บทที่ 65 แกล้งทำเป็นน่าสงสาร

หลังจากเก็บของเสร็จ นั่งพักบนโซฟาได้แค่สองนาที เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มมาจากนอกหมู่บ้าน

เธอแปะแผ่นทำความร้อนแล้วแต่งตัวอย่างไม่รีบร้อน สวมเสื้อขนเป็ดแคนาดากูสแบบหนาพิเศษ แล้วสวมเสื้อโค้ตทหารตัวยาวทับไว้ด้านนอกอีกชั้น จากประสบการณ์ที่ผ่านมา กว่าเฮลิคอปเตอร์จะบินจากหมู่บ้านข้างเคียงมาถึงที่นี่ก็ยังมีเวลาเหลือเฟือ

พอเปิดประตูห้องออกมา ตรงบันไดก็มีคนกำลังทยอยเดินขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง

เธอไม่กล้าชักช้า รีบดึงประตูปิดทันที ถึงจะติดม่านกั้นความเย็นไว้แล้ว แต่อุณหภูมิตรงโถงหน้าห้องก็ยังอุ่นกว่าข้างนอกอยู่มาก

หานลู่กับป้าโจวจากห้อง 1501 ข้างๆ เดินออกมาพอดี ทั้งสามคนจึงพากันเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน

ตรงโถงทางเดินชั้น 16 มีคนมารวมตัวกันแน่นขนัดแล้ว สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจก็คือ หญิงชราจากห้อง 102 ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน ทว่าสภาพดูย่ำแย่เหลือทน หากไม่มีคนสองคนช่วยพยุงไว้ ป่านนี้คงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นแล้ว

ข้างกายหญิงชรามีชายหนึ่งคนหญิงหนึ่งคนยืนขนาบซ้ายขวา หน้าตาไม่คุ้น เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน เธอจำได้ว่าลูกชายของหญิงชราจมน้ำตายไปตั้งแต่ตอนน้ำท่วม แล้วสองคนนี้เป็นใครกัน

หญิงชราหน้าซีดเผือดถูกหิ้วปีกไว้ทั้งสองข้าง ดูแล้วยังคงโงนเงนเหมือนจะล้มแหล่มิล้มแหล่

ช่วงนี้เสิ่นหว่านศึกษาแพทย์แผนจีนมาตลอด เมื่อดูจากสีหน้าก็พอรู้ว่าคงใกล้จะหมดลมเต็มที ตำแหน่งที่พวกเธอยืนอยู่ค่อนข้างใกล้กับหญิงชรา เธอจึงรีบดึงหานลู่กับป้าโจวถอยร่นออกมาอยู่รอบนอกของฝูงชน

ทั้งสองคนยังทำหน้างง เสิ่นหว่านจึงกระซิบบอก "สภาพสามคนนั้นดูไม่ค่อยปกติ เราอยู่ให้ห่างไว้ดีกว่าค่ะ"

ป้าโจวดึงแขนเธอแล้วกดเสียงต่ำ "สองคนนั้นเป็นลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้ของแกน่ะ คนที่ตายไปก่อนหน้านี้เป็นลูกคนรอง ไม่กี่วันก่อนก็สองคนนี้นี่แหละที่พาหญิงชราเดินเร่ร่อนไปทั่วเพื่อขอแบ่งเสบียง เธอดูสิ ถูกทรมานจนสภาพดูไม่จืดแล้ว…"

ขณะที่ป้าโจวกำลังพึมพำ บนดาดฟ้าก็มีเสียงของหนักตกลงมากระแทกพื้น เสบียงมาส่งแล้ว

จางผิงเฮ่าในฐานะหัวหน้าตึกเรียกคนหนุ่มแรงดีสองสามคนออกไปช่วยยกเสบียงเข้ามา แต่พอทั้งหกคนเดินกลับมา ทุกคนต่างก็อึ้งไปตามๆ กัน เสบียงรอบนี้มีเพียงแค่หนึ่งในสามของครั้งก่อนเท่านั้น สองคนก็ยกกลับมาได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะขนาดนี้เลย

ทุกคนต่างช่วยกันแกะห่อพัสดุอย่างทุลักทุเล ด้านนอกห่อด้วยผ้านวมบางๆ สองชั้นเพื่อกันกระแทก ข้างในมีแค่ขนมปังอัดแท่งหนึ่งลังกับปลากระป๋องเนื้อสัตว์สิบกว่ากระป๋อง และยังมีมันฝรั่งกับมันเทศถุงเล็กๆ อีกหนึ่งถุง

บนห่อพัสดุเขียนไว้ว่า ชุดปลูกพืชทนหนาว นี่คงเป็นผลงานวิจัยล่าสุดของสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งออกมาเร็วกว่าที่เธอคาดไว้มาก

จางผิงเฮ่านับจำนวนคน เมื่อรวมกับสองครอบครัวที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ในตึกนี้เหลือผู้อยู่อาศัยอยู่สิบเอ็ดห้อง มีบางครอบครัวที่ทนความหนาวสุดขั้วไม่ไหวและเสียชีวิตไปแล้ว

เนื้อสัตว์กระป๋องแบ่งตามห้อง ส่วนขนมปังอัดแท่งแบ่งตามจำนวนคน ทุกคนไม่มีใครคัดค้าน เพราะมันไม่มีวิธีจัดสรรที่ดีกว่านี้อีกแล้วจริงๆ

สุดท้ายยังเหลือเนื้อสัตว์กระป๋องอีก 6 กระป๋องกับขนมปังอัดแท่งอีกสิบกว่าซอง ลูกชายคนโตของหญิงชราก็กระโดดออกมาเปิดฉากทันที "พวกเราเพิ่งย้ายมา คราวที่แล้วก็ไม่ได้ส่วนแบ่ง คราวนี้ของที่เหลือก็ควรจะแบ่งให้พวกเราสิ! แม่ของผมป่วยแถมยังไม่มีข้าวกินจนอิ่มท้องด้วยซ้ำ!"

อีกครอบครัวที่เพิ่งย้ายมาใหม่ก็ช่วยส่งเสียงสนับสนุน ต่างพากันตัดพ้อเรียกความสงสารไม่หยุดหย่อน

แต่คนอื่นๆ ไม่คิดจะยอมตามใจ ต่างพากันเอ่ยปากโต้เถียง เสียงเซ็งแซ่จนทำให้เสิ่นหว่านปวดหัวตุบๆ

พริบตาเดียวเวลาผ่านไป 5 นาทีก็ยังเถียงกันไม่จบ จางผิงเฮ่าพูดจนคอแห้งผากก็ยังคุมสถานการณ์ไม่อยู่ ข้างนอกหนาวจะตายอยู่แล้ว เธอไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้นานไปกว่านี้

ตัดไฟแต่ต้นลม เสิ่นหว่านชักดาบสั้นออกมาจากด้านในเสื้อโค้ตทหารแล้วซัดออกไปด้วยมือเดียว แสงสีเงินวาบผ่าน คมดาบปักลึกเข้าไปในผนังเกือบ 10 เซนติเมตร

ลูกชายคนโตของหญิงชราที่กำลังพ่นน้ำลายฉอดๆ พอเห็นประกายแสงเย็นเยียบพุ่งเฉียดข้างลำตัวไปปักมิดด้ามบนผนัง ก็ตกใจจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ตรงหว่างขามีของเหลวไม่ระบุชนิดไหลซึมออกมาเป็นวง

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้ารังเกียจ พลางถอยกรูดออกไปห่างๆ อย่างเงียบงัน

น้ำเสียงเย็นชาของเสิ่นหว่านดังขึ้น "พวกคุณเป็นคนที่ย้ายเข้ามาทีหลัง ย่อมต้องเคารพกฎของตึกนี้ ถ้าคิดว่าไม่ยุติธรรม ก็เชิญย้ายออกไป ไปยังที่ที่พวกคุณคิดว่ายุติธรรมได้เลย หัวหน้าตึก ทำหน้าที่ต่อได้แล้ว!"

จากนั้นเธอก็ตวัดสายตาไปมองจางผิงเฮ่า อีกฝ่ายถูกสายตาของเธอข่มจนสะดุ้งเฮือก รีบเอ่ยปากอย่างลนลาน "ได้เลยครับ ได้เลย! เสบียงที่เหลือทุกคนแบ่งเท่าๆ กัน ใครหยิบเนื้อสัตว์กระป๋องไปแล้ว อย่างอื่นก็หยิบน้อยลงหน่อย"

พูดจบเขาก็หันมาทางเสิ่นหว่าน เธอเองไม่มัวรีรอ เดินเข้าไปหยิบขนมปังอัดแท่งมา 3 ซองกับชุดปลูกพืชทนหนาวอีก 2 ชุด ส่วนหานลู่และป้าโจวเลือกเนื้อสัตว์กระป๋องคนละ 1 กระป๋องกับชุดปลูกคนละ 2 ชุด

พวกเธอไม่ได้เอาเปรียบใคร ของที่หยิบมาไม่ได้มากมายอะไร เพียงแค่หยิบเฉพาะส่วนที่ควรได้เท่านั้น

จากนั้นทั้งสามคนก็เดินกลับไปด้วยกัน ก่อนไปเสิ่นหว่านยังไม่ลืมดึงดาบสั้นบนผนังกลับคืนมา คนในกลุ่มที่เพิ่งได้สติพากันผวาจนหน้าถอดสีอีกรอบ รีบแหวกทางเปิดให้ทันที

ตอนดึงดาบ เธอเหลือบไปเห็นผู้ชายที่นั่งแปะอยู่กับพื้น ของเหลวไม่พึงประสงค์ตรงหว่างขาของเขากลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้ว

ในสภาพอากาศที่หนาวจัดจนติดลบขนาดนี้ ผิวหนังและเนื้อเยื่อจะถูกทำลายจนยากจะฟื้นฟู เธอคาดว่าตรงนั้นคงหมดทางรักษาแล้ว

ดาบสั้นของเธออยู่ห่างจากตัวผู้ชายคนนั้นอย่างน้อย 1 เมตร ขี้ขลาดตาขาวขนาดนี้แท้ๆ แต่วันๆ กลับไม่เคยทำเรื่องดีๆ เลยสักนิด

ถึงหญิงชราคนนั้นจะนิสัยไม่น่าคบหา แต่คงรักลูกชายของตัวเองมาก ทว่าเขากลับไม่สนใจความเป็นความตายของแม่แท้ๆ บังคับพาเธอมาเที่ยวตระเวนขอความเห็นใจ ช่างไม่สมกับที่เกิดมาเป็นลูกคนจริงๆ

เธอไขกุญแจเปิดประตูเหล็กดัดเข้าบ้าน พอเข้าสู่ห้องนั่งเล่น บรรยากาศอบอุ่นก็ปัดเป่าเรื่องน่ารำคาญใจเหล่านั้นทิ้งไปจนหมดสิ้น

เสียเวลาบนดาดฟ้าไปนาน ตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว เธอจึงพาโม่โม่กลับเข้าห้องนอนเพื่อเตรียมกินมื้อเที่ยง

ไม่อยากเสียเวลาเลือก จึงสุ่มหยิบข้าวกล่องกับน้ำแกงซี่โครงหมูต้มฮ่วยซัวออกมาวางบนโต๊ะ เปิดดูพบว่าเป็นไก่ผัดซอสสามถ้วย กุ้งผัดข้าวโพด และผัดผักบุ้ง จากนั้นก็หยิบไข่ตุ๋นออกมาจากมิติอีกหนึ่งถ้วย

ปริมาณอาหารเยอะมาก สองคนแม่ลูกกินกันได้อย่างอิ่มหนำสำราญ

ในเรื่องของกิน เสิ่นหว่านยึดหลักไม่กินทิ้งกินขว้างมาโดยตลอด ต้องรู้ไว้ว่าข้างนอกยังมีผู้คนอีกมากมายที่แม้แต่จะกินให้อิ่มท้องยังยากลำบาก

และการที่พวกเธอสามารถกินอิ่มนอนอุ่นในวันสิ้นโลกเช่นนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะโอกาสที่ได้รับจากมิติจี้หยกทั้งสิ้น

แม้ว่าเสบียงในมิติจะอุดมสมบูรณ์ แต่ก็ไม่อาจมองข้ามความยากลำบากในการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกได้ จากประหยัดไปฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่จากฟุ่มเฟือยกลับมาประหยัดนั้นยาก มีเพียงการอบรมสั่งสอนและทำเป็นแบบอย่างให้เห็นตั้งแต่เด็กเท่านั้น ถึงจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายได้ดียิ่งขึ้น

พอกินข้าวเสร็จและเก็บกวาดโต๊ะเรียบร้อย ก็เห็นเสบียงที่วางอยู่บนพื้น ขนมปังอัดแท่งและอาหารกระป๋องถูกเก็บขึ้นชั้นวางของในมิติ เหลือเพียงถุงที่บรรจุชุดปลูกพืชทนหนาว

เด็กชายเสิ่นโม่โม่เดินเตาะแตะไปมาอยู่ข้างๆ อย่างว่างจัด เสิ่นหว่านจึงคว้าตัวแรงงานตัวน้อยพร้อมกับถือชุดปลูกเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ถือโอกาสสอนบทเรียนทดลองปลูกพืชให้เขาเสียเลย

ในชุดปลูกมีมันฝรั่งและมันเทศอยู่สองสามหัว ทั้งหมดเริ่มแตกหน่อแล้ว นอกจากนี้ยังมีขุยมะพร้าวอัดก้อนสำหรับปลูกกับน้ำยาบำรุงพืชอีกจำนวนหนึ่ง

เธอหยิบกล่องโฟมสองสามใบออกมาจากมิติ วางก้อนขุยมะพร้าวลงไปแล้วเทน้ำใส่เพื่อให้พองตัว ส่วนมันฝรั่งและมันเทศก็ใช้มีดหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ตามตำแหน่งที่แตกหน่อ

ขี้เถ้าแกลบที่เหลือจากการทำถ่านคราวก่อนได้นำมาใช้ประโยชน์พอดี เธอตักใส่กะละมังใบเล็กวางไว้บนพื้น จากนั้นก็หยิบมันฝรั่งชิ้นหนึ่งมาคลุกขี้เถ้าแกลบให้ทั่วเพื่อสาธิตให้เจ้าตัวอ้วนกลมดูเป็นตัวอย่าง ก่อนจะส่งต่องานนี้ให้เขารับช่วงทำต่อ

ขุยมะพร้าวในกล่องโฟมพองตัวได้ที่แล้ว เธอใช้พลั่วมือคนให้เข้ากันเพื่อให้ดินร่วนซุยขึ้น จากนั้นหยดน้ำยาบำรุงพืชลงไปสองสามหยดแล้วคลุกเคล้าให้ทั่ว ก็พร้อมสำหรับการปลูก

เธอรับชิ้นมันฝรั่งและมันเทศที่โม่โม่คลุกขี้เถ้าแกลบเสร็จแล้วมาวางผึ่งลมบนหน้าดินขุยมะพร้าวสักครู่ รออีกสักพักค่อยฝังกลบลงไปในดินก็เป็นอันเรียบร้อย