บทที่ 60 จวงเยี่ยน

เสียงด่าทอยุติลง ประตูก็ไม่สั่นสะเทือนอีกต่อไป

ตามมาติดๆ ด้วยเสียงเคาะประตูดัง “ตึงๆ” เสิ่นหว่านมองผ่านตาแมวออกไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเครื่องแบบทหารอันสง่างามและเป๊ะระเบียบ

เธอประเมินว่าเจ้าพี่ตงนั่นคงไม่มีปัญญาไปหาชุดแบบนี้มาใส่ น่าจะเป็นทหารที่รุดมาจัดการเหตุจลาจลในละแวกใกล้เคียง

เธอรีบขนย้ายเฟอร์นิเจอร์ออกอย่างลนลาน เปิดประตูชะโงกหน้าออกไปดู บนพื้นนอกห้องมีคนนอนล้มอยู่หลายคน ทั้งยังมีทหารในเครื่องแบบถือปืนยืนคุมอยู่อีกหลายนาย

เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงวางใจเปิดประตูออก ทว่าขายังไม่ทันได้ก้าวพ้นธรณีประตู เสิ่นหว่านก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่

คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าดูน่าเกรงขามและเย็นชา สุขุมลุ่มลึกและเก็บงำ ใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวคมสันนั้นค่อยๆ ซ้อนทับกับความทรงจำอันเลือนรางของเธอ เขาคือทหารคนที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้ถึงสองครั้งในชาติที่แล้ว

“สหายครับ สหาย…”

ความคิดที่ลอยเตลิดไปไกลถูกเรียกกลับมา สีหน้าของเสิ่นหว่านเผยความงุนงงออกมาเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตาที่กำลังพินิจพิเคราะห์ปนสงสัยคู่นั้นพอดี

เธอรีบก้มหน้าลงทันทีเพื่อซ่อนความรู้สึกสะเทือนใจ เป็นตัวเธอเองที่ประมาท ชาตินี้พวกเขายังไม่เคยพบกัน และไม่มีเรื่องราวร่วมเป็นร่วมตายต่อกัน ปฏิกิริยาที่ดูแปลกประหลาดเกินไปของเธออาจทำให้ฝ่ายตรงข้ามสงสัยได้

ยามเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาก็กลับมากระจ่างใสและเรียบสงบ

ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก ชายรูปร่างสูงสง่าตรงหน้าก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน “พวกเรากำลังปฏิบัติภารกิจอยู่แถวนี้ ได้ยินเสียงปืนเลยรีบมารักษาความสงบ พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

เสิ่นหว่านพยักหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ!”

“ลูกศรหน้าไม้บนตัวพวกเขาพวกคุณเป็นคนยิงเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำนี้ หานลู่ที่กลัวว่าเธอจะโดนเอาเรื่องจึงก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว “หน้าไม้ฉันเป็นคนดัดแปลงเองค่ะ พวกนั้นจะบุกเข้ามาปล้นในห้อง พวกเราแค่ป้องกันตัวโดยชอบธรรม”

เสิ่นหว่านสำทับอย่างไม่กลัวตาย “พวกมันไม่เพียงแต่จะปล้นทรัพย์ ยังคิดจะปล้นพรหมจรรย์ด้วยค่ะ!”

ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเม้มแน่น สายตาเฉียบคมกวาดมองพวกเธอทั้งสองคน จากนั้นจึงเบนสายตาไปยังคนสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง “เค้นถามพวกมันว่ารังใหญ่อยู่ที่ไหน!”

เธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า บนทางเดินเชื่อมยังมีอีกสองคนที่ถูกจับบิดแขนกดลงกับพื้น ที่ต้นขาและหัวไหล่ยังมีลูกศรหน้าไม้ของพวกเธอปักอยู่ ส่วนอีกแปดคนที่เหลือ บ้างก็นอนคว่ำบ้างก็นอนหงาย ล้วนสิ้นลมหายใจไปหมดแล้ว

แรงกดดันและวิธีการของทหารไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทนรับไหว เพียงไม่นานทั้งคู่ก็สารภาพจนหมดเปลือก ฐานที่มั่นใหญ่ของพวกเขาอยู่ที่ตึก 32 ของหมู่บ้านข้างๆ ในตึกยังมีอีกสามคนเฝ้าอยู่

นอกจากนี้จากคำสารภาพของทั้งคู่ ลูกพี่ของพวกเขายังจับผู้หญิงและเด็กไว้อีกไม่น้อย ทั้งหมดถูกขังรวมกันไว้เพื่อใช้บีบบังคับญาติพี่น้องให้เอาเสบียงมาแลก

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ถูกคุมตัวไป ซากศพที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้นก็ทยอยถูกลากออกไปเช่นกัน

ปัญหาที่สร้างความรำคาญใจให้พวกเธอมาหลายวันในที่สุดก็คลี่คลาย เสิ่นหว่านอดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

หลังจากขอบคุณนายทหารที่เป็นหัวหน้าคนนั้นแล้ว เธอจึงดึงหานลู่หันหลังเตรียมกลับเข้าห้อง แต่ไม่ได้สังเกตเลยว่าชายคนนั้นกำลังมองแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ในจังหวะที่เสิ่นหว่านกำลังจะปิดประตู เขาก็ทนไม่ไหวจนต้องยื่นมือมาขวางประตูไว้ “ผมชื่อจวงเยี่ยนครับ!”

เสิ่นหว่านเลิกคิ้ว คุยกับเธออยู่เหรอ? เธอรู้ชื่อเขาอยู่แล้ว ชาติที่แล้วก็รู้อยู่เต็มอก

จวงเยี่ยนยกมือกำหมัดขึ้นมาป้องปากแล้วกระแอมเบาๆ “ยามนี้บ้านเมืองเผชิญภัยพิบัติ สองคนนั้นไม่มีทางได้มีชีวิตรอดออกมาหรอก พวกคุณไม่ต้องกังวล ต่อไปแถวนี้จะปลอดภัยขึ้นมากครับ”

พูดจบ สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังมุมกำแพงที่ห่างออกไปสองก้าว เสิ่นหว่านมองตามสายตาของเขาไป

ตรงมุมห้องมีของชิ้นเล็กสีดำมะเมื่อมวางอยู่ นี่…นี่มันปืนพกของพี่ตงนี่นา พวกเขาไม่เก็บไปด้วยเหรอ?

จากนั้นสายตาก็เบนกลับมาตรงจุดที่ชายหนุ่มยืนอยู่ ทว่ากลับเห็นว่าเขาหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วแล้ว

เมื่อมองแผ่นหลังสูงโปร่งสง่างามของเขาหายลับไปในบันได เธอรู้สึกว่าท่าทีของคนคนนี้แปลกอยู่บ้าง ไม่เหมือนคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกเลยสักนิด

เธอจำได้ว่าตอนเจอกันครั้งแรกในชาติก่อน เขาเย็นชาจนปฏิเสธคนให้อยู่ห่างออกไปพันลี้ อมพะนำอยู่นานก็ไม่ยอมพูดออกมาสักคำ

แต่อีกฝ่ายมีน้ำใจทิ้งปืนพกไว้ให้เธอ ของฟรีแบบนี้ไม่เอาก็โง่แล้ว

เสิ่นหว่านเดินเข้าไปเก็บปืนพกกระบอกนั้นขึ้นมา ยัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตทหาร หานลู่อยู่ในห้องจึงไม่ได้สังเกตเห็นสถานการณ์ด้านนอก ทว่าเธอก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอีกฝ่ายอยู่แล้ว

เมื่อเดินเข้ามาในห้อง หานลู่กำลังเก็บกวาดห้องนั่งเล่นที่เละเทะ เธอเดินเข้าไปวางปืนลงบนโต๊ะ “นี่เก็บได้ที่หน้าประตู น่าจะเป็นของพวกนั้นทำตกไว้…” เธอจงใจปกปิดความจริงเรื่องที่จวงเยี่ยนฝ่าฝืนกฎระเบียบแล้วแอบทิ้งไว้ให้

ยังพูดไม่ทันจบ หานลู่ก็เอ่ยปากขัดขึ้นมา “อันนี้เธอเก็บได้ก็เก็บไว้เองเถอะ แต่ฉันกะดูแล้วข้างในคงเหลือกระสุนไม่กี่นัด อีกอย่างฉันเคยเรียนศิลปะการต่อสู้กับมวยสากลมา ความสามารถในการเอาตัวรอดดีกว่าเธอ”

ไก่อ่อนอย่างเสิ่นหว่านจึงกลืนคำพูดที่ตั้งใจจะพูดลงคอไปเงียบๆ จากนั้นก็เปิดแม็กกาซีนดู ข้างในเหลือกระสุนแค่สามนัดจริงๆ ด้วย ยังดีที่ปืนพกกระบอกนี้ใช้กระสุนแบบเดียวกับปืนสองกระบอกในมิติของเธอ ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นแค่ก้อนอิฐก้อนหนึ่งจริงๆ

เมื่อเห็นหานลู่หันหลังไปสาละวนต่อ เธอจึงวิ่งตึกๆ ขึ้นชั้นบนกลับไปยังห้องนั่งเล่น เก็บปืนเข้ามิติ แล้วหยิบเป็ดเค็มบรรจุถุงสุญญากาศออกมาสองแพ็กพร้อมกับบะหมี่แห้งอีกสองถุง

เธอถือของกลับลงมาที่ห้อง 1202 ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที เป็ดเค็มก็แข็งโป๊กจนเคาะเสียงดังโป๊กๆ แล้ว

เมื่อวางของลงบนโต๊ะ หานลู่ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ทัดทานความดื้อดึงของเสิ่นหว่านไม่ไหว จึงทำได้เพียงรับไว้

ในเวลานี้เอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากนอกห้อง ตามมาด้วยเสียงของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง “แม่หนูเสี่ยวหาน ประตูเธอเบี้ยวขนาดนี้ คนไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

จากนั้นประตูก็ถูกผลักออก เสิ่นหว่านจึงได้เห็นป้าโจวผู้มีน้ำใจที่อาศัยอยู่ห้องข้างๆ เธอ ส่วนหานลู่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เธอยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้ป้าโจวนั่ง

เสิ่นหว่านคิดในใจ มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงไม่เห็นป้าโจวมาชวนเธอคุยเล่นเลย ที่แท้ก็หาคู่หูคนใหม่ได้แล้วนี่เอง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าท่าทางเย็นชาแบบหานลู่จะคุยเข้าขากันได้ยังไง

เธอนั่งอยู่ด้านข้างพลางสังเกตวิธีปฏิบัติตัวของทั้งสองคน รู้สึกแปลกใหม่ดีจริงๆ คนหนึ่งกระตือรือร้น ส่วนอีกคนเย็นชา ทว่ากลับเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด

จากบทสนทนา เธอถึงได้รู้ว่าทั้งคู่รู้จักกันตอนเดินขึ้นบันได แน่นอนว่าต้องเป็นป้าโจวที่รั้งอีกฝ่ายไว้คุยอีกตามเคย

ป้าโจวบอกว่าตัวเองมัวแต่คุยจนก้าวพลาด โชคดีที่หานลู่คว้าตัวเธอเอาไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้หัวร้างข้างแตกไปแล้ว

ป้าโจวกุมมือหานลู่ไว้ “พวกคนชั่วช้าสารเลวนั่นมันไม่ใช่คนจริงๆ วันๆ คิดแต่จะรังแกคนอื่น แม่หนูเสี่ยวหาน ประตูใหญ่บ้านเธอพังยับขนาดนี้ อยู่ต่อไม่ได้แล้วนะ!”

“เธอเก็บของขึ้นไปอยู่ชั้นบนกับป้าเถอะ ป้าจะดูแลเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ มีข้าวกินคำหนึ่งก็ไม่ปล่อยให้เธอต้องหิวแน่นอน!”

เสิ่นหว่านไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้หานลู่เป็นคนตัดสินใจเอง เธอรู้ว่าหานลู่เป็นคนรู้ขอบเขต การได้อยู่ใกล้กันย่อมมีข้อดีต่อพวกเธอทั้งคู่

เมื่อถูกมือนุ่มอันอบอุ่นของป้าโจวกุมเอาไว้ ในดวงตาของหานลู่ก็มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาบางๆ ก่อนที่เธอจะก้มหน้าซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว แล้วพยักหน้ารับเงียบๆ

เสิ่นหว่านเองก็นึกไม่ถึงว่า หานลู่จะได้รับการเยียวยาด้วยความรักความอบอุ่นแบบครอบครัวจากป้าโจว

เธอเคยคาดเดาเอาไว้นานแล้วว่า สภาพของหานลู่ก่อนหน้านี้น่าจะมาจากการสูญเสียคนในครอบครัว ตอนนี้อีกฝ่ายยอมก้าวผ่านมันออกมาได้ เธอก็รู้สึกยินดีด้วยจริงๆ เพราะคนเราอย่างไรก็ต้องมองไปข้างหน้า

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ทั้งสามคนก็เริ่มช่วยกันย้ายของ ประตูลงกลอนไม่ได้เวลานอนตอนกลางคืนย่อมไม่ปลอดภัย

ของในบ้านมีไม่มากนัก สิ่งที่พอจะใช้เผาไฟได้ก็ถูกรื้อไปจนเกือบหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็มีเพียงพวกเสื้อผ้า ผ้านวม เตาผิง และของทำนองนั้น

เสิ่นหว่านช่วยขนของที่ยังพอใช้ประโยชน์ได้ทั้งหมดในบ้านขึ้นไปยังห้อง 1501 โดยเฉพาะพวกของใช้สำหรับฤดูร้อน

แม้ทั้งสองคนจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอาของไร้ประโยชน์พวกนี้ไปด้วย แต่เห็นว่ามันไม่ได้เปลืองพื้นที่อะไรจึงปล่อยเลยตามเลย อีกทั้งหากสภาพอากาศกลับมาเป็นปกติขึ้นมา เผลอๆ อาจจะได้เอาออกมาใช้จริงๆ ก็ได้!