เริ่มมีไอพลังฟ้าดินอันแผ่วเบาเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่งด้วย บางทีอาจจะเป็นเพราะทางเข้าแดนลับเปิดออกเมื่อครู่ ก็เลยรั่วไหลออกมา" นักพรตฉางเหมยกล่าว

"มหัศจรรย์จริงๆ แฮะ"

จางทงมีสีหน้าประหลาดใจเป็นล้นพ้น

หรือว่าอุโมงค์ลึกลับนั่นจะเป็นชีพจรพลังฟ้าดินของโลกจริงๆ?

ไอพลังฟ้าดินของโลกมีต้นกำเนิดมาจากดาวสมบัติงั้นเหรอ?

"ที่เทือกเขาฉางไป๋ก็มีแดนลับอยู่แห่งหนึ่งเหมือนกันใช่ไหม? ข้างในนั้นเต็มไปด้วยโสมใช่รึเปล่า?"

นักพรตฉางเหมยถามอย่างมีความหวัง

ช่วงเวลานี้เขาพลิกแผ่นดินค้นหาทั่วทั้งเทือกเขาฉางไป๋แล้ว แต่ก็ยังหาสถานที่ลึกลับแห่งนั้นไม่เจอ

เพราะเขาตรวจพบไอพลังฟ้าดินจากโสมพันปีเช่นกัน

จึงสงสัยว่าคงมีมิติที่มีไอพลังฟ้าดินคอยหล่อเลี้ยงโสมพันปีขึ้นมา

เขาจึงอยากจะตามหาให้เจอ เพื่อเข้าไปบำเพ็ญเพียร ยืดอายุขัย หรือกระทั่งทะยานสู่ความเป็นเซียน

"ใช่ครับ แต่ก็ต้องเป็นคนมีวาสนาเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้"

จางทงกล่าว "อาจจะเป็นยอดฝีมือผู้บำเพ็ญเซียนในยุคโบราณเป็นคนจัดตั้งขึ้นมา เพื่อต่อลมหายใจให้กับการบำเพ็ญเซียน แต่กระแสแห่งชะตากรรมมิอาจฝืน สุดท้ายก็คงต้องล้มเหลวไปตามระเบียบ"

เขาแถไปเรื่อยเปื่อยชัดๆ

แต่คนอื่นฟังแล้ว กลับรู้สึกว่ามีเหตุผลมากทีเดียว

"ที่เขาต้าชิงก็มีแดนลับอยู่ด้วยเหรอ? ที่มีทั้งองุ่นไข่ห่าน ผลไข่เป็ด แล้วก็หอยบินนั่นน่ะ?"

อู่หน่าถามขึ้น

"อย่าถามเลยครับ ถามไปก็เป็นความลับอยู่ดี เอาเป็นว่าพวกคุณแค่รู้ไว้ก็พอว่า ไม่ใช่ผมไม่อยากพาทุกคนเข้าไปนะ แต่ผมทำไม่ได้ วาสนามันช่างมหัศจรรย์พันลึกจนพูดไม่ออก และไม่มีเหตุผลเอาซะเลย"

จางทงพูด

"นี่นายเป็นลูกนอกสมรสของสวรรค์รึไง ถึงได้มีวาสนาดีขนาดนี้ แดนลับทุกแห่งเปิดรับนายหมดเลยเนี่ยนะ?"

อู่หน่าโมโหจนแทบกระอักเลือด

คนอื่นๆ ก็อิจฉาริษยาจนตาแดงก่ำไปหมด

โดยเฉพาะนักพรตฉางเหมย

"เจ้าสนใจจะกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?"

นักพรตฉางเหมยเอ่ยปาก "ข้าสามารถถ่ายทอดเคล็ดวิชาลับแห่งการบำเพ็ญเซียนให้เจ้า ช่วยให้เจ้าก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเซียนได้ แม้ว่าอายุเจ้าจะมากไปหน่อยจนไม่ค่อยเหมาะนัก แต่เจ้าเป็นคนมีวาสนา บางทีอาจจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมาก็ได้ ถึงเวลานั้น การจะยืดอายุขัย หรือแม้กระทั่งทะยานสู่ความเป็นเซียน ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

"ท่านเชื่อจริงๆ เหรอว่ามีแดนเซียนอยู่?"

จางทงกลับแค่นหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ

อุโมงค์ลึกลับนั่นดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเทคโนโลยีชั้นสูง

ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับการบำเพ็ญเซียนสักนิด

ที่สำคัญคือ ในตำนานโบราณ ไม่เคยมีใครกลายเป็นเซียนได้จริงๆ สักคน

ทุกคนล้วนหาหลุมศพเจอหมดแล้วทั้งนั้น

"ไม่เชื่อหรอก"

นักพรตฉางเหมยยิ้มเจื่อนๆ พลางตอบ "นั่นมันก็แค่ตำนาน ตำนานมักจะพูดเกินจริงเสมอ แต่การบำเพ็ญเซียนนั้นมีอยู่จริง สามารถยืดอายุขัยได้ อีกทั้งยังสามารถใช้วิชาเต๋าอันน่าอัศจรรย์ได้ด้วย ซึ่งไอพลังฟ้าดินคือหัวใจสำคัญที่สุด"

"งั้นพวกเรามาคุยกันยาวๆ หน่อยดีกว่าครับ"

จางทงเป็นคนฉลาดหลักแหลม ไม่ใช่คนงมงาย หากนักพรตฉางเหมยปักใจเชื่อว่ามีแดนเซียนอยู่จริงและหลงเชื่อตำนานโบราณอย่างไม่ลืมหูลืมตา เขาก็คงไม่คิดจะคุยกับอีกฝ่ายตามลำพังหรอก