บทที่ 64 หนี้บุญคุณ

เมื่อไม่สนใจเสียงโอดครวญโวยวายหน้าประตูอีกต่อไป เสิ่นหว่านก็เดินกลับเข้าห้องนอนแล้วหยิบวิทยุสื่อสารออกมาติดต่อหานลู่ "มีหญิงชรามาโวยวายขอของที่หน้าห้องฉัน แวะไปที่ห้องพวกเธอหรือเปล่า"

เสียงเรียบนิ่งของหานลู่ตอบกลับมาทันที "ไม่มีนะ เธออย่าเปิดประตูให้เด็ดขาดล่ะ แค่ดูแลตัวเองก็แทบจะไม่รอดอยู่แล้ว ยุคนี้ใครจะมีเสบียงเหลือเฟือไปแจกคนอื่น!"

แน่นอนว่าเสิ่นหว่านไม่มีทางให้อะไรหญิงชราหน้าประตูนั่นอยู่แล้ว ไม่เกี่ยวว่าอีกฝ่ายควรค่าหรือไม่ แต่เรื่องประเภท ‘ให้ข้าวสารหนึ่งถังเป็นบุญคุณ ให้ข้าวสารสิบถังเป็นศัตรู’ เธอเห็นมานักต่อนักแล้ว

ที่ติดต่อหานลู่ไป ก็แค่ตั้งใจเตือนเพื่อนบ้านข้างห้องทั้งสองคนเท่านั้น ดูเหมือนว่าพวกเธอจะปรับตัวเข้ากับวันสิ้นโลกได้เป็นอย่างดีแล้ว

พอกลับมาที่ห้องนั่งเล่น หน้าประตูก็เงียบเสียงลง คาดว่าคงย้ายไปร้องไห้คร่ำครวญต่อที่หน้าห้องคนอื่นแทน

แต่เรื่องนี้ก็ช่วยเตือนสติเธอได้อย่างหนึ่ง ห้องนั่งเล่นเปิดระบบทำความร้อนพลังน้ำอยู่ ถ้าเปิดประตูออกไป ความอบอุ่นก็จะลอยหนีออกหมด ดูท่าจะต้องหาทางกั้นไว้สักหน่อย

เมื่อเปิดประตูใหญ่เข้ามาจะเป็นโถงทางเข้า ด้านซ้ายเป็นตู้รองเท้า ด้านขวาเป็นห้องครัว ซึ่งตอนนี้ห้องครัวไม่ได้ใช้อยู่แล้ว ขอเพียงติดม่านกั้นความร้อนตรงทางเข้าก็พอ

ในมิติมีม่านกั้นความร้อนอยู่เพียบ ส่วนหนึ่งเธอสั่งซื้อมาจากอินเทอร์เน็ต และอีกส่วนหนึ่งแกะมาจากห้างสรรพสินค้าก่อนหน้านี้

ตรงโถงทางเข้ากว้างพอๆ กับประตูบานเดี่ยว ใช้แบบที่เธอสั่งซื้อมาเองก็พอแล้ว

วิธีติดตั้งก็แสนง่าย ตอกตะปูบนผนังไม่กี่ตัวแล้วติดตะขอแขวน จากนั้นติดแถบแม่เหล็กไว้ตามขอบผนังให้แนบสนิทไร้รอยต่อ เท่านี้ห้องนั่งเล่นกับโถงทางเข้าก็ถูกกั้นแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง ต่อให้เปิดประตูใหญ่ก็ไม่ต้องกังวลว่าไออุ่นจะรั่วไหลออกไปอีก

พอติดตั้งม่านเสร็จ เธอกำลังจะกลับเข้าห้องไปศึกษาแผนผังจุดฝังเข็มต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาอีก วันนี้ห้องเธอมีแขกแวะเวียนมาไม่ขาดสายจริงๆ

ตอนแรกนึกว่าเป็นคุณยายชั้นล่างย้อนกลับมา ทว่าพอมองผ่านช่องตาแมว กลับเห็นร่างในเครื่องแบบทหาร และเมื่อมองใบหน้าที่มีตอเคราจางๆ แต่ยังคงหล่อเหลานั้น จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่จวงเยี่ยน!

เธอแอบโล่งอกที่ตัวเองลงมือได้เร็วพอ ไม่อย่างนั้นด้วยความเฉียบแหลมของเขา คงสังเกตเห็นความผิดปกติในบ้านของเธอแน่

เมื่อเปิดประตู มือของจวงเยี่ยนที่กำลังจะเคาะต่อก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เสิ่นหว่านทำเป็นไม่เห็นความกระอักกระอ่วนของเขา เธอเงยหน้าถาม "ผู้การจวง มาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

ชายหนุ่มสูงถึง 188 เซนติเมตร สูงกว่าเสิ่นหว่านเกือบยี่สิบเซนติเมตร เธอจึงต้องแหงนหน้ามองเขาจริงๆ

จวงเยี่ยนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตทหาร หยิบกล่องสองกล่องออกมายื่นให้ตรงหน้าเธอ

ตัวกล่องขนาดไม่ใหญ่ พอนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขาจึงดูไม่สะดุดตานัก ทว่าลวดลายด้านบนกลับดึงดูดสายตาของเสิ่นหว่านเข้าอย่างจัง

มันคือกระสุนปืน… กระสุนปืนเต็มๆ สองกล่อง

เขาตั้งใจจะให้เธอเหรอเนี่ย

แต่พวกเธอเพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งที่สองแท้ๆ ทำไมถึงมอบของขวัญชิ้นใหญ่ล้ำค่าขนาดนี้ให้เธอกัน

มือใหญ่ที่กำกล่องกระสุนยื่นเข้ามาใกล้อีกนิด "กระสุนในปืนพกกระบอกก่อนเหลือไม่กี่นัดแล้ว สองกล่องนี้คุณเก็บไว้ใช้เถอะครับ!"

ไม่รอให้เธอทันตั้งสติ เขาก็จับมือขวาที่สวมถุงมือของเธอขึ้นมา วางกล่องทั้งสองลงบนฝ่ามือ แล้วรีบปล่อยมือทันที

เสิ่นหว่านพลันรู้สึกประดักประเดิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรรับน้ำใจของเขาไว้ดีไหม "ของพวกนี้น่าจะเป็นของควบคุมนะคะ ถ้าฉันรับไว้ คุณจะไม่โดนลงโทษทางวินัยเหรอคะ"

จวงเยี่ยนตอบอย่างหนักแน่น "ไม่หรอกครับ คุณวางใจรับไว้เถอะ ตอนนี้กฎเกณฑ์ค่อนข้างผ่อนปรนลงบ้างแล้ว คุณเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ต้องระวังตัวและปกป้องตัวเองด้วย"

เสิ่นหว่านอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเขา คาดว่าสองวันมานี้คงไม่ได้พักผ่อนเลย ขอบตาถึงได้คล้ำขนาดนั้น หน่วยกู้ภัยทางการของกองทัพเพิ่งมาถึงจุดประจำการ ย่อมมีเรื่องวุ่นวายให้จัดการมากมายจริงๆ

แต่เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอพักอยู่ที่นี่ เมื่อสงสัยจึงเอ่ยถามออกไป

"คุณรู้ได้ยังไงคะว่านี่คือห้องของฉัน"

"สองคนที่คุมตัวกลับไปคราวก่อนยอมสารภาพออกมาครับ พวกนั้นเล็งคุณไว้นานแล้ว"

เรื่องนี้เสิ่นหว่านไม่ได้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เธอไม่ปฏิเสธอีกต่อไป จัดการเก็บของใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตตัวนอก แล้วบอกให้เขารอที่หน้าประตูสักครู่ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนั่งเล่น

เธอหยิบเนื้อวัวแดดเดียวกับช็อกโกแลตผสมถั่วแบบแพ็กแยกชิ้นใส่ถุงใหญ่มาจากชั้นวางขนมในมิติ พอเดินพ้นประตูออกมาก็ยัดใส่อ้อมอกของเขา ถือเป็นของตอบแทน

ตั้งแต่ตอนที่เขายัดของใส่มือเธอ เสิ่นหว่านก็เดาเจตนาของเขาออกแล้ว พอนับรวมเวลาสามปีในวันสิ้นโลกเข้าไป เธอก็เป็นผู้หญิงวัยสามสิบกว่าแล้ว มีหรือจะไม่เข้าใจความรู้สึกของพ่อหนุ่มคนนี้

เพียงแต่เธอไม่อาจรับน้ำใจของเขามาเปล่าๆ ชาตินี้เธอแค่อยากพาโม่โม่มีชีวิตรอดไปให้ได้ด้วยดี เรื่องความรักไม่ได้อยู่ในความคิดของเธอเลย

อีกอย่าง มิติของเธอ ยิ่งมีคนรู้เพิ่มขึ้นอีกคน ก็ยิ่งเพิ่มความเสี่ยงมากขึ้นเท่านั้น เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถปิดบังร่องรอยเอาไว้ได้ตลอดรอดฝั่งภายใต้สายตาที่เฉียบคมและช่างสังเกตของเขา

การร่วมทุกข์ร่วมสุขกันเป็นเพียงความทรงจำในชาติก่อน และเธอไม่อาจแน่ใจได้เลยว่า จวงเยี่ยนในตอนนี้จะเลือกตัดเรื่องส่วนตัวเพื่อผลประโยชน์ของประเทศชาติหรือไม่ เธอเสี่ยงไม่ได้จริงๆ

เสิ่นหว่านคิดไว้ง่ายๆ แต่ไม่นึกว่าพอเอาเข้าจริงจะยากขนาดนี้ จวงเยี่ยนไม่ยอมรับของตอบแทนจากเธอเลย ทั้งสองคนยื้อยุดปฏิเสธกันไปมา ชายหนุ่มทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียวว่า "มีเรื่องอะไรไปหาผมที่โรงพยาบาลเซิ่งอ้ายนะครับ" แล้วก็รีบวิ่งลงบันไดจากไป

เสิ่นหว่านถือถุงขนมค้างไว้ด้วยสีหน้าจนปัญญา คราวนี้กลายเป็นว่าไม่อยากมีเรื่องพัวพันก็ต้องพัวพันจนได้ หนี้บุญคุณนี่ชดใช้ยากจริงๆ!

สองวันถัดมา จวงเยี่ยนไม่ได้ปรากฏตัวอีกเลย ในแต่ละวันนอกจากกินข้าว ออกกำลังกาย และสอนลูกทำการบ้านแล้ว เธอก็วุ่นอยู่กับการจัดการท่อนไม้พวกนั้นในมิติ ชีวิตดำเนินไปอย่างสงบสุขและสุขสบายเป็นอย่างยิ่ง

นานๆ ครั้งจะมีเสียงปืนดังแว่วมาจากนอกหมู่บ้าน แต่ตั้งแต่กองทัพเข้ามาตั้งฐานที่มั่นและกวาดล้างกลุ่มอิทธิพลมืดในละแวกนี้ ความสงบเรียบร้อยภายนอกหมู่บ้านก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ผู้คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแถบนี้พอจะหายใจหายคอได้บ้าง

วันนี้หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เธอนั่งรอเฮลิคอปเตอร์มาหย่อนเสบียงอยู่ในห้องนั่งเล่น ข่าวจากวิทยุแจ้งว่าจะเป็นวันนี้ แต่ไม่แน่ชัดว่าช่วงเช้าหรือบ่าย

ระหว่างนั่งรอในห้องนั่งเล่น หลังออกกำลังกายและสอนบทเรียนให้ลูกเสร็จ เธอก็ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ใช้พลังจิตควบคุมการเลื่อยไม้แล้วนำไปเผาถ่าน

หลายวันมานี้ต้นไม้บนลานว่างถูกจัดการไปเกือบหมด ปริมาณถ่านไม้และก้อนน้ำแข็งที่เก็บไว้บนชั้นวางจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ระหว่างเผาถ่าน เธอสังเกตเห็นว่าข้าวโพดและธัญพืชที่ปลูกไว้นอกลานบ้านสุกงอมเต็มที่แล้ว ประจวบเหมาะกับกำลังว่างอยู่พอดี จึงเก็บเกี่ยวผลผลิตที่โตเต็มที่ทั้งหมด

แม้พื้นที่ปลูกข้าวโพดจะกว้างที่สุด แต่การเก็บเกี่ยวกลับค่อนข้างง่ายดาย เธอใช้พลังจิตสั่งปอกเปลือกแล้วนำไปตากแดด ส่วนต้นข้าวโพดก็เก็บไว้เป็นเชื้อเพลิงสำหรับเผาถ่าน

พวกธัญพืชรวมจะจัดการยากกว่า เพื่อความสะดวกในการเพาะปลูกครั้งต่อไป เธอจำเป็นต้องแยกเก็บเมล็ดพืชที่ปลูกปะปนกัน ข้าวเจ้า ข้าวกล้อง ข้าวเหนียวดำ ถั่วแดง ถั่วลันเตา…

มีมากถึงสิบกว่าชนิด โชคดีที่ลักษณะต้นพืชแตกต่างกัน ไม่อย่างนั้นเธอคงแยกแยะไม่ออกจริงๆ พอนำไปตากแดดแยกตามชนิดแล้ว รอให้ถึงช่วงค่ำก็สามารถเพาะกล้าแล้วนำไปปลูกลงดินต่อได้

เมื่อประเมินจากผลผลิตในวันนี้ การปลูกพืชให้เต็มพื้นที่ดินรอบลานบ้านคงไม่ใช่เรื่องยาก

ผืนดินรอบนอกมีวงจรการเติบโตยาวนานเกินไป จึงเหมาะสำหรับปลูกไม้ผลและวางเสบียงที่กินพื้นที่มากกว่า

ยังดีที่สามารถใช้พลังจิตควบคุมพื้นที่เพาะปลูกในมิติได้ ไม่อย่างนั้นที่ดินกว้างขวางขนาดนี้เธอคงเหนื่อยตายเสียก่อน วันๆ คงไม่ต้องทำอะไรอื่นนอกจากทำไร่ไถนา

เครื่องจักรกลการเกษตรขนาดใหญ่ล้วนต้องสิ้นเปลืองน้ำมันดีเซล สู้ใช้พลังจิตที่ทั้งฟรีและไม่ต้องเสียดายทรัพยากรจะดีกว่า

เธอจำได้ว่าเมืองข้างๆ มีอุทยานเทคโนโลยีการเกษตรอยู่แห่งหนึ่ง ถ้าขับรถไปใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง พรุ่งนี้อาจจะลองมุ่งหน้าไปทางนั้นดู ไม่รู้ว่าจะพอหาอะไรที่มีประโยชน์ได้บ้างไหม

ดินในมิติไม่จำเป็นต้องหมักปุ๋ย ฟางและซากต้นพืชทั้งหมดจึงถูกรวบรวมไว้ด้วยกันเพื่อนำไปใช้ในอนาคต ส่วนใหญ่ก็เก็บไว้ในมิติเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิง ไม่ว่าจะนำไปเผาถ่านหรือใช้ทำอาหารก็ล้วนเหมาะทั้งนั้น