บทที่ 67 ข่มขวัญ

ราวกับอ่านความกังวลของเธอออก จวงเยี่ยนจึงยิ่งออกแรงบีบมือของชายคนนั้นแน่นขึ้นจนเฉินลี่เจ็บตัวสั่นเทิ้ม ก่อนที่เขาจะเอ่ยเตือนเสียงเฉียบ "ต่อไปห้ามมารบกวนเธออีก ถ้าฉันเห็นอีกละก็ แกไม่ต้องกลับบ้านแน่ ไสหัวไป!"

พูดจบเขาก็ผลักร่างนั้นไปทางบันไดหนีไฟ เฉินลี่ล้มคะมำลงกับพื้น ก่อนจะลนลานตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีเตลิดไป

เสิ่นหว่านเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เมื่อจวงเยี่ยนส่งสัญญาณสายตาให้ เธอก็หันหลังกลับเข้าบ้านแล้วลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา

พอกลับเข้ามาในห้องนอน โม่โม่ก็ตื่นแล้ว หลังจากเสี่ยวไอ้ช่วยแต่งตัวให้เสร็จ เจ้าหุ่นยนต์ก็กำลังนั่งดูทีวีเป็นเพื่อนเด็กน้อยอยู่

เธอยังไม่รีบเข้าไป แต่เริ่มลงมือย้ายต้นกล้าผักลงดินก่อน โชคดีที่ขุยมะพร้าวสับคราวก่อนยังมีเหลืออยู่ แถมยังใส่กล่องโฟมเตรียมไว้หมดแล้ว เธอจัดการปลูกต้นกล้าผักต้นเล็กลงไปโดยเว้นระยะห่างพอเหมาะ แล้วหยดน้ำยาเร่งโตเจือจางลงไปสองสามหยดก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

ขณะกำลังจะลุกขึ้น เธอก็เหลือบไปเห็นกล่องปลูกมันฝรั่งกับมันเทศที่วางอยู่ข้างๆ คิดว่าไหนๆ มือก็เลอะแล้ว ปลูกพวกนี้ไปพร้อมกันให้หมดเลยดีกว่า

พอกลับเข้าห้องนอน เธอก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง หลับตาพักผ่อน พลางครุ่นคิดหาวิธีสั่งสอนสองแม่ลูกคู่นั้นไปด้วย

ทว่าเพิ่งล้มตัวลงนอนได้ไม่ถึงห้านาที เสียงทุบประตูก็ดังปังๆ ขึ้นมาอีก

ความโกรธของเสิ่นหว่านพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที ครั้งแล้วครั้งเล่า… คิดว่าฉันเป็นคนหัวอ่อนยอมคนหรือไง!

เธอคว้าเสื้อแจ็กเก็ตมาสวม หยิบดาบสั้นแล้วเดินออกจากห้องนอน มองผ่านตาแมวเพื่อยืนยันว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือสองแม่ลูกที่เธอหมายหัวอยากจะจัดการมานาน ก่อนจะกระชากประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว

ทีแรกคิดว่ายังไงก็เป็นเพื่อนบ้านตึกเดียวกัน ไม่ใช่พวกโจรผู้ร้ายใจคอโหดเหี้ยม เธอถึงไม่อยากลงมือเข่นฆ่า แต่ผลคืออีกฝ่ายกลับคิดว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่มที่คิดจะบีบจะเค้นยังไงก็ได้ซะงั้น

ประตูที่ถูกกระชากเปิดออกทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งโหยง เสิ่นหว่านยังไม่ทันเอ่ยปาก คุณป้าคนนั้นก็ยื่นใบหน้าเปื้อนยิ้มระรื่นเข้ามาทันที

เธอหมดความอดทนจะมาต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ชักดาบสั้นออกมาจ่อตรงหน้าอกของอีกฝ่ายทันที

สองแม่ลูกตกใจจนผงะถอยหลังแทบเสียหลัก รีบละล่ำละลักแก้ตัว "แม่หนูเอ๊ย ป้าพาลูกชายมาขอโทษจ้ะ ใจเย็นๆ ก่อนนะ ลูกชายป้าแค่ปากไม่ดี พูดจาไม่ค่อยเข้าหูคน แต่เนื้อแท้เป็นคนดีมากเลยนะ แถมยังมีการศึกษาสูงด้วย ดีกว่าพวกผู้ชายหยาบกระด้างในค่ายทหารตั้งเยอะ"

พอเห็นว่าเสิ่นหว่านไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ก็ยังพยายามเกลี้ยกล่อมต่อ "ป้าหวังดีกับหนูจริงๆ นะ คนนอกจะไปสู้คนในตึกเราที่รู้หัวนอนปลายเท้ากันได้ยังไง จริงไหมล่ะ? ลูกชายป้าทั้งหน้าตาดี ทั้งซื่อสัตย์จริงใจ…"

ยกยอตัวเองไม่หยุดหย่อน

เธอไม่อยากฟังผู้หญิงคนนี้พล่ามไร้สาระอีกต่อไป เสิ่นหว่านก้าวประชิดไปข้างหน้า ประกายเย็นเยียบวาบผ่านไปเพียงวูบเดียว มือทั้งสองข้างที่กำลังโบกไม้โบกมือไม่หยุดก็ถูกฟันขาดสะบั้นตั้งแต่โคนข้อมือ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดสาดไปโดนผนังด้านข้างทันที

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้น หญิงวัยกลางคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดที่ข้อมือทะลักออกมาไม่หยุด ก่อนจะถูกความเย็นจัดแช่จนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

ทว่าเสียงที่ดังตามมากลับยิ่งทำให้พวกเธอสิ้นหวังสิ้นดี "เตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าหาเรื่องตาย ทำไมถึงชอบมาลองดีบนเส้นคาบเกี่ยวความเป็นความตายอยู่อีก? พวกเธอมีกี่ชีวิตให้ผลาญเล่นกันเชียว?"

ลูกชายสุดที่รักของคุณป้าแทบสติหลุด คุกเข่าลงไปโขกศีรษะขอชีวิตไม่หยุด "แม่ผมบังคับให้มาครับ! แกบอกว่าบ้านคุณต้องมีของกินเยอะแน่ๆ ถ้าจีบคุณติด บ้านเราก็จะมีกินมีใช้ไม่ลำบาก ผมสารภาพหมดแล้ว ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ ได้โปรด…"

เสิ่นหว่านเหลือบมองสีหน้าซีดเผือดของคุณป้า เธอคงนึกไม่ถึงสินะว่าจะถูกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหักหลังขายทิ้งแบบไม่เหลือซาก!

ทีแรกคิดว่าเป็นแค่ดอกท้อเน่าๆ สั่งสอนเล็กๆ น้อยๆ ก็พอแล้ว แต่ดูท่าแล้วพวกนี้คงหมายตาสิ่งของในบ้านเธอเข้าให้แล้ว งั้นสองคนนี้เธอก็คงปล่อยไว้ไม่ได้

มีหนึ่งย่อมมีสอง ขืนปล่อยไปแล้วพวกมันเกิดผูกใจเจ็บ ไปสมคบคิดกับคนอื่นมาเล่นงานเธออีก เธอคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ

เธอไม่สนใจเสียงอ้อนวอนของชายหนุ่มแม้แต่น้อย ไพล่มือไปด้านหลังเพื่อดึงกระบองไฟฟ้าออกมาจากมิติ ปรับระดับความแรงสูงสุด แล้วจี้กระแทกเข้าที่ลำคอของเขาอย่างแรง จนเขาสลบเหมือดไปในพริบตา

หญิงวัยกลางคนที่ทรุดร้องไห้คร่ำครวญอยู่กับพื้นในตอนแรก พอเห็นลูกชายหมดสติไปก็กัดฟันลุกพรวด พุ่งเข้ามาหมายจะทำร้ายเสิ่นหว่าน ทว่าสุดท้ายก็ไม่พ้นถูกกระบองไฟฟ้าของเธอฟาดจนสลบเหมือดไปอีกคน

เหตุผลที่เธอเลือกใช้กระบองไฟฟ้าก็เพราะไม่อยากต้องมาคอยเก็บกวาดสถานที่ทีหลัง ก่อนหน้านี้บันดาลโทสะไปหน่อยจึงคว้ามีดสั้นออกมา สุดท้ายเลือดเลยสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั้งผนังและพื้นห้อง

สุดท้ายก็ต้องมานั่งทำความสะอาดเอง เพิ่มงานให้ตัวเองโดยใช่เหตุแท้ๆ

หลังจากฟาดกระบองไฟฟ้าซ้ำใส่ทั้งสองคนอีกรอบ เธอก็ถอดเสื้อแจ็กเก็ตของพวกเขาออก แล้วลากร่างไปโยนทิ้งลงบันไดหนีไฟ

เสื้อผ้ายังคงอุ่นอยู่ จึงอาศัยจังหวะนี้ใช้เช็ดคราบเลือดบนผนังกับพื้นให้เรียบร้อย ก่อนจะโยนทิ้งตามลงไป

เธอยื่นหน้าออกไปมองตรงหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ทว่าท่ามกลางหิมะสีขาว ร่างไร้วิญญาณทั้งสองที่นอนแน่นิ่งอยู่ด้านล่างยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เลือดสาดกระจายเต็มพื้น สภาพร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูป ไม่มีทางรอดชีวิตอย่างแน่นอน

เธอยังสังเกตเห็นเพื่อนบ้านข้างล่างสองสามห้องชะโงกหน้าออกมาดู พอเงยขึ้นมาสบเข้ากับสายตาเย็นชาของเธอ ก็รีบหดหัวกลับเข้าห้องไปทันที

คิดว่าหลังจากนี้คนในตึกคงสงบเสงี่ยมไปได้อีกสองสามวัน แต่แน่นอนว่าเธอไม่ได้คาดหวังว่ามันจะสงบไปได้ตลอดกาล ความหวาดกลัวเป็นเพียงเรื่องชั่วคราวเท่านั้น

สภาพแวดล้อมที่หนาวสุดขั้วเช่นนี้คือบททดสอบครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด เสบียงที่พอจะหาได้จากโลกภายนอกมีแต่จะลดน้อยถอยลงเรื่อยๆ ยามที่มนุษย์หิวโหยจนถึงขีดสุด ย่อมยอมแลกได้แม้กระทั่งชีวิต

เธอไม่อาจหยุดยั้งจิตใจอันชั่วร้ายของคนพวกนี้ได้ และไม่อาจหนีออกจากเมืองไปซ่อนตัวบนภูเขาได้เช่นกัน

ขืนเกิดหิมะถล่มหรือภัยร้อนสุดขั้วมาถึงก่อนกำหนด การจะหนีเอาชีวิตรอดคงเป็นเรื่องยากลำบากยิ่งกว่านี้ อย่างน้อยก่อนที่แผ่นดินไหวจะมาถึง ตึกแห่งนี้ก็ยังนับว่าค่อนข้างปลอดภัยอยู่

อีกอย่างพวกอิทธิพลมืดข้างนอกนั่นไม่ใช่แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหมือนในตึกนี้ ยิ่งอยู่ห่างจากจุดที่กองทัพประจำการมากเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งทำตัวอุกอาจมากขึ้นเท่านั้น เมื่อเทียบกันแล้ว เรื่องยุ่งยากแค่นี้จึงไม่นับเป็นอะไรเลย

ถึงไหนก็ถึงกัน ปัญหามาก็ค่อยแก้กันไป อีกอย่างนี่คือเซฟโซนที่เธออุตส่าห์ทุ่มเทสร้างมาตั้งสองเดือนกว่า จะให้ทิ้งไปตอนนี้ก็ยังเสียดาย

พอกลับมาถึงหน้าห้อง ก็เห็นหัวที่โพกผ้าปิดมิดชิดโผล่ออกมาจากหลังประตูหนีไฟตรงระเบียงทางเดิน เป็นหานลู่นั่นเอง

"เสิ่นหว่าน ต้องการให้ช่วยอะไรไหม"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"

เธอลงมือเร็วมาก ตั้งแต่เปิดประตูจนถึงจัดการศพใช้เวลาไม่เกินหกเจ็ดนาทีเท่านั้น

หานลู่น่าจะได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนนั้น เลยออกมาดูสถานการณ์

พอแน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรและไม่ต้องการความช่วยเหลือ หานลู่ก็พยักหน้าแล้วหันหลังกลับเข้าห้อง 1501 ไป

เสิ่นหว่านรีบเปิดประตูเข้าบ้าน อากาศข้างนอกหนาวเกินไป ตอนรีบออกไปเธอแต่งตัวไม่มิดชิดเท่าไหร่ เวลานี้มือไม้เลยเย็นเฉียบไปหมด

พอกลับเข้าห้องนอน นั่งผิงข้างเตาไฟสักพักจนร่างกายเริ่มอุ่นขึ้น ถึงเพิ่งรู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย

เหลือบไปมองเสิ่นโม่โม่ที่นั่งอยู่บนสไลเดอร์ อื้ม… กินขนมไปเรียบร้อยแล้ว

ว่าแล้วเชียว เธอไม่มีทางหิวเร็วกว่าเจ้าตัวอ้วนกลมแน่ๆ ในเมื่อเขาไม่มาร้องหา ก็แปลว่าแอบหาอะไรอร่อยๆ กินเองแล้วล่ะสิ

ฉันหยิบก๋วยเตี๋ยวหลอดเลือดเป็ดกับบะหมี่เนื้อตุ๋นมะเขือเทศออกมาจากมิติแล้ววางไว้บนโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมยั่วน้ำลายฟุ้งกระจายไปทั่ว เจ้าตัวอ้วนกลมก็เลิกเล่น วางขนมลงแล้วทำท่าจะเดินเตาะแตะมาหา

เสี่ยวไอ้อุ้มเขาไปนั่งบนเตียงเตา สวมผ้ากันเปื้อนผืนเล็กให้เรียบร้อย สองแม่ลูกถึงเริ่มเอร็ดอร่อยกับมื้อเย็น

กินไปได้สองคำ ฉันก็หยิบเกี๊ยวซ่ากับแพนเค้กต้นหอมจากชั้นวางของออกมาเพิ่ม แป้งกรอบๆ เข้ากันได้ดีกับก๋วยเตี๋ยวหลอดร้อนๆ บอกเลยว่าฟินสุดๆ

บะหมี่ที่เจ้าตัวอ้วนกลมกินเป็นแบบที่ฉันทำเตรียมไว้เอง ปริมาณแต่ละมื้อไม่ได้เยอะมาก ทั้งน้ำทั้งเส้น เขาจัดการซดจนเกลี้ยงชามใบเล็ก พอหม่ำเกี๊ยวซ่าตามเข้าไปอีกสองชิ้น เจ้าตัวเล็กก็ปีนลงจากเตียงเตาด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ