บทที่ 59 บุกโจมตี

น้ำขิงยังดื่มไม่ทันหมดแก้ว วิทยุสื่อสารบนโต๊ะก็ส่งเสียงดังขึ้น เสียงของหานลู่ดังแทรกมากับเสียงถีบประตูอันชุลมุนวุ่นวาย "เสิ่นหว่าน เสิ่นหว่าน! พวกสารเลวนั่นมากันอีกแล้วนะ เธอระวังตัวด้วย!"

พูดยังไม่ทันขาดคำและไม่รอให้เธอตอบ ปลายสายก็ตัดไปทันที มากันกะทันหันขนาดนี้ หากเธอกลับมาช้ากว่านี้อีกนิด คงได้ปะทะกับคนพวกนั้นจังๆ แน่

เวลานี้ไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบเสื้อขนเป็ดมาใส่ เธอรีบคว้าเสื้อคลุมทหารกับหมวกมาสวม สั่งให้เสี่ยวไอ้ช่วยเฝ้าโม่โม่ไว้ แล้วเปิดประตูห้องนอนพุ่งออกไปทันที

ยังไม่ทันถึงประตูหน้าห้อง ด้านนอกก็มีเสียงกระแทกประตูดังโครมครามพร้อมเสียงก่นด่า นี่เล่นมาปิดล้อมถึงหน้าประตู กะจะไม่ให้เธอออกไปไหนเลยสินะ

เธอหยิบหน้าไม้ออกจากมิติมาเหน็บไว้ข้างเอวด้านหลัง มือซ้ายถือกระบองไฟฟ้า มือขวาถือมีดสั้น พอปลดล็อกประตูกันขโมยบานในแล้วก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะออกแรงผลักประตูบานนอกเปิดออกไปอย่างแรง

คนสะเดาะกุญแจสองคนตรงหน้าประตูไม่ทันตั้งตัว ถูกกระแทกจนเซถอยหลังไปหลายก้าว พวกมันคงคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าคนข้างในจะกล้าเปิดประตูพุ่งพรวดออกมาแบบนี้

อาศัยจังหวะที่พวกมันกำลังตะลึง เธอก็ดึงประตูกันขโมยปิดลงทันที ขืนปล่อยทิ้งไว้จนเกิดการตะลุมบอนแล้วเผลอให้ใครแอบมุดเข้าไปข้างในคงไม่ดีแน่

เธอถอยไปยืนพิงประตูกันขโมย ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเตรียมพร้อมอย่างระแวดระวัง นอกประตูมีคนยืนอยู่สี่คน ตรงบันไดยังไม่แน่ใจว่ามีคนซ่อนอยู่อีกหรือไม่ ดูท่าคราวนี้พวกมันคงยกพวกกันมาหมดรัง หมายจะงัดข้อกับเธอให้ถึงที่สุด

เธอปรับระดับกระแสไฟฟ้าของกระบองไฟฟ้าขึ้นสูงสุดจนมีเสียงไฟช็อตซ่าๆ ดังลั่น ชายฉกรรจ์พวกนั้นเริ่มใจฝ่อ พวกมันได้ยินมานานแล้วว่าห้อง 1502 ตึก 17 เป็นพวกใจเด็ด ลูกกระจ๊อกที่ส่งมาก่อนหน้านี้ไม่มีใครได้กลับไปสักคน แม้แต่ศพก็ยังหาไม่เจอ

พวกมันไม่กล้าบุ่มบ่ามพุ่งเข้ามา ได้แต่เหลียวมองไปทางด้านหลังเป็นระยะ เมื่อเห็นดังนั้น เสิ่นหว่านจึงเดาว่าหัวหน้าของพวกมันต้องแอบอยู่แถวบันไดแน่นอน

คนที่ยืนใกล้เธอที่สุดอยู่ห่างออกไปราวสองก้าว เธอคุมเชิงนิ่งเพื่อรอจังหวะ และในเสี้ยววินาทีที่หมอนั่นหันหลังไปมองทางบันได เธอก็ลงมือทันที

ร่างที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วพุ่งปราดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มือซ้ายแทงกระบองไฟฟ้าออกไป ชายที่กำลังเผลอโดนช็อตเข้าเต็มเปา เพียงไม่กี่วินาทีก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

อีกสามคนที่เหลือเห็นภาพนั้นก็ตกใจหน้าถอดสี รีบถอยกรูดไปจนถึงทางขึ้นบันได ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง ชายอีกคนถึงได้ยอมปรากฏตัวออกมา

ชายคนนี้สูงเพียง 170 เซนติเมตร รูปร่างผอมกะทัดรัดแต่ผิวพรรณกลับดูเปล่งปลั่ง มิน่าล่ะถึงได้แอบอยู่หลังพวกชายฉกรรจ์สี่คนนั้น เสิ่นหว่านรู้สึกว่าต่อให้เขาไม่ใช่หัวหน้า ก็คงเป็นพวกกุนซือจอมเจ้าเล่ห์แน่นอน

เขาถือไม้กอล์ฟไว้ในมือ เดินออกมาจากมุมมืด ก่อนจะเอาไม้หวดก้นลูกน้องที่เหลือสามคนไปคนละที

"แม่หนูนี่ลงมือเหี้ยมไม่เบานี่ แต่ฉันชอบนะ สนใจมาอยู่กับพี่ไหมล่ะ รับรองว่ามีกินมีใช้อย่างราชา! ฉันเป็นหัวหน้าพวกมันได้ ย่อมไม่กระจอกเหมือนไอ้พวกนี้หรอกนะ!"

เสิ่นหว่านเลิกคิ้ว ดูเหมือนเธอจะเดาผิดไป ไม่ควรตัดสินคนจากภายนอกจริงๆ หมอนี่เป็นหัวหน้าตัวจริงแฮะ ถือว่ารนหาที่มาส่งให้ถึงหน้าบ้าน จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหา แต่สิ่งที่คนคนนี้ใช้เป็นที่พึ่งคืออะไรกันแน่

ไม่รอให้อีกฝ่ายได้เบ่งอำนาจต่อ เธอก็เอ่ยขึ้นมาเรียบๆ "ถูกใจฉันเหรอ ไม่อยากให้หัวกับคอแยกออกจากกันตอนนอนกลางคืนหรือไง"

พูดพลางขยับดาบสั้นในมือ หัวหน้าตัวเตี้ยกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก แววตาเริ่มฉายแววเหี้ยมเกรียมออกมา

เสิ่นหว่านตาไวเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่มือของเขา ในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวนอกนูนขึ้นเป็นรูปทรงบางอย่าง ดูเหมือนว่าจะเป็นปืนพก!

เธอระวังตัวขึ้นมาทันที ไม่กล้าพูดยั่วโมโหอีกฝ่ายอีก

เธอจึงเอ่ยหยั่งเชิงขึ้น "นังสารเลวที่ชั้น 12 ก็น่าจะเป็นเป้าหมายของพวกนายเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ได้ยินเสียงข้างล่าง ประตูยังเปิดไม่ได้เลยนี่? ฉันมีแค้นกับนังนั่น เราสองคนมาทำข้อตกลงกันหน่อยเป็นไง"

เป็นไปตามคาด ชายคนนั้นมีท่าทีสนใจขึ้นมา เธอจึงพูดต่อ "ฉันจะช่วยพวกนายพังประตูบ้านนังนั่น เสบียงทั้งหมดฉันไม่เอา ยกให้พวกนายหมดเลย แต่พวกนายห้ามมายุ่งกับฉันอีก ตกลงไหม"

ชายคนนั้นลังเลไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังสงสัยว่าคำพูดของเธอจริงแท้แค่ไหน

เสิ่นหว่านราดน้ำมันลงบนกองไฟเพิ่ม "ก่อนหน้านี้ฉันเห็นมันฆ่าคนของนายไปตั้งเยอะ นายไม่อยากแก้แค้นให้ลูกน้องเหรอ นังตัวดีนั่นแย่งแฟนฉัน แถมยังรวมหัวกันขโมยเสบียงฉันไปอีก วันนี้ฉันต้องเชือดคู่ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ให้ได้!"

หัวหน้าตัวเตี้ยกลอกตาไปมา ก่อนจะแสร้งยิ้มออกมา "ตกลง คนฉลาดย่อมรู้ทิศทางลม ต่อไปแกเรียกฉันว่าพี่ตงก็แล้วกัน!"

ส่วนในใจมันคิดอะไรอยู่ เสิ่นหว่านมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว ก็แค่อยากนั่งบนภูดูเสือกัดกันเพื่อรอชุบมือเปิบไม่ใช่หรือไง ทว่าเธอก็แค่หาทางลงไปสมทบกับหานลู่เท่านั้น ถึงเวลานั้นใครจะตลบหลังใคร ค่อยว่ากันอีกที

เธอให้พวกมันเดินนำหน้าลงไป ส่วนตัวเธอเดินตามอยู่ห่างๆ รักษาระยะปลอดภัยไว้สามเมตร ในขณะที่เธอระแวงพวกมัน พวกมันเองก็ระแวงเธออยู่เหมือนกัน

พอมาถึงชั้น 12 พี่ตงก็ออกคำสั่ง คนที่กำลังรุมอยู่หน้าห้อง 1202 จึงหยุดมือลง

เธอลองนับดู โอ้โห! ตั้งหกคนเชียว มากกว่าคนที่ไปเฝ้าหน้าห้องเธอเสียอีก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หานลู่อันตรายกว่าเธอ จนถึงขนาดต้องยกพวกมาล้อมเยอะขนาดนี้

พอเห็นเธอมีสีหน้าสงสัย พี่ตงก็ทำราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร "เมื่อบ่ายวันนี้ นังนั่นฆ่าลูกน้องฉันบนตึกไปสองคน อาวุธคือลูกศรขนาดเล็ก ในเมื่อพวกเราสองคนต่างก็มีแค้นกับมัน ขอแค่แกช่วยฉันจับมันได้วันนี้ เรื่องอะไรก็คุยกันได้ทั้งนั้น!"

พูดจบเขาก็คิดจะยื่นมือมาตบไหล่เธอ แต่เธอเบี่ยงตัวหลบไปอย่างแนบเนียน

เสิ่นหว่านไม่รู้จริงๆ ว่าเมื่อบ่ายเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอจึงกดเสียงต่ำพูดว่า "ฉันจะช่วยพวกคุณล่อให้มันเปิดประตู พวกคุณต้องให้ความร่วมมือกับฉัน พี่ตง ให้คนของคุณถอยไปที่ระเบียงทางเชื่อม เดี๋ยวฉันไปเคาะประตูเอง"

รอจนทุกคนซ่อนตัวเรียบร้อยแล้ว เธอก็เริ่มทุบประตูห้อง 1202 "หานลู่ ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน ไอ้พวกคนพวกนั้นฉันช่วยแกไล่ไปหมดแล้วนะ แกต้องจ่ายค่าตอบแทนให้ฉัน ถ้าแกชอบไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นก็เก็บไว้เถอะ ขอแค่ให้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปฉันมาสิบซอง เรื่องของเราสองคนก็ถือว่าหายกัน!"

สิ้นเสียงได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคลื่อนย้ายสิ่งของดังแว่วมาจากหลังประตู ดูท่าด้านหลังคงเอาเฟอร์นิเจอร์มาขวางไว้เพียบ มิน่าล่ะกระแทกตั้งนานถึงยังพังเข้าไปไม่ได้

หลังจากมีเสียงกุกกักอยู่พักหนึ่ง ประตูก็แง้มออกเป็นช่องแคบๆ พวกพี่ตงเพิ่งจะคิดพุ่งเข้ามา เสิ่นหว่านก็ส่งสัญญาณมือบอกให้ใจเย็นๆ ไว้ก่อน พวกมันจึงหลบอยู่ตามเดิม

หานลู่ที่แอบมองอยู่ตรงช่องประตูกำลังสีหน้าเคร่งเครียด แม้จะรู้ว่าเสิ่นหว่านจงใจพูดหลอกล่อแบบนั้น แต่เธอก็เดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายวางแผนอะไรไว้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสถานการณ์ด้านนอกตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว

เสิ่นหว่านแสร้งทำเป็นต่อรองราคาเร่งให้อีกฝ่ายเปิดประตู แต่แท้จริงแล้วกลับใช้มือทำสัญลักษณ์บอกเลขสิบ แล้วทำท่าปืนชี้ที่หน้าผาก รูม่านตาของหานลู่หดเล็กลงทันที

"แกรีบเปิดประตูให้กว้างกว่านี้หน่อยสิ แง้มไว้แค่นี้ฉันจะเข้าไปยังไง ข้างนอกหนาวจะตายอยู่แล้ว!"

ทั้งสองคนพูดคุยกันไปพลาง แอบส่งสัญญาณมือให้กันไปพลาง จากนั้นก็หยิบหน้าไม้ที่เหน็บซ่อนไว้ในเสื้อโค้ตทหารออกมา เตรียมสู้ระยะไกล หากรับมือไม่ไหวจริงๆ ค่อยถอยกลับไปหลบในบ้าน

เมื่อเตรียมพร้อมเรียบร้อย ทั้งสองก็อาศัยแนวกำแพงข้างประตูเป็นที่กำบัง ก่อนจะลั่นไกหน้าไม้สองคันออกไปพร้อมกันในพริบตา เล็งตรงไปยังกลุ่มคนที่แอบซ่อนอยู่บริเวณระเบียงทางเชื่อม

อัตราการเข้าเป้าร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอเล็งยิงเป้าหมายต่อไปทันที หน้าไม้ที่หานลู่ดัดแปลงสามารถบรรจุลูกศรสั้นและยิงต่อเนื่องได้ถึงหกนัดในครั้งเดียว จึงไม่จำเป็นต้องคอยเสียบลูกศรใหม่ทีละดอก

ทั้งสองคนประสานงานกันอย่างรู้ใจ ลูกศรถูกยิงออกไปชุดแล้วชุดเล่า เล่นเอากลุ่มชายฉกรรจ์ตั้งตัวไม่ติด

กว่าพี่ตงจะได้สติ เขาก็รีบชักปืนออกมายิงทันที

"ปัง!!!"

คู่หูหน้าไม้หดตัวกลับเข้าไปในห้องนานแล้ว ทั้งยังช่วยกันออกแรงยกเฟอร์นิเจอร์กลับมาขวางประตูไว้อีกรอบ

จากการประเมินคร่าวๆ ลูกน้องของพี่ตงที่สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวมีอย่างน้อยเจ็ดคน

เสียงสบถด่าอย่างเดือดดาลของเขาดังมาจากนอกประตู "นังสารเลวสองตัวกล้ามาเล่นตุกติกกับกู คอยดูเถอะถ้ากูจับพวกมึงได้ จะทรมานให้ตายคาตีนเลย!"

พูดจบก็ยังคงเตะประตูไม่หยุด ประตูมาตรฐานของตึกนี้ล้วนเป็นแบบผลักเปิดเข้าด้านใน มีเพียงห้องของเธอเท่านั้นที่ดัดแปลงให้เปิดออกด้านนอกเพื่อติดตั้งประตูกันขโมย

ดังนั้นถ้าอีกฝ่ายมากันหลายคน ประตูก็อาจถูกชนจนพังเข้ามาได้จริงๆ ประตูห้องของหานลู่เริ่มสั่นสะเทือนแล้ว ต้องรีบคิดหาวิธีแก้ไขให้เร็วที่สุด หากยื้อไม่ไหวจริงๆ คงทำได้แค่ปีนออกไปหลบทางหน้าต่างก่อน

ขณะที่เสิ่นหว่านกำลังเค้นสมองคิดหาทางออกอยู่นั้น เสียงปืนนอกประตูก็ดังขึ้นมาอีกระลอก ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบสงบในเวลาไม่นาน