บทที่ 62 กักตุนก้อนน้ำแข็ง

หลังจากแปะแผ่นทำความร้อนและห่อตัวเองจนมิดชิด เธอก็เดินขึ้นไปยังดาดฟ้า วันนี้ลมด้านนอกไม่แรงเท่าไร หิมะก็โปรยปรายลงมาเพียงบางเบา

เธอเดินเลียบไปตามแนวกำแพงจนถึงบริเวณแท็งก์น้ำ หิมะที่ทับถมอยู่บนแผ่นพลาสติกหนาเตอะมากแล้ว เธออาศัยแนวกำแพงช่วยบดบังสายตา ก่อนจะนำถังน้ำเปล่าในมิติออกมาโกยหิมะใส่จนเต็มทุกใบ

จากนั้นจึงหิ้วถังที่อัดแน่นไปด้วยหิมะสองใบเดินลงบันไดมา พอถึงชานพักบันไดชั้น 15 ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแว่วมาจากชั้นล่าง

ฟังดูเอะอะวุ่นวายทีเดียว น่าจะมีคนอยู่ไม่น้อย ขณะกำลังคิดจะลงไปดู ก็เห็นหานลู่กับป้าโจวจากห้องข้างๆ เดินข้ามทางเชื่อมมาพอดี

เมื่อเห็นเธอหิ้วถังหิมะมาสองใบ ทั้งหมวกและเสื้อผ้ามีเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราว ป้าโจวจึงเอ่ยทัก "ดูสิ หิมะเกาะเต็มตัวไปหมดแล้ว รีบกลับเข้าบ้านไปผิงไฟให้อุ่นเถอะ เธอยิ่งไม่ค่อยถูกกับพวกข้างล่างอยู่ อย่าลงไปให้เสียอารมณ์เลย!"

ไม่ทันที่เสิ่นหว่านจะได้พูดอะไร ป้าโจวก็ดันตัวเธอให้เดินไปทางประตูห้อง "อีกอย่าง เรื่องสืบข่าวน่ะป้าถนัดที่สุด เดี๋ยวป้ากับเสี่ยวหานลงไปดูเองว่าเป็นยังไง แล้วค่อยกลับมาเล่าให้ฟังนะ"

หานลู่ส่งสัญญาณมือเป็นรูปวิทยุสื่อสารให้ จากนั้นก็เดินลงบันไดไปพร้อมกับป้าโจว เสิ่นหว่านจึงตัดใจไม่ไปร่วมมุงดู แล้วเปิดประตูเข้าบ้านเพื่อพักคลายหนาวก่อน

แม้จะสวมเสื้อผ้ามาหลายชั้นและแปะแผ่นทำความร้อนไว้ แต่เพราะอยู่ข้างนอกนานเกินไป ร่างกายก็ยังหนาวจนแทบทนไม่ไหวอยู่ดี

ตอนกลางวันทำได้แค่ทยอยเก็บหิมะทีละถังแบบนี้ ช้าเกินไปจริงๆ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปคงต้องขึ้นไปบนดาดฟ้าตอนกลางคืน มีความมืดช่วยพรางตา จะทำอะไรก็สะดวกขึ้นเยอะ

พอกลับเข้าห้องนอนและดื่มชาขิงเข้าไปเต็มแก้ว ร่างกายถึงค่อยอุ่นขึ้นมา เธอถอดเสื้อโค้ตทหารบุนวมกับเสื้อตัวนอกออก แต่ยังไม่รีบเปลี่ยนชุด เพราะประเดี๋ยวก็ต้องออกไปข้างนอกอีกรอบอยู่แล้ว

บนแปลงผักในมิติ หิมะในถังสเตนเลสกำลังค่อยๆ ละลาย เธอใช้สมาธิควบคุมให้น้ำที่ละลายแล้วรวมเข้าด้วยกันจนเต็มถัง

เพิ่งจะจัดการทุกอย่างเสร็จ วิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น หานลู่เรียกให้เธอข้ามไปคุยธุระที่ห้องข้างๆ

เธอสวมเสื้อตัวนอกกับเสื้อโค้ตทหารบุนวมอีกครั้ง พอออกจากห้องนอนก็นำถังน้ำที่เต็มเปี่ยมสิบกว่าใบมาวางเรียงไว้ในห้องนั่งเล่น รอให้จับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งแล้วค่อยเก็บกลับเข้ามิติ

หิมะตกไม่หยุดแบบนี้ เวลานี้จึงยังไม่ขาดแคลนน้ำ แต่พอเข้าสู่ช่วงร้อนสุดขั้วหรือแม้กระทั่งหลังแผ่นดินไหว แหล่งน้ำสะอาดจะหาได้ยากยิ่ง

นี่เป็นวิธีเก็บน้ำแบบใหม่ที่เธอเพิ่งคิดออก ในเมื่อไม่มีภาชนะกักเก็บน้ำมากพอ ก็ทำได้เพียงแช่แหล่งน้ำสะอาดให้เป็นก้อนน้ำแข็ง แล้วเก็บไว้ในมิติหยุดเวลา

ยังดีที่เธอเตรียมชั้นวางของที่รับน้ำหนักได้มากมาไว้เยอะ ก้อนน้ำแข็งที่ทำเสร็จในช่วงหลายวันนี้จึงถูกนำไปวางซ้อนกันไว้บนชั้นวางของบริเวณลานบ้านด้านหน้าทั้งหมด

เสบียงอาหารยังสามารถปลูกทดแทนขึ้นใหม่ได้ในมิติ แต่น้ำสะอาดนั้นทำไม่ได้ ตราบใดที่มิติหยุดเวลายังมีที่ว่าง ในหนึ่งปีข้างหน้านี้เธอจะคอยทำก้อนน้ำแข็งเก็บตุนไว้เรื่อยๆ

เมื่อชั้นวางของที่เหลือถูกเติมจนเต็มไปด้วยก้อนน้ำแข็ง บวกกับแท็งก์กักเก็บน้ำที่เธอกักตุนไว้ก่อนวันสิ้นโลก ก็น่าจะเพียงพอให้เธอกับโม่โม่ใช้ไปได้หลายสิบปี

หลังจากล็อกประตูลงกลอนเรียบร้อย เสิ่นหว่านก็เดินข้ามทางเชื่อมไปเคาะประตูห้อง 1501

คนที่มาเปิดประตูให้คือหานลู่ในชุดเสื้อขนเป็ด เธอเดินตามเข้าไป ด้านในห้องนั่งเล่นไม่ได้อบอุ่นเท่าไรนัก แต่ก็ยังดีกว่าข้างนอกมาก

เมื่อเดินผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ถึงค่อยรู้สึกอุ่นขึ้นมาหน่อย เพื่อประหยัดเชื้อเพลิง ทั้งสองคนจึงนอนในห้องเดียวกัน

ขณะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างอ่างไฟ ป้าโจวก็ส่งแก้วน้ำร้อนมาให้เธอถือประคบมือให้อุ่น สิ่งที่ลุกไหม้อยู่ในอ่างไฟคือถ่านไม้ ทว่าดูจากรูปทรงแล้วไม่เหมือนถ่านที่ซื้อมาจากร้านค้าเลย

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเธอ หานลู่จึงอธิบาย "นี่เป็นถ่านที่ฉันเผาเองจากท่อนไม้ค่ะ ใช้ทนกว่าฟืนธรรมดาเยอะเลย"

หญิงสาวคนนี้ช่างรอบรู้สารพัดสิ่งจริงๆ มีทักษะการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกผุดออกมาไม่หยุดหย่อน เดี๋ยวคงต้องขอคำชี้แนะสักหน่อยแล้ว

ป้าโจวเดินเข้ามานั่งลง "พวกเราเพิ่งกลับมาจากข้างล่าง เสี่ยวหานบอกว่าที่บ้านเธออาจจะไม่ค่อยสะดวก ก็เลยเรียกให้เธอมาคุยกันที่นี่จ้ะ"

ป้าโจวจิบน้ำร้อนแล้วเล่าต่อ "ข้างล่างที่เอะอะกันยกใหญ่ก็เพราะลูกบ้านที่ย้ายไปค่ายผู้อพยพคราวนั้น มีสองครอบครัวย้ายกลับมาน่ะสิ ได้ยินว่าชีวิตในค่ายผู้อพยพลำบากมาก ทุกวันต้องออกไปหาเสบียงและใช้แรงงาน ข้าวก็กินไม่อิ่ม เสื้อผ้าก็ไม่อุ่น พอสองวันก่อนพวกเขารู้ข่าวว่าฐานทัพทหารมาตั้งอยู่ที่โรงพยาบาลเซิ่งอ้าย ก็เลยอยากจะย้ายเข้าไปอยู่ในฐานทัพทหาร"

เสิ่นหว่านพูดไม่ออก ฐานทัพทหารมันเข้าไปอยู่กันได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเชียวหรือ

ป้าโจวเล่าต่อ "พอไปถึงถึงได้รู้ว่า ฐานทัพทหารรับเฉพาะผู้ป่วยที่หน่วยกู้ภัยพาตัวกลับมาเท่านั้น พอรักษาหายแล้วก็ต้องส่งตัวต่อไปยังค่ายผู้อพยพของทางการอยู่ดี พวกเขาไม่อยากกลับไปค่ายผู้อพยพ ก็เลยกะว่าจะกลับมาอยู่ที่ตึกเรา"

เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ห้องของพวกเขาอยู่ไม่ได้แล้วนี่คะ แล้วนี่เล็งห้องว่างของใครไว้ล่ะ"

หานลู่ส่งเสียงเยาะ "สองครอบครัวที่กลับมาเคยอยู่ที่ห้อง 102 กับห้อง 302 ก็คู่กรณีที่เคยทะเลาะกันในกลุ่มนั่นแหละ ไม่รู้ทำไมถึงเกาะกลุ่มกันกลับมาได้ พวกเขาอยากได้ห้องชั้นบนๆ แต่พอขึ้นไปดูก็พบว่าประตูพังหมดแล้ว เฟอร์นิเจอร์ข้างในก็ถูกรื้อไปจนเกลี้ยง ดันหน้าด้านมาเล็งห้องฉันไว้ เลยโดนฉันด่าสวนกลับไปรอบหนึ่ง"

ป้าโจวช่วยสำทับ "ใช่เลยๆ แถมยังคิดจะให้พวกเราทุกคนช่วยกันรวบรวมเสบียงให้สองครอบครัวนั้นอีก ไม่ดูหน้าตัวเองเลยสักนิด! สุดท้ายเสี่ยวจางก็เลยจัดให้พวกเขาไปอยู่ที่ชั้น 10 ว่างอยู่สองห้องพอดี"

ขอแค่ไม่มาอยู่ชั้นบนหรือชั้นล่างห้องเธอ เสิ่นหว่านก็ไม่สนใจหรอกว่าพวกเขาจะย้ายกลับมาหรือไม่ ทว่าชั้นบนห้องเธอคือชั้นดาดฟ้า ข้างบนเป็นลานโล่ง อากาศจึงหนาวจัด ขอแค่มีสมองอยู่บ้างย่อมไม่มีใครเลือกชั้นบนสุดแน่

สองบ้านนั้นก็ไม่ได้โง่ เลือกชั้นกลางๆ ซึ่งค่อนข้างอบอุ่นกว่า แต่ยายแก่ห้อง 102 นั่นไม่ใช่คนยอมเสียเปรียบใครเสียด้วย ต่อไปตึกนี้คงมีเรื่องให้คึกคักกันอีกแน่

ทั้งสามคนนั่งคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง พอเห็นว่าใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว เสิ่นหว่านจึงลุกขึ้นขอตัวกลับ ยุคสมัยนี้ไม่มีใครใช้ชีวิตง่าย อาหารการกินมีค่ามากเพียงใดย่อมรู้ดี หากเธอยังหน้าหนาเกาะอยู่อีกก็คงไร้มารยาทเกินไป

แม้ป้าโจวกับหานลู่จะเอ่ยปากชวนให้อยู่กินข้าวด้วยกันอย่างจริงใจทุกครั้ง แต่เธอก็เกรงใจเกินกว่าจะไปเบียดเบียนเสบียงประทังชีวิตของคนอื่น อีกอย่าง อยู่ในบ้านของตัวเองย่อมสบายใจที่สุด

พอกลับถึงบ้าน น้ำในถังที่วางไว้ในห้องนั่งเล่นก็กลายเป็นน้ำแข็งจนแข็งโป๊กไปหมดแล้ว โชคดีที่ตอนนั้นซื้อแต่ถังสแตนเลสมา ข้าวของที่ทำจากพลาสติกพอเจออุณหภูมิต่ำขนาดนี้คงทานทนได้ไม่กี่วันก็คงกรอบแตกพังหมด

เธอเก็บก้อนน้ำแข็งทั้งหมดไปวางซ้อนกันไว้บนชั้นวางของที่ลานบ้าน เก็บถังน้ำเข้ามิติ จากนั้นถึงเปิดประตูเดินเข้าห้องนอน

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากหน้าห้อง เสิ่นโม่โม่ที่กำลังเล่นตัวต่ออยู่กับเสี่ยวไอ้ก็ทิ้งเพื่อนเล่นทันที แล้ววิ่งเตาะแตะตรงดิ่งมาหามะม้า

เสิ่นหว่านรีบยกมือห้ามเจ้าก้อนแป้งที่วิ่งถลาเข้ามาได้ทันท่วงที บนเสื้อโค้ตของเธอยังมีไอความเย็นและเกล็ดหิมะเกาะอยู่ เดี๋ยวจะทำให้เจ้าตัวเล็กหนาวเอาได้

พอเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าขนฟูนุ่มนิ่มสำหรับใส่ในบ้านแล้ว เธอถึงดึงร่างนุ่มนิ่มของโม่โม่เข้ามากอด นั่งลงผิงไฟข้างเตาเพื่อคลายหนาว

เธอนำอาหารกลางวันออกจากมิติมาจัดวางบนโต๊ะ เกี๊ยวน้ำชามเล็กที่กินไปเมื่อเช้าย่อยหมดจนตอนนี้หิวโซแล้ว

หม้อไฟสุกี้ยากี้ญี่ปุ่นถูกนำมาตั้งเคี่ยวช้าๆ อยู่บนเตา จากนั้นก็นำซูชิ เทมปุระกุ้งทอด และผักสดสำหรับลวกต้มออกมาเพิ่ม

วันหิมะตกแบบนี้ก็ต้องอยากกินหม้อไฟเป็นธรรมดา น้ำซุปสุกี้ยากี้รสชาติค่อนข้างกลมกล่อมไม่จัดจ้าน โม่โม่ก็กินได้ แถมกลิ่นยังไม่ฟุ้งกระจายออกไปข้างนอกด้วย เธอเปิดซีรีส์ดูเพลินๆ พลางคีบของลงหม้อลวกกินไปพลาง คอยคีบอาหารใส่ชามให้ลูกชายไปด้วย

เนื้อวากิวออสเตรเลียสไลซ์ เนื้อลูกแกะทุ่งหญ้าสไลซ์ หอยเป๋าฮื้อทองคำสไลซ์ ลูกชิ้นกุ้งผสมไข่ปลา…

สองแม่ลูกที่กินจนพุงกางอีกครั้งทิ้งตัวพิงเก้าอี้ ไม่อยากจะขยับเขยื้อนไปไหนทั้งนั้น ยังดีที่แต่ละวันเธอออกกำลังกายหนัก แถมเวลาออกไปข้างนอกก็คลุมตัวมิดชิดตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นด้วยผิวพรรณเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดแบบนี้ เธอคงกลายเป็นเป้าสายตาให้คนในตึกพากันหมายหัวเอาแน่ๆ