บทที่ 58 หมูขนยาว

เธอเลือกเฉพาะต้นไม้ที่ยืนต้นตายและมีลำต้นค่อนข้างหนา เสียงเลื่อยไฟฟ้าดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่ว เพียงไม่กี่นาที ต้นไม้ใหญ่ก็ล้มตึงลงมา เธอแค่ยื่นมือไปแตะเบาๆ ก็เก็บมันเข้ามิติได้แล้ว

อุณหภูมิภายนอกหนาวเย็นเกินไป จึงไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลามาเลื่อยแบ่งท่อนไม้อยู่ตรงนี้

ยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดี บนพื้นที่ว่างนอกลานบ้านในมิติก็มีท่อนซุงขนาดยักษ์กองพะเนินอยู่หลายสิบท่อน รอให้มีเวลาว่างค่อยผ่าเป็นฟืน แค่นี้ก็เพียงพอให้เธอใช้งานไปได้อีกนานแล้ว

หลังจากเก็บข้าวของเสร็จ เธอก็ไม่ได้กลับมือเปล่า แต่รวบรวมกิ่งไม้แห้งที่ร่วงหล่นอยู่รอบๆ มามัดรวมกัน แล้วลากฟืนมัดใหญ่เตรียมตัวเดินออกจากป่า

ทว่าในตอนนั้นเอง เธอกลับได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากด้านหลัง ประสาทของเสิ่นหว่านพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

วินาทีที่หันกลับไป เธอหยิบหน้าไม้ขนาดเล็กที่ดัดแปลงแล้วออกจากมิติมาเล็งไปยังทิศทางของเสียง ทว่ากลับไม่พบเงาร่างของมนุษย์อย่างที่คิดไว้ หากแต่บนลานโล่งที่เธอเพิ่งตัดต้นไม้ไปเมื่อครู่กลับมีหมูโผล่ออกมาหลายตัว

ในขณะที่เธอกำลังยืนอึ้งอยู่นั้น ก็มีหมูทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ทยอยมุดออกมาจากพุ่มไม้แห้งอย่างต่อเนื่อง ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นหมูป่า แต่พอดูสีขนแล้วกลับไม่ใช่ คล้ายหมูบ้านที่งอกขนยาวหนาเพื่อกันหนาวเสียมากกว่า

นิ้วที่แตะค้างอยู่บนไกปืนผ่อนคลายลง เธอแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก หากต้องเจอฝูงหมูป่าจริงๆ คงยากจะรับประกันได้ว่าจะล่าถอยกลับไปได้โดยไร้รอยขีดข่วน นอกเสียจากจะหนีเข้าไปหลบในมิติ

ฝูง "หมูป่า" กลุ่มนี้กำลังก้มหน้าก้มตาแทะเล็มกิ่งไม้ใบเขียวที่ร่วงอยู่บนพื้นหิมะอย่างไม่สนใจใคร ซึ่งเป็นใบไม้ที่ร่วงลงมาตอนที่เธอเลื่อยตัดต้นไม้ใหญ่นั่นเอง เสิ่นหว่านเปลี่ยนความคิดในชั่วพริบตา เนื้อหนักตั้งหลายพันชั่งมาส่งถึงตรงหน้าแบบนี้ จะให้ปล่อยไปเฉยๆ ได้อย่างไร

ทีแรกเธอคิดจะใช้หน้าไม้ยิง การลงมือครั้งเดียวปลิดชีพไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ แต่ก็กังวลว่าจะทำให้ฝูงหมูแตกตื่นจนเตลิดหนีไปหมด แบบนั้นคงขาดทุนย่อยยับ

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเงื่อนไขที่มิติไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ขึ้นมา ซึ่งจุดนี้นำมาใช้ประโยชน์ได้พอดี ขอเพียงพวกมันถูกส่งเข้าไปในมิติ ก็น่าจะหมดสติไปทันที

เสิ่นหว่านย่องเข้าไปใกล้ฝูงหมูอย่างเงียบเชียบ หมูบ้านพวกนี้คุ้นเคยกับมนุษย์เป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงไม่ได้ตื่นตกใจ เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปประชิดหมูตัวเล็กที่อยู่รอบนอกสุด อาศัยจังหวะที่มันไม่ทันระวังใช้สองมือจับไว้แน่น แล้วเก็บเข้ามิติก่อนที่มันจะทันได้ดิ้นรนขัดขืนด้วยซ้ำ

ฝูงหมูยังคงก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อไปโดยไม่รับรู้ถึงความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย เสิ่นหว่านส่งสัมผัสจิตเข้าไปสำรวจในมิติ เจ้าหมูน้อยตัวนั้นนอนสลบไสลอยู่บนพื้นดินนอกลานบ้านเรียบร้อยแล้ว

ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน เธอเริ่มจับหมูตัวอื่นในฝูงต่อทันที พอแตะโดนตัวก็เก็บเข้ามิติไปในพริบตา ถึงตอนนี้ฝูงหมูถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเริ่มเดินวนเวียนไปมาอย่างกระสับกระส่าย

เธอเกิดความคิดแวบขึ้นมา จึงถอนผักกาดขาวสดกรอบออกมาสองสามหัวจากแปลงผักในมิติ ฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงบนพื้นหิมะ

กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นกระจายออกไปทันที ผักและผลไม้ที่เติบโตบนผืนดินดำมีคุณภาพสูงมากเป็นพิเศษ ซ้ำเธอยังรู้สึกว่ากินแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกายไม่น้อยเลย อย่างน้อยตอนนี้เวลาออกไปข้างนอก เธอก็ไม่รู้สึกหนาวเหน็บเหมือนแต่ก่อน ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นกว่าเดิมเยอะ เสียดายก็แค่ไม่มีห้องแล็บไว้ตรวจดูสารอาหารที่เป็นประโยชน์

พอเห็นผักกาดขาวสดฉ่ำบนพื้น ฝูงหมูก็หายกระสับกระส่าย เรื่องผิดปกติอะไรนั่นโยนทิ้งไปหมดแล้ว ตอนนี้ในหัวของพวกมันมีแต่อาหารตรงหน้า ต่างพากันก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย

เสิ่นหว่านกะจังหวะเหมาะๆ จัดการเก็บพวกมันเข้ามิติไปอย่างรวดเร็ว บนพื้นดินว่างเปล่าปรากฏหมูขนยาวสีขาวโพลนล้มนอนเรียงราย เธอลงมือนับดู มีตั้ง 18 ตัว ชาตินี้คงมีเนื้อหมูให้กินไปตลอดชีวิตแล้ว

ขณะกำลังจะจากไป พลันก้มลงเห็นกระรอกหางเป็นพวงฟูสองสามตัวมารวมตัวกันตรงจุดที่โยนผักกาดขาวไว้เมื่อครู่ พวกมันกำลังแทะเศษผักกาดขาวบนพื้นกิน น่าจะถูกดึงดูดมาด้วยผักจากมิติ ไม่นึกเลยว่าพืชผักจากผืนดินดำจะมีสรรพคุณแบบนี้ด้วย

เธอไม่ได้คิดจะทำอะไรพวกมัน อีกอย่างพวกกระรอกก็น่ารักดี จึงหยิบผักกาดขาวจากมิติออกมาวางบนพื้นให้อีกสองหัว แล้วหมุนตัวเดินจากมา

ก่อนออกจากป่า เธอยังไม่ลืมเคลียร์กองขยะที่สะสมไว้ในสถานีรีไซเคิลขยะ โกยไปทิ้งไว้ใต้ชั้นหิมะแล้วกลบฝังอย่างมิดชิด เท่านี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาเจอแล้ว

เธอลากฟืนมัดใหญ่กลับมาที่รถ สตาร์ตเครื่องยนต์ นั่งรอให้อุ่นขึ้นสักพักก่อนจะขับมุ่งหน้ากลับไปยังเขตชุมชน

สิบนาทีต่อมา เธอเปลี่ยนพาหนะเป็นสกี เพราะถ้าไปข้างหน้าอีกนิดก็จะเข้าสู่พื้นที่หากินของผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ แล้ว รถแลนด์โรเวอร์ดูสะดุดตาเกินไป เสี่ยงต่อการตกเป็นเป้า

เธอไถลตัวไปข้างหน้าพลางลากมัดฟืนตามหลังไปด้วย ความเร็วไม่ถือว่าเร็วนัก ไม่ช้าผู้คนรอบข้างก็เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

หลายคนมองสกีของเธอรวมถึงฟืนที่ลากมาด้วยสายตาอิจฉาและโลภละโมบ แต่ก็ต้องล่าถอยไปด้วยความกลัว เมื่อเห็นดาบสั้นที่ทอประกายเย็นเยียบในมือขวาของเธอ

ทว่าก็ยังมีคนที่ไม่กลัวตาย พุ่งเข้ามาคิดจะขวางทางเธอไว้ เสิ่นหว่านไม่ได้ลดความเร็วลงเลย เธอเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ดาบสั้นตวัดผ่านตัดแขนทั้งสองข้างของคนที่พุ่งเข้ามาจนขาดสะบั้น

คนผู้นั้นทรุดลงไปกองกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากข้อมือ ย้อมหิมะสีขาวบนพื้นจนแดงฉานในพริบตา แต่ไม่นานเลือดก็หยุดไหล เนื่องจากมีชั้นน้ำแข็งเกาะกุมรอบบาดแผล หากไม่รีบรักษา แขนทั้งสองข้างคงรักษาไว้ไม่ได้แน่

ทว่านั่นหมายถึงเขาต้องกลับไปถึงที่พักได้อย่างปลอดภัยเสียก่อน เพราะเธอเห็นคนรอบๆ เริ่มกรูเข้าไปรุมแย่งชิงข้าวของบนตัวเขาแล้ว

เธอไม่สนใจความเป็นความตายของคนผู้นั้นอีกต่อไป ลากฟืนไถลตัวไปข้างหน้าต่อ พอเจอใครมองมา เธอก็ชูดาบสั้นที่เปื้อนคราบเลือดเกรอะกรังขึ้นขู่ไว้ก่อน แล้วมองดูพวกที่คิดจะดักปล้นถอยร่นหนีไปด้วยความตระหนก

ตอนที่กลับมาถึงใต้ตึก 17 อย่างปลอดภัย พระอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยต่ำลงแล้ว แสงสีทองอ่อนๆ สาดกระทบลงบนผืนหิมะ สะท้อนประกายงดงามแปลกตา

เธอยืนอยู่กลางหิมะ อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง ต่อให้เป็นวันสิ้นโลก สิ่งที่งดงามก็ยังคงงดงามอยู่วันยังค่ำ

เธอควานหาเศษผ้าจากในกระเป๋ามาเช็ดคราบเลือดบนดาบสั้นด้วยหิมะข้างนอก แต่ไม่ได้เก็บเข้ามิติ ยังคงถือไว้ในมืออย่างนั้น

เธอปีนข้ามหน้าต่างเข้าไปในตึก ตรงทางเดินมีคนออกันอยู่หลายคน ดูท่าคงกำลังรอคนที่ออกไปข้างนอกกลับมา แต่คงนึกไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอตัวอันตรายอย่างเธอ พอเห็นดาบสั้นในมือเธอเข้า ต่างก็แตกฮือถอยห่างออกไป ไม่มีใครกล้าสบตาเธอเลยสักคน

เสิ่นหว่านไม่สนใจปฏิกิริยาของคนเหล่านั้น เธอเก็บสกีใส่กระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง แล้วลากฟืนมัดใหญ่เดินขึ้นบันได

มีคุณป้าหน้าตาไม่คุ้นคนหนึ่งอดรนทนไม่ไหวเอ่ยถาม "แม่หนู ฟืนพวกนี้ไปหามาจากไหนเหรอจ๊ะ พอจะบอกพวกเราได้ไหม"

เสิ่นหว่านเห็นว่าคุณป้าคนนี้ไม่เคยหาเรื่องเธอ จึงยอมตอบให้ "เดินไปทางทิศใต้สักสิบกิโลเมตรจะมีป่าอยู่ค่ะ"

ทุกคนได้ยินก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กทันที สิบกิโลเมตรมันไกลเกินไป มิน่าล่ะแม่หนูคนนี้ถึงออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ ป่านนี้ถึงเพิ่งจะกลับมา

การลากฟืนมัดใหญ่ขึ้นมาถึงชั้น 15 ทำเอาเธอเหนื่อยจนแทบขาดใจ ระหว่างทางต้องหยุดพักตั้งหลายรอบ หลังจากเปิดประตูกันขโมยสองชั้นกลับเข้าห้อง เธอก็โยนของทั้งหมดเข้ามิติ แล้วรีบตรงเข้าห้องนอนไปจุดเตาก่อนเป็นอันดับแรก

เสิ่นโม่โม่นอนอยู่ในมิติมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว ถ้าขืนปล่อยให้นอนต่อ คืนนี้คงไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดี

เตาสองเตารวมกับฮีตเตอร์อีกสองเครื่องทำให้อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผ่านไปสิบกว่านาที เตียงน้ำอุ่นก็อุ่นสบายกำลังดี เธอสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม จัดแจงพาตัวโม่โม่เข้าไปนอนข้างใน

เสิ่นหว่านเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนกันหนาวสำหรับอยู่บ้าน แล้วนั่งดื่มน้ำขิงอยู่ข้างเตา

ครู่เดียว บนเตียงก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว เจ้าก้อนอ้วนโก่งก้นขึ้นมาอีกแล้ว ปล่อยให้เขานอนกลิ้งเกลือกอยู่บนเตียงต่อไป ส่วนเธอก็จิบน้ำชาต่อ พร้อมทั้งหยิบเสี่ยวไอ้ออกมาเปิดเครื่องให้อยู่เป็นเพื่อนลูก