บทที่ 96 เขาคือสมบัติของชาติ ต้องปกป้องเขาให้ดี

"เรื่องตรวจวิเคราะห์กับทดลองน้ำพวกนี้ ฝากด้วยนะครับ"

หลังคุยกับนักพรตฉางเหมยเสร็จ จางทงก็หันไปบอกอู่หน่า

"วางใจเถอะ ฉันจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างเต็มที่แน่นอน"

อู่หน่าพยักหน้าอย่างจริงจัง

ของที่มาจากแดนลับ ย่อมมีค่าคู่ควรแก่การใส่ใจทั้งสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ต้นไม้นารีผลยังมีรูปร่างเหมือนผู้หญิงเป๊ะๆ น้ำของมันย่อมต้องมีสรรพคุณพิเศษแน่

ยังไงเสีย ฟ้าดินก็ให้กำเนิดสรรพสิ่งมาเพื่อค้ำจุนมนุษย์อยู่แล้ว

"ผมขอตัวกลับก่อนนะ งานยุ่งมาก ต้องไปเตรียมการประมูลรอบต่อไปแล้ว"

จางทงบอก

"ความจริงคุณน่าจะลองไปแถวทะเล หรือที่ไกลๆ อย่างต่างประเทศดูบ้างนะ เผื่อจะเจอแดนลับแล้วได้สมบัติเพิ่มขึ้นอีก"

อู่หน่าอดแนะนำไม่ได้

"ไปแน่ครับ"

จางทงพยักหน้าขึงขัง

แต่ในใจแอบขำจนแทบแย่

อู่หน่าโดนเขาปั่นหัวจนเป๋ไปแล้วจริงๆ

นึกว่ามีแดนลับอยู่จริงซะงั้น

มีกับผีน่ะสิ!

เขาดีดตัวเหินขึ้นฟ้า หายวับไปในพริบตา

"เหลือเชื่อจริงๆ ประเทศเรามีคนประหลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้เข้าออกแดนลับต่างๆ ได้ตามใจชอบแบบนั้น"

ลูกทีมคนหนึ่งมองตามหลังจางทงพลางถอนหายใจด้วยความทึ่ง

"ไม่รู้ว่าจะมีคนที่สองอีกไหมนะ"

ลูกทีมอีกคนเอ่ยขึ้น

"ส่งพวกเด็กรุ่นใหม่ที่ดวงดีๆ แวะเวียนมาเสี่ยงโชคที่นี่เป็นประจำหน่อย… ไม่แน่อาจจะเจอคนที่สองก็ได้" อู่หน่าว่า "แต่ก่อนจะเจอคนที่สอง จางทงถือเป็นสมบัติของชาติเพียงหนึ่งเดียว พวกเราต้องทุ่มสุดตัวเพื่อปกป้องเขาให้ได้"

"เขาไปมาไร้ร่องรอยขนาดนั้น จะปกป้องยังไงล่ะครับ"

ลูกทีมคนหนึ่งโอดครวญขึ้นมาอย่างปวดหัว

"ขอแค่คอยคุ้มกันตอนเขาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนก็พอแล้ว ถ้าเขาออกไปล่าสมบัติก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน ไม่จำเป็นต้องตามไปปกป้องหรอก ฉันดูแล้วฝีมือเขาก็แกร่งเอาเรื่องอยู่ แค่ไม่เคยผ่านการฝึกแบบมืออาชีพ ทักษะการเอาตัวรอดเลยน่าเป็นห่วงไปนิด"

อู่หน่ากล่าว

"น่าเสียดายที่อายุเขามากเกินไป การบำเพ็ญเพียรคงก้าวหน้าได้ยาก ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว จะต้องรอให้ใครมาคอยปกป้องอีกล่ะ"

นักพรตฉางเหมยพูดด้วยความเสียดาย

"พวกเราต้องวิจัยแดนลับมหัศจรรย์แห่งนี้ให้ละเอียด ส่งผู้เชี่ยวชาญมา ใช้อุปกรณ์ไฮเทคตรวจดู ไม่เชื่อหรอกว่าจะจับเบาะแสอะไรไม่ได้เลยสักนิด"

อู่หน่าโบกมือ ไม่อยากพูดถึงจางทงต่อ แต่หันมาจดจ่อกับแดนลับนี้อย่างเต็มที่

หลังจากนั้นหลายวัน นักวิทยาศาสตร์จำนวนมากจึงเดินทางมาที่นี่ พร้อมขนอุปกรณ์เทคโนโลยีล้ำสมัยเข้ามาเพียบ

แล้วเริ่มเปิดการวิจัยและตรวจวัดพื้นที่แห่งนี้อย่างครอบคลุมรอบด้าน

อันที่จริงจางทงก็ไม่ได้หลอกพวกเขาเสียทีเดียว

เพราะในถ้ำแห่งนี้มีพิกัดของอุโมงค์ลึกลับอยู่จริงๆ

จางทงจะโผล่ออกมาอย่างกะทันหันเมื่อไหร่ก็ได้เสมอ

…

ตัดกลับมาทางจางทง พอกลับมาถึงวิลล่า เขาก็พบว่ามีสาวงามอยู่บ้านเพียงคนเดียว

มองปราดเดียวก็แยกไม่ออกว่าเป็นหลิวชิงซือหรือหลิวชิงชิงกันแน่

"ทายสิคะว่าฉันเป็นพี่หรือเป็นน้อง"

สาวงามหมุนตัวไปมาตรงหน้าจางทง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยถาม

"หลิวชิงซือ! เพราะรถของผมถูกขับกลับมาแล้ว แต่รถพอร์ชยังไม่กลับมา… อีกอย่างนะ หลิวชิงชิงยังเป็นนักศึกษาปีสอง ต้องไปเรียน คงกลับมหาลัยไปแล้ว ส่วนหลิวชิงซือตอนนี้ไม่มีธุระอะไร ก็เลยทำได้แค่อยู่วิลล่า รอเวลากลับเมืองเซียงพร้อมผม"

จางทงสูดกลิ่นหอมรวยรินชวนหลงใหลเข้าเต็มปอด ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ

"บอสฉลาดจังเลยค่ะ"

หลิวชิงซือยิ้มหวานหยดย้อย ส่งสายตาแพรวพราว "คืนนี้พวกเราจะกลับเมืองเซียงกันเลยไหมคะ"

"พรุ่งนี้แล้วกัน อยู่ที่นี่สบายดี ดีกว่าวิลล่าที่เมืองเซียงตั้งเยอะ อยู่ต่อได้อีกวันก็อยู่ไปก่อน"

จางทงนั่งลงบนโซฟา "ตกลงชิงชิงไปไหนล่ะ"

"ทายถูกแล้วค่ะ ยัยนั่นกลับมหาลัยไปแล้ว ขืนโดดเรียนตลอดมีหวังเดือดร้อนแน่"

หลิวชิงซือเลื้อยขึ้นมาบนตัวจางทงราวกับนางพญางู เอ่ยเสียงออดอ้อน "วันนี้อากาศหนาวจัง ฉันช่วยอุ่นเตียงให้ดีไหมคะ"

"เชี่ย…"

จางทงตกใจจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ปกติหลิวชิงซือจะยั่วเขาแบบมีชั้นเชิงและสงวนท่าทีมาตลอด

อย่างเช่น เต้นยั่ว

หรือไม่ก็ใส่บิกินีว่ายน้ำ แล้วอ้างว่าหนาวจนโผเข้ามากอด

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รุกหนักและตรงไปตรงมาขนาดนี้

หรือว่า… พอเคยนอนด้วยกันแล้วก็เลยเปิดเผยขึ้น ไม่ต้องมามัวเหนียมอายอีกต่อไป

"ผมก็ขี้หนาวซะด้วยสิ ชอบให้คนมาอุ่นเตียงให้ที่สุดเลย"

จางทงได้สติก็รีบตอบกลับไป หัวเราะเสียงเจ้าเล่ห์พลางช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นมา แล้วเดินตรงขึ้นไปชั้นบน

สาวสวยขนาดนี้ ได้นอนด้วยรอบเดียวจะไปพออะไร

มันต้องเป็นร้อยเป็นพันรอบถึงจะสาสม!

"พี่เขย พี่เล่นมุกไม่เป็นเอาซะเลย ฉันหลิวชิงชิงต่างหากเล่า!"

หญิงสาวในอ้อมแขนเริ่มตื่นตระหนกในที่สุด สองขาทั้งถีบทั้งเตะ สองมือก็โบกไปมาพัลวัน

"อะไรนะ เธอคือหลิวชิงชิงเหรอ"

จางทงอ้าปากค้าง ตะลึงงันจนไม่อยากเชื่อสายตา

"ฉันเป็นหลิวชิงชิงจริงๆ ถ้าหลอกพี่ให้เป็นหมาเลยเอ้า"

หลิวชิงชิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

จางทงยังไม่ค่อยอยากเชื่อ แต่ทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออก สาวสวยอีกคนเดินเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้าเข้าก็แหวขึ้นมาทันที "หลิวชิงชิง แกกำลังทำอะไรน่ะ"

"เปล่าทำอะไรสักหน่อย"

หลิวชิงชิงรีบกระโดดผลุงลงจากอ้อมแขนของจางทง หน้าตาเลิ่กลั่กสุดขีด

"เชี่ยเอ๊ย… หลิวชิงชิงตัวจริงเหรอเนี่ย"

จางทงพูดไม่ออกไปพักใหญ่

หลิวชิงชิงนี่ซนเกินเบอร์ไปแล้ว กล้ามาล้อเล่นกับเขาแบบนี้ได้ยังไง

แล้วนี่เขาหลงกลเข้าไปได้ยังไงกัน แถมไม่เอะใจเลยสักนิดเดียว

โคตรจะน่าอายเลย!

"เธอ… กล้าหลอกฉันงั้นเหรอ"

จางทงคว้าตัวหลิวชิงชิงหมับ แล้วฟาดก้นเธอไปหลายทีอย่างไม่ออมมือ

"พี่เขย ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมแล้ว แค่ซ้อมการแสดงเฉยๆ เมื่อกี้ก็แค่สวมบทเป็นพี่สาว อยากลองใจดูว่าพี่กับพี่สาวไปถึงขั้นไหนกันแล้ว… ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกพี่จะเคยนอนด้วยกันแล้วจริงๆ"

หลิวชิงชิงร้องโอดโอยพลางเอ่ยขอร้อง แต่แววตากลับแฝงความสะใจไว้เล็กน้อย

"แล้วเธอไปไหนมา"

จางทงโมโหจนแทบกระอักเลือด ฟาดไปอีกสองสามทีกว่าจะยอมปล่อยหลิวชิงชิง แล้วหันไปถามหลิวชิงซือ

"ฉันออกไปซื้อกับข้าวมาค่ะ ขับรถคุณไปมันเด่นเกินไปหน่อย…"

หลิวชิงซือยกมือแตะหน้าผากพลางเอ่ยอธิบาย

"เหงื่อตกเลยกู…"

จางทงทั้งขำทั้งปวดหัว

ดูทรงแล้ว ตอนอยู่เมืองอู่ ถ้าหลิวชิงซือเข้ามาอ่อยมายั่วล่ะก็ เขาต้องใจแข็งห้ามหวั่นไหวเด็ดขาด

เพราะมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นหลิวชิงชิงแอบสวมรอยมา

"ชิงชิง เธอเล่นพิเรนทร์เกินไปแล้วนะ ทำแบบนี้มันไม่ดี รู้ตัวไหม"

หลิวชิงซือดึงตัวหลิวชิงชิงไปคุยอีกทาง

"ฉันแค่ล้อเล่นจริงๆ นะ…"

หลิวชิงชิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่ต้องเชื่อฉันสิ ฉันจะไปแย่งผู้ชายที่พี่ชอบได้ยังไงกัน"

"ไปทำกับข้าวเลยไป"

หลิวชิงซือยังคงเคืองอยู่นิดๆ

หลิวชิงชิงแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ แล้วแวบหายเข้าไปในครัวทันที

พอกินข้าวเสร็จ จางทงก็เดินเข้าห้องไปพักผ่อน

หลิวชิงซือเดินตามเข้ามา ทำท่าเอียงอายพลางเอ่ย "อากาศหนาวจัง ให้ฉันช่วยอุ่นเตียงให้ไหมคะ"

เห็นได้ชัดว่าเธอรู้ว่าเมื่อกี้จางทงโดนจุดไฟราคะเข้าให้ เลยกะจะมาช่วยดับไฟ

"อย่าๆ เลย ผมแยกไม่ออกแล้วว่าใครพี่ใครน้อง"

จางทงโบกไม้โบกมือปฏิเสธรัวๆ ก้าวถอยหลังกรูด เข็ดขยาดจนขึ้นสมองไปแล้วจริงๆ

โดนหลอกไปสองรอบแล้วเนี่ย ถ้ามีรอบที่สามอีก จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน

"พรืด…"

หลิวชิงซือหลุดขำก๊าก

เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง หันมาคุยกับจางทงเกี่ยวกับการประมูลรอบต่อไปแทน

ส่วนจางทงก็ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มแชตสมบัติทงเทียน "เปิดประมูลวันที่หนึ่งมกราคม มีมุกเหินหาวสามเม็ด นอกเหนือจากนี้ยังมีเพชรเกรดท็อปกับหยกเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิด้วย…"

"พระเจ้าช่วย มุกเหินหาวสามเม็ดเลยเหรอ!"

กลุ่มแชตแทบแตกทันที

บุคคลสำคัญจากหลากหลายประเทศต่างรับรู้ข่าวสารนี้ในเวลาอันรวดเร็ว

ผู้นำระดับสูงจากหลายขั้วอำนาจเริ่มเปิดการประชุมฉุกเฉินขึ้นทันควัน

ผู้มีอำนาจของสหรัฐฯ เองก็ออกคำสั่งด่วนว่า ต้องจับมือกันประมูลมุกเหินหาวทั้งสามเม็ดมาให้ได้ จะไม่ยอมให้ประเทศนอกกลุ่มพันธมิตรได้ไปแม้แต่เม็ดเดียว