บทที่ 66 ก่อเรื่อง

ปลูกไปทั้งหมดหกกล่องโฟม เธอตั้งใจจะทำการทดลอง โดยวางสองกล่องไว้ในห้องนั่งเล่น สองกล่องไว้ริมระเบียงห้องนอนเล็ก และสองกล่องสุดท้ายนำเข้าไปไว้ในมิติ

เพื่อเฝ้าดูการเจริญเติบโตในอุณหภูมิที่แตกต่างกัน รอให้มันออกผลแล้วค่อยลองชิมเปรียบเทียบรสชาติดู

หลังจากล้างมือให้เจ้าตัวอ้วนกลมแล้วอุ้มขึ้นเตียง ให้เขาได้นอนกลางวันตามลำพัง

ส่วนตัวเธอนั่งลงบนโซฟาข้างๆ รวมสมาธิเข้าสู่มิติ แล้วใช้พลังจิตเก็บเกี่ยวผักที่โตเต็มที่จนหมด

ยังมีพวกแตงอย่างแตงโม แคนตาลูป และแตงหวาน ผลไหนที่เปื้อนดินก็นำไปล้างด้วยน้ำหิมะในแท็งก์ให้สะอาด จากนั้นจึงเก็บเข้าโกดัง

เธอพรวนดินแปลงใหม่แล้วหว่านเมล็ดพันธุ์ลงไป ตอนนี้ผักและผลไม้ในโกดังแน่นเอี้ยดแล้ว รอให้ผักรุ่นนี้โตเต็มที่ก็ไม่จำเป็นต้องรีบเก็บ ปล่อยทิ้งไว้ในแปลงก็ไม่เน่าเสีย เอาไว้ระบายของในโกดังออกไปส่วนหนึ่งก่อนค่อยว่ากัน

คิดได้ดังนั้น เธอก็คัดผักในโกดังที่พอจะนำมาทำเป็นผักอบแห้งออกมา ส่วนที่ต้องลวกน้ำร้อนก็ลวก ส่วนที่ต้องหั่นชิ้นก็หั่น จากนั้นนำเข้าเครื่องอบแห้งและเตาอบ

ผลไม้บนต้นก็เก็บลงมาส่วนหนึ่ง ทั้งมะม่วง ส้ม พุทราจีน ลิ้นจี่ ลำไย มะเดื่อฝรั่ง และอื่นๆ ล้วนสามารถนำมาทำผลไม้อบแห้งเพื่อให้เก็บรักษาได้สะดวกขึ้น

เธอไม่มีทางพาโม่โม่หลบซ่อนตัวอยู่ในห้อง 1502 ไปได้ตลอด สุดท้ายก็ต้องปรับตัวเข้ากับการใช้ชีวิตในสังคมภายนอกอยู่ดี วันหน้าหากต้องทำอาหารต่อหน้าคนนอก เธอคงไม่สามารถหยิบผักกาดขาวสดกรอบฉ่ำน้ำออกมาได้หรอกนะ ขืนคนรอบข้างเห็นเข้า มีหวังได้โดนรุมทึ้งทั้งเป็นแน่!

ถึงเวลานั้นแค่ใช้ผักอบแห้งพวกนี้ก็พอจะตบตาได้ ไม่ทำให้ใครนึกสงสัย

พอเอนกายลงบนโซฟาหลับตาพักผ่อนได้ครู่หนึ่ง ที่หน้าประตูกลับมีเสียงเคาะดังขึ้น ก๊อก… ก๊อกๆ… เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เสิ่นหว่านขยับไปแนบตาดูที่ตาแมว ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่ยืนอยู่นอกประตูย่อมเป็นจวงเยี่ยนอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ใบหน้าของชายหนุ่มกลับมาสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงโปร่งเหยียดตรงดั่งต้นไป๋หยางยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ดูท่าช่วงนี้คงได้พักผ่อนฟื้นฟูร่างกายไม่น้อย ทั้งเรี่ยวแรงและสมาธิจึงฟื้นคืนกลับมาเต็มเปี่ยม

คิดว่าภารกิจประจำวันของกองทัพช่วงนี้น่าจะเข้าที่เข้าทางแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีเวลาว่างแวะมา

พอเปิดประตูเดินออกไป ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด จวงเยี่ยนก็ยื่นถุงพลาสติกสีดำส่งมาให้ เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับทันที หนี้บุญคุณคราวก่อนยังตอบแทนไม่หมด วันนี้ก็มีเรื่องใหม่อีกแล้ว

เมื่อเห็นเธอชะงักนิ่งไป จวงเยี่ยนจึงเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ “มันเป็นต้นกล้าผักที่เพิ่งเพาะวิจัยออกมาใหม่ คุณลองเอาไปปลูกดูสิครับ”

เธอถึงได้ยอมยื่นมือออกไปรับ คิดว่าแค่ต้นกล้าผักไม่กี่ต้นคงไม่ถึงขั้นทำให้เขาผิดวินัยทหารหรอก

ทว่าพอเปิดถุงออกดู เธอกลับต้องชะงัก ของข้างในไม่ใช่มันฝรั่งหรือมันเทศ แต่เป็นต้นกล้าผักสิบกว่าต้น ต้นกล้าสีเขียวอ่อนตรงส่วนรากยังมีดินติดอยู่เล็กน้อย ใบเริ่มลู่ลงไปบ้างแล้ว ครึ่งหนึ่งเป็นต้นกล้าผักกาดขาว อีกครึ่งหนึ่งเป็นต้นกล้าหัวไชเท้า

“พวกคุณเพาะพันธุ์ผักทนหนาวได้แล้วเหรอคะ ในเสบียงที่หย่อนลงมาก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีเลย?”

น้ำเสียงของเธอเจือแววประหลาดใจ ชายหนุ่มจึงเอ่ยอธิบาย “สถาบันวิจัยเพิ่งส่งมาให้น่ะครับ ต้นกล้ามีน้อยแถมอัตราการรอดก็ไม่สูง ทางการเลยยังไม่ได้แจกจ่ายลงไป ผมคิดว่าคุณน่าจะจำเป็นต้องใช้ ก็เลยแบ่งมาให้คุณบ้าง”

เสิ่นหว่านกล่าวขอบคุณจากใจจริง ไม่ว่าเธอจำเป็นต้องใช้หรือไม่ ในเมื่อเขามีน้ำใจเอามาให้ เธอก็ต้องรับน้ำใจนี้ไว้

ต่อให้เห็นแก่บุญคุณช่วยชีวิตในชาติก่อน เธอก็วางสีหน้าเย็นชาใส่จวงเยี่ยนไม่ลงอยู่ดี

เธออาศัยจังหวะที่เดินกลับเข้าไปวางต้นกล้าผักในห้อง หยิบเอาเนื้อแดดเดียวและช็อกโกแลตที่คราวก่อนไม่ได้ให้ออกมาด้วย

เธอเลียนแบบวิธีของชายหนุ่มด้วยการยัดของใส่มือเขาอย่างเด็ดขาด ทำเอาเขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ได้แต่ยอมรับไว้ ในใจเริ่มคิดแล้วว่าคราวหน้าควรจะเอาอะไรมาให้อีกถึงจะดี เพราะของกินพวกนี้ล้ำค่ามากทีเดียว

ความคิดพวกนี้แน่นอนว่าเสิ่นหว่านไม่มีทางล่วงรู้ ไม่อย่างนั้นเธอคงคว้าของตอบแทนกลับคืนมาแทบไม่ทัน

ขณะที่กำลังคิดว่าจะทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนนี้อย่างไรดี ก็ได้ยินเสียงจวงเยี่ยนกระแอมเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผมยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร…”

เสิ่นหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเพราะตัวเองเกิดใหม่มา เลยลืมไปเสียสนิทว่าอีกฝ่ายยังไม่รู้ชื่อของเธอ ที่สำคัญคือเขาก็ไม่เคยเอ่ยถามมาก่อน

อีกทั้งตอนนี้ระบบอิเล็กทรอนิกส์ล่มสลายไปหมดสิ้นแล้ว ต่อให้มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลก็ไม่มีทางตรวจสอบได้

“เสิ่นหว่านค่ะ ฉันชื่อเสิ่นหว่าน” สุ้มเสียงใสกระจ่างของหญิงสาวดังขึ้น จากนั้นเธอก็เงยหน้าสบตากับชายหนุ่ม

ไม่พบปฏิกิริยาแปลกประหลาดใดๆ ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรกจริงๆ อย่างน้อยก็มั่นใจได้จุดหนึ่งว่า จวงเยี่ยนไม่ได้เกิดใหม่เหมือนเธอ

หลายวันก่อนเจอกันปุ๊บก็มอบปืน มอบกระสุน จนทำให้เธออดระแวงไม่ได้ว่าจวงเยี่ยนจะเกิดใหม่มาด้วยหรือเปล่า ถึงได้มีท่าทีแปลกๆ กับเธอเช่นนี้

ไม่อย่างนั้นคนที่ไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อน ทำไมถึงได้คอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นพิเศษขนาดนี้ เธอไม่เชื่อเรื่องรักแรกพบอะไรเทือกนั้นหรอก ชาติก่อนไม่มีทางเกิดเรื่องทำนองนี้ขึ้นแน่นอน

ชาติก่อนตอนที่ทั้งคู่เจอกันครั้งแรก เขามีท่าทีเย็นชาไม่แยแสแท้ๆ หลังจากอยู่ร่วมกันไปสองวันถึงค่อยเริ่มพูดคุยกันได้ พอร่วมเดินทางไปด้วยกัน และด้วยความที่เธอตื๊อขอร้องหน้าด้านๆ เขาถึงยอมรับเธอเป็นลูกศิษย์เพื่อสอนยิงปืน

หากการจีบสาวมีระดับขั้น ชาติก่อนเขาก็คงอยู่ขั้นบรอนซ์หัวรั้น ส่วนตอนนี้คือขั้นคิงระดับท็อป มีชั้นเชิงไม่เบาเลยทีเดียว

ดูจากสีหน้าของเขาตอนนี้คงไม่ได้เสแสร้ง ส่วนสาเหตุที่แท้จริงเธอเองก็เดาไม่ถูก ช่างมันเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า!

ระหว่างที่กำลังเหม่อลอยก็ได้ยินจวงเยี่ยนเรียกชื่อ เธอจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง ตนกลับไม่ได้ยินเลยสักนิด “ขอโทษทีค่ะ พอดีเมื่อกี้ฉันใจลอยไปหน่อย คุณว่าอะไรนะคะ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างจนคำพูด แม่สาวน้อยคนนี้ทำไมถึงชอบใจลอยนักนะ “ช่างเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว ไว้ค่อยคุยกันวันหลัง ข้างนอกหนาวมาก คุณรีบกลับเข้าไปเถอะครับ!”

หลังจากบอกลากัน เสิ่นหว่านเพิ่งจะหันหลังเตรียมเดินกลับ ก็สังเกตเห็นเงาร่างลับๆ ล่อๆ ตรงโถงบันได คิ้วเรียวจึงขมวดมุ่นทันที

จวงเยี่ยนมองตามสายตาของเธอไป พอดิบพอดีกับที่เห็นเงานั้นกำลังหันหลังหนี เขาสาวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็พุ่งไปรวบตัวคนผู้นั้นไว้ได้ แขนทั้งสองข้างถูกจับไพล่หลัง เมื่อดันใบหน้าขึ้นมาก็เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นตา

ชายคนนั้นสูงราวๆ 170 กว่าเซนติเมตร ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วหนาตรง ทรงผมแสกกลางรับกับตอหนวดเคราเขียวครึ้มเต็มหน้า เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนผู้นี้เลยแม้แต่น้อย ทำไมถึงต้องมาด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องของเธอด้วย

เมื่อรับรู้ถึงสายตาเชิงซักถามของจวงเยี่ยน เธอจึงส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่รู้จัก

คงเป็นเพราะถูกรังสีน่าเกรงขามของทหารหนุ่มข่มขวัญเข้าให้ ยังไม่ทันที่เขาจะเริ่มเอ่ยปากสอบสวน ชายคนนั้นก็คายความจริงออกมาจนหมดเปลือกราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่

“แม่ผมสั่งให้มาครับ! บอกว่าเด็กสาวห้อง 1502 หน้าตาสะสวย เลยให้ผมมาแอบดูตัว ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ นะครับ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด!”

ได้ยินเช่นนั้น เธอก็ถามขึ้นทันควัน “แกชื่ออะไร อยู่ห้องไหน”

เธออยากจะรู้นักว่าไอ้เรื่องดูตัวบ้าบอนี่มันผุดมาจากไหน ใครหน้าไหนบังอาจมาหมายตาเธอ!

ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ผมชื่อเฉินลี่ พัก…พักอยู่ห้อง 801 ชั้นล่างครับ…”

เสิ่นหว่านโกรธจนกัดฟันกรอด ยัยป้าคนนั้นอีกแล้วไม่ผิดแน่ ไม่จบไม่สิ้นเสียที ดูท่าคงจะหายเจ็บนิ้วแล้วสินะ!

เว้นไปได้ไม่กี่วันก็หาเรื่องสร้างปัญหาขึ้นมาอีก เห็นทีต้องหาวิธีดัดสันดานครอบครัวนั้นให้เข็ดหลาบเสียแล้ว

ถ้าหากจวงเยี่ยนไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ เธอคงลงมือสั่งสอนไปเดี๋ยวนี้แล้ว แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นทหารของทางการ แถมยังสวมเครื่องแบบอยู่เต็มยศ มันจึงไม่เหมาะนักที่จะลงไม้ลงมือกับใครต่อหน้าต่อตาเขา