บทที่ 95 ตามรอยม่านหมอกแห่งยอดคนโบราณ

จางทงกับนักพรตฉางเหมยเดินแยกออกไปด้านข้าง

พวกเขานั่งขัดสมาธิแล้วเริ่มพูดคุยกันอย่างจริงจัง

นักพรตฉางเหมยเริ่มเล่าประวัติศาสตร์ของการบำเพ็ญเซียนให้ฟังก่อน โดยบอกว่าเล่าจื๊อคือปรมาจารย์ผู้บุกเบิก และคนที่ทำให้รุ่งเรืองขึ้นมาก็คือจางเต้าหลิง ผู้ก่อตั้งลัทธิเต๋า

การบำเพ็ญเซียนก็คือการฝึกจิตและวิญญาณ พอฝึกจนสำเร็จ ก็ต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์อันโหดร้าย ร่างกายมักจะแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน แค่เหลือกระดูกทิ้งไว้ได้บ้างก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว แต่วิญญาณจะยังคงอยู่ แล้วทะยานขึ้นสู่แดนเซียน

แน่นอนว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่ก็ไม่มีใครพิสูจน์ได้

ดังนั้นการบำเพ็ญเซียนจึงเป็นเรื่องเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้

คนที่เชื่อมีน้อยมาก

ยิ่งทุกวันนี้ไอพลังฟ้าดินร่อยหรอจนหมดสิ้น การบำเพ็ญเซียนจึงยิ่งเสื่อมถอยลงไป

"ฉันจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาลับการบำเพ็ญเซียนให้ นายจะลองเข้าไปฝึกในแดนลับดูหน่อยไหมล่ะ"

นักพรตฉางเหมยเอ่ย

"งั้นก็ลองดูครับ"

จางทงไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว

ได้วิชาฝึกตนเพิ่มมาอีกอย่างย่อมเป็นเรื่องดี

ต่อให้ตัวเองฝึกไม่ได้ ก็เอาไว้ถ่ายทอดให้คนรุ่นหลังได้

เผื่อฟลุกมีลูกหลานกลายเป็นเซียนขึ้นมาสักคน!

นักพรตฉางเหมยหยิบม้วนหนังสัตว์เก่าคร่ำคร่าออกมาผืนหนึ่ง บนนั้นเต็มไปด้วยตัวอักษรและภาพวาดละลานตา เคล็ดวิชานี้มีชื่อว่าคัมภีร์แมลงกลายผีเสื้อ เรียกสั้นๆ ว่าคัมภีร์กลายผีเสื้อ ถ้อยคำกระชับแต่เนื้อหาลึกซึ้ง

นักพรตฉางเหมยชี้แนะและอธิบายอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

แต่ก็อธิบายได้แค่ช่วงเริ่มต้นเท่านั้น ส่วนวิชาขั้นถัดไปเขาก็มึนตึ้บ ดูยังไงก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

"นี่คือคัมภีร์ที่เจ๋งที่สุดและสมบูรณ์ที่สุดที่ตกทอดมาจากสมัยโบราณ ล้ำค่าประเมินมิได้เลยนะ"

นักพรตฉางเหมยพูดอย่างจริงจัง "แต่มันลึกซึ้งมาก ต้องค่อยๆ ฝึกและทำความเข้าใจไปทีละขั้น ฝึกสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนายแล้วล่ะ"

"น่าสนใจดีแฮะ"

ตาของจางทงเป็นประกาย

คัมภีร์แมลงกลายผีเสื้อนี้มองว่ามนุษย์เป็นดั่งแมลงตัวหนึ่ง ต้องผ่านการบำเพ็ญอันยากลำบากจนลอกคราบกลายร่างเป็นผีเสื้อ เพื่อให้ชีวิตก้าวกระโดดไปอีกขั้น แต่หลักการพื้นฐานยังคงเป็นการฝึกจิตและวิญญาณ ร่างกายเป็นเพียงที่พักชั่วคราวของวิญญาณ สุดท้ายแล้วร่างกายก็ต้องละทิ้งไป เหลือไว้เพียงวิญญาณที่จะทะยานขึ้นสู่แดนเซียน

ซึ่งเรื่องนี้ต่างจากมวยสยบฟ้าอย่างสิ้นเชิง

มวยสยบฟ้าคือการกลืนกินไอพลังฟ้าดินและแก่นแท้สุริยันจันทราเพื่อปรับเปลี่ยนร่างกาย ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ มีอายุขัยยืนยาวและพละกำลังมหาศาล เท่ากับเป็นการบรรลุเป็นเซียนเป็นเทวะด้วยกายเนื้อ

ไม่ได้เน้นฝึกวิญญาณ แต่ปล่อยให้วิญญาณแข็งแกร่งขึ้นตามร่างกายที่พัฒนาไป

เห็นได้ชัดเลยว่าการฝึกกายนั้นเน้นร่างกายแข็งแกร่ง แต่วิญญาณอ่อนแอ

ส่วนการบำเพ็ญเซียนเน้นวิญญาณแข็งแกร่ง แต่ร่างกายอ่อนแอ

จุดเน้นต่างกันคนละขั้ว

"นักพรตครับ คุณเคยได้ยินเรื่องการฝึกกายจนบรรลุเป็นเทวะด้วยกายเนื้อบ้างไหมครับ"

จางทงเอ่ยถาม

"นั่นก็เป็นวิชาฝึกตนอีกสายหนึ่ง หลักการคือทำให้ร่างกายแข็งแกร่งจนเป็นอมตะ แต่มันยากลำบากและคดเคี้ยวซับซ้อนยิ่งกว่าการบำเพ็ญเซียนเสียอีก เพราะไม่เคยได้ยินว่ามีใครเป็นอมตะได้จริง กลับกัน การบำเพ็ญเซียนยังพอมีหวังอยู่นิดหน่อย เพราะยังไม่มีใครยืนยันได้นี่ว่าพวกผู้บำเพ็ญเซียนที่ร่างกายตายไป วิญญาณจะตายตามไปด้วย บางทีวิญญาณพวกเขาอาจจะทะยานขึ้นสู่แดนเซียนไปแล้วก็ได้"

นักพรตฉางเหมยกล่าว

"มีเหตุผลครับ"

จางทงแทบจะกลั้นขำไม่อยู่

สำหรับเขาแล้ว การบำเพ็ญเซียนนี่แหละที่ไม่มีหวังเลยสักนิด

มันเป็นแค่ความเพ้อฝันสวยหรูเท่านั้น

ร่างกายตายไปแล้ววิญญาณจะยังคงอยู่เดี่ยวๆ ได้ยังไง

ไร้สาระทั้งเพ

มวยสยบฟ้าต่างหากที่มีหวัง

เพราะเขาผ่านมันมาด้วยตัวเอง ฝึกจนได้พลังสยบฟ้ามา นอกจากจะดูหนุ่มขึ้นแล้ว พละกำลังยังพุ่งพรวดขึ้นเท่าตัวจริงๆ ตอนนี้ก็ยังคงกลืนกินไอพลังฟ้าดินและแก่นแท้สุริยันจันทราเพื่อปรับเปลี่ยนร่างกายอยู่ตลอด

แน่นอนว่าถ้าเขาไม่ได้ไปที่ดาวสมบัติ ความลับนี้ก็คงไม่มีวันถูกค้นพบ

เขาไม่ได้คุยอะไรกับนักพรตฉางเหมยต่อ แต่เดินเข้าถ้ำไป จากนั้นก็ข้ามไปยังดาวสมบัติเพื่อลองฝึกคัมภีร์แมลงกลายผีเสื้อดู

ฝึกอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิด

เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

ดูท่าการบำเพ็ญเซียนจะยากกว่าการฝึกกายเสียอีก

หรือไม่ก็บางทีเขาอาจจะอายุมากเกินไปจนไม่เหมาะกับการบำเพ็ญเซียนแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ตั้งใจว่าจะฝึกเล่นๆ ต่อไปเรื่อยๆ อยู่ดี

ยังไงก็ไม่ได้ขัดกับมวยสยบฟ้า แค่เป็นการแยกฝึกระหว่างร่างกายกับวิญญาณเท่านั้นเอง

เขาถือกระบี่โบราณเล่มนั้นเดินกลับออกมา แล้วส่ายหน้าให้นักพรตฉางเหมยที่ยืนรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ "ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยครับ"

"อย่าเพิ่งท้อ ต้องค่อยๆ ฝึกไป สมัยก่อนฉันก็ฝึกตั้งหลายปีกว่าจะเข้าสู่ขอบเขตฝึกปราณได้ ขอบเขตฝึกปราณคือการดูดซับไอพลังฟ้าดินเข้าสู่ร่าง แล้วค่อยไปเสริมให้วิญญาณแข็งแกร่งขึ้น"

นักพรตฉางเหมยให้กำลังใจ

"ผมเจอกระบี่เล่มหนึ่งในแดนลับ คุณช่วยดูหน่อยสิครับว่าเจ้าของเก่าคือใคร"

จางทงยื่นกระบี่โบราณให้ พร้อมบอกเล่าความคมกริบของมัน

"คมขนาดนี้เชียว"

นักพรตฉางเหมยลองทดสอบดูแล้วก็ตกตะลึงสุดขีด "นี่ต้องเป็นสมบัติวิเศษในตำนานที่ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญเซียนยุคก่อนหลอมสร้างขึ้นแน่ๆ นายก็รู้นี่ว่ายุคทองของเครื่องสำริดคือสมัยซางโจว พอเข้าสู่ยุคชุนชิวจ้านกั๋วก็เริ่มหันมาใช้เหล็กกันแล้ว ดังนั้นกระบี่เล่มนี้น่าจะสร้างขึ้นในสมัยซางโจว หรืออาจจะเก่าแก่กว่ายุคเล่าจื๊อด้วยซ้ำ น่าเหลือเชื่อจริงๆ ประวัติศาสตร์การบำเพ็ญเซียนต้องย้อนกลับไปไกลกว่านี้อีก… แต่ว่านะ ฉันเคยอ่านเจอในคัมภีร์ว่าจางเต้าหลิงมีกระบี่วิเศษสองเล่มที่ตัดเหล็กดั่งตัดหยวกกล้วย เป็นของที่ไท่ซั่งเหล่าจวินประทานให้ และเป็นเครื่องสำริดเหมือนกัน เรียกว่ากระบี่คู่หยินหยางปราบมาร ของนายนี่ น่าจะเป็นหนึ่งในกระบี่ปราบมารนั่นแหละ"

"กระบี่ปราบมาร ไท่ซั่งเหล่าจวินประทานให้งั้นเหรอ หรือว่าจางเต้าหลิงเองก็เคยเป็นผู้มีวาสนา ได้เข้ามาที่ดาวสมบัติแล้วดับสูญไปข้างใน กระบี่ก็เลยตกค้างอยู่ที่นั่น แล้วมาอยู่ในมือผม"

จางทงรู้สึกเหมือนมีคลื่นยักษ์ซัดสาดในใจ

เขาหยิบมือถือมาเปิดไป่ตู้ค้นหาข้อมูลของจางเต้าหลิงทันที

ประวัติระบุว่า เริ่มแรกอาศัยอยู่ที่เขาหยางผิง ต่อมาย้ายไปอยู่เขาเหอมิง ทั้งยังเดินทางไปยังเขาซีเฉิง เขาเก๋อขุย เขาฉินจง เขาชางลี่ เขาหย่งเฉวียน เขาเจินตู เขาเป่ยผิง และเขาชิงเฉิง เพื่อบำเพ็ญตบะขัดเกลาจิตใจ ในปีหย่งเหอที่หก (ค.ศ. 141) จางเต้าหลิงรจนาคัมภีร์เต๋า 24 เล่ม ขนานนามตนเองว่า "ไท่ชิงเสวียนหยวน" รับศิษย์ตั้งสำนัก ก่อตั้งโครงสร้างรากฐานของลัทธิเต๋า ผู้ที่เลื่อมใสต้องบริจาคข้าวสารห้าโต่ว จึงเรียกกันว่า "ลัทธิข้าวสารห้าโต่ว"

ในปีฮั่นอันตี้ที่หนึ่ง (ค.ศ. 142) จางเต้าหลิงอ้างว่าไท่ซั่งเหล่าจวินเสด็จลงมาโปรดด้วยตนเอง ถ่ายทอด "ธรรมะเที่ยงแท้สามสวรรค์" และแต่งตั้งให้เขาเป็น "เทียนซือ" ในปีเดียวกันนั้นยังมอบ "คัมภีร์เวทวิทยาเต๋าเจิ้งอี" และ "คัมภีร์มหาปฏิญาณศักดิ์สิทธิ์เจิ้งอี" พร้อมแต่งตั้งเป็น "ปรมาจารย์สามสวรรค์เจิ้งอีเจินเหริน"

นอกจากนี้ยังอ้างว่าในปีฮั่นอันตี้ที่สอง ไท่ซั่งเหล่าจวินได้กำหนด "ยี่สิบสี่มณฑลธรรม" (หน่วยงานบริหารระดับภูมิภาคเพื่อเผยแผ่ธรรม) แบ่งเป็นมณฑลธรรมชั้นบนแปดแห่ง ชั้นกลางแปดแห่ง และชั้นล่างแปดแห่ง โดยบัญชาให้เทียนซือจางเต้าหลิงนำไปปฏิบัติดูแล ดังนั้นจางเต้าหลิงจึงจัดตั้งศูนย์กลางกิจกรรมทางศาสนายี่สิบสี่แห่งขึ้นในภูมิภาคปาสู่ นั่นก็คือยี่สิบสี่มณฑลธรรม แล้วแต่งตั้งตำแหน่ง "จี้จิ่ว" ขึ้นมาดูแลสำมะโนครัวเปรียบเสมือนเจ้าเมือง นับแต่นั้นเป็นต้นมา ลัทธิเต๋าจึงเริ่มมีองค์กรศาสนาอย่างเป็นทางการในนาม "เจิ้งอีเหมิงเวยเต้า" ซึ่งคนรุ่นหลังเรียกกันว่า "นิกายเทียนซือ"

จางเต้าหลิงมีศิษย์ถึงสามพันคน ทว่าผู้ที่ได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาที่แท้จริงกลับมีเพียงสามคนเท่านั้น

นับเป็นตัวพ่อระดับตำนานที่เก่งกาจสะท้านฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่จางทงยังมีข้อสงสัยอยู่ประการหนึ่ง ตามตำนานเล่าว่าจางเต้าหลิงมีอายุยืนยาวถึง 122 ปี พอรู้ตัวว่าใกล้ถึงวาระสุดท้าย หรือถ้าพูดให้เพราะพริ้งหน่อยก็คือรู้สึกว่าจะละสังขารสู่แดนเซียน ถึงได้สั่งเสียเรื่องราวเบื้องหลัง แล้วก็แก่ตายไปตามวัย ส่วนวิญญาณจะทะยานขึ้นสู่แดนเซียนจริงหรือไม่นั้นไม่มีใครรู้

ในตอนนั้นกระบี่ปราบมารยังอยู่ข้างกาย

แต่ไปสูญหายเอาตอนไหนกลับไม่มีใครทราบ

เห็นได้ชัดว่า จางเต้าหลิงไม่น่าจะเคยเข้ามาที่ดาวสมบัติ

ไม่อย่างนั้น เขาคงจะเก่งกาจกว่านี้อีกร้อยเท่าเป็นแน่

ถ้าเช่นนั้น คนที่เคยเข้ามายังดาวสมบัติแท้จริงแล้วคือใครกันแน่ เรื่องนี้ยังคงตกอยู่ในม่านหมอก

คนผู้นั้นตายไปแล้ว หรือว่ายังมีชีวิตอยู่

ก็ยังพิสูจน์ไม่ได้

หรือบางทีกระบี่เล่มนี้อาจจะสร้างขึ้นโดยชนพื้นเมืองของดาวสมบัติเองก็ได้

แบบนั้นยิ่งสืบหาต้นตอได้ยากเข้าไปใหญ่

แต่ไม่ว่าอย่างไร ดาวสมบัติก็ยังมีความลับนับไม่ถ้วนที่รอให้เขาไปสำรวจค้นหาคำตอบอย่างละเอียดอยู่ดี