บทที่ 68 ประตูนิรภัยกันขโมย

หลังจากกินข้าวเสร็จและเก็บโต๊ะเรียบร้อย ฉันก็ต้มชาผลไม้ให้ตัวเองหนึ่งกา ก่อนจะหาเวลาแวบเข้าไปดูในมิติ

เครื่องอบแห้งและเตาอบทำงานครบตามเวลาที่ตั้งไว้แล้วดับลงโดยอัตโนมัติ ฉันนำถาดใส่ผักอบแห้งกับผลไม้อบแห้งออกมา บรรจุแยกใส่ถุงสะอาดแล้วนำไปจัดเก็บไว้บนชั้นวาง

พอเก็บเครื่องจักรและกล่องแบตเตอรี่สำรองเข้าที่เรียบร้อย พื้นที่ก็โล่งตาขึ้นทันตาเห็น ฉันถึงได้สังเกตเห็นกล่องเพาะกล้าธัญพืชและข้าวโพดที่วางเรียงอยู่ในลานบ้าน

ต้นกล้าธัญพืชแต่ละชนิดงอกสูงขึ้นมาราว 2-3 เซนติเมตรแล้ว กำลังได้ขนาดที่จะย้ายลงดิน ส่วนข้าวโพดนั้นหลังจากแกะเมล็ดออกก็สามารถนำไปหยอดหลุมได้เลย สะดวกกว่าพืชชนิดอื่นมาก

เมล็ดพันธุ์ที่ผ่านการบำรุงด้วยดินดำมีอัตราการงอกสูงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ อีกทั้งตอนเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์ ฉันยังพบว่าผลผลิตที่ได้น่าจะสูงขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียว

ยกตัวอย่างเช่นข้าวสาลี ตั้งแต่โตมาในชนบทหลายปี ฉันไม่เคยเห็นรวงข้าวสาลีที่ไหนใหญ่ขนาดนี้มาก่อน เมล็ดข้าวแน่นเต่งจนรวงถ่วงหนักอึ้ง คาดว่าผลผลิตต่อไร่น่าจะได้ถึงราวหนึ่งพันห้าร้อยชั่ง

ด้วยเหตุนี้ ตอนเพาะกล้าฉันจึงตั้งใจตักดินดำในลานบ้านมาใช้เป็นพิเศษ เพื่อช่วยเร่งการเจริญเติบโตและเพิ่มผลผลิตให้คุ้มค่าที่สุด

ฉันลงมือปลูกอย่างไม่รอช้า ธัญพืชแต่ละชนิดแบ่งแปลงปลูกพื้นที่ประมาณหนึ่งไร่ ส่วนที่ดินที่เหลือทั้งหมดก็ยกให้ข้าวโพด

เวลานี้ พื้นที่เพาะปลูกวงในของมิติที่มีอัตราเร่งเวลาห้าเท่ามีอยู่ราวสิบกว่าไร่ ส่วนวงนอกที่เป็นเวลาปกติมีอยู่ประมาณสามสิบไร่

พื้นที่วงนอกนี้ส่วนหนึ่งแบ่งไว้ปลูกไม้ผล อีกส่วนใช้กองเก็บเศษโลหะและวัสดุต่างๆ ส่วนที่เหลือยังคงว่างเปล่า เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคิดอีกทีว่าจะปลูกอะไรเพิ่มดี

การพรวนดินปลูกพืชในพื้นที่สิบกว่าไร่ใช้เวลาไปเต็มๆ กว่า 2 ชั่วโมง พลังจิตของฉันถูกใช้จนหมดเกลี้ยง เหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง

ฉันดื่มชาผลไม้ไปหนึ่งแก้ว กำลังเตรียมจะรีบนอนพักผ่อน แต่แล้วก็มีเสียงเคาะประตูแว่วมาจากห้องนั่งเล่น

ก๊อกๆ เสียงเคาะเป็นจังหวะดังขึ้น ฉันเงี่ยหูฟังครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าไม่ได้หูแว่วไปเองจึงลงจากเตียงแล้วเริ่มสวมเสื้อผ้า

5 นาทีผ่านไป ฉันเปิดประตูออกดูคนที่ยืนอยู่ข้างนอก ตอนได้ยินเสียงเคาะประตูก็รู้สึกคุ้นหูอยู่แล้ว และก็เป็นอย่างที่คิด เขาคือจวงเยี่ยน

ดึกดื่นป่านนี้ยังอุตส่าห์มาหา ไม่รู้ว่ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า

"คุณไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหมครับ" เสียงร้อนรนของชายหนุ่มดังขึ้น

พูดจบเขาก็กวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันงงเป็นไก่ตาแตก นี่เขาไปกินยาผิดขวดมาหรือไง

"ผมเห็นศพที่อยู่ข้างล่างกับรอยเลือดตรงโถงทางเดินแล้ว มีคนขึ้นมาหาเรื่องคุณเหรอ คุณไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม"

แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความร้อนรนและเป็นห่วง ฉันชะงักไปเล็กน้อย ทีแรกนึกว่าเขาจะมองว่าฉันโหดเหี้ยมเลือดเย็นเสียอีก ดูท่าฉันคงคิดมากไปเอง

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ สองแม่ลูกคู่นั้นคิดจะมาหาผลประโยชน์จากบ้านฉัน ฉันไม่มีทางปล่อยให้ใครมาล้ำเส้นความอดทนซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอก"

พูดจบฉันก็คอยสังเกตปฏิกิริยาของเขา จวงเยี่ยนไม่ได้คัดค้านสิ่งที่ฉันทำลงไป เพียงแต่อดเป็นห่วงความปลอดภัยของฉันไม่ได้เท่านั้น

จวงเยี่ยนเอ่ยขึ้น "คนพวกนั้นรนหาที่เอง แต่ยังไงคราวหน้าก็ใช้ปืนพกจัดการจากระยะไกลเถอะครับ อย่าเสี่ยงให้ตัวเองต้องเจ็บตัวเลย"

ฉันตอบรับ "รับทราบค่ะ!"

"ผมขนประตูนิรภัยมาให้บานหนึ่ง เดี๋ยวจะช่วยติดตั้งให้ครับ"

ฉันถึงกับพูดไม่ออก นี่ติดหนี้บุญคุณเขาเข้าอีกแล้ว

"ฉันมีประตูนิรภัยอยู่แล้วนี่คะ" ฉันว่าพลางชี้ไปยังประตูด้านในสุดซึ่งเป็นแผ่นโลหะหนาทึบ ดูแข็งแกร่งทนทานราวกับประตูตู้นิรภัยของธนาคารด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

ประตูบ้านฉันบานนี้ ถ้าไม่มีเครื่องตัดเหล็กขนาดใหญ่ก็อย่าหวังว่าจะพังเข้ามาได้ ฉันทุ่มเงินก้อนโตซื้อมันมาเชียวนะ

จวงเยี่ยนสังเกตเห็นประตูสองชั้นของบ้านฉันตั้งนานแล้ว เขาจึงอธิบายเพิ่ม "ผมดูแปลนชั้นของคุณแล้ว เราติดตั้งประตูนิรภัยเพิ่มที่ด้านนอกของประตูกันไฟได้อีกบาน จะปลอดภัยขึ้นมาก ส่วนประตูกันไฟตรงบันไดอีกฝั่งก็ใช้ปูนซีเมนต์กับเหล็กเส้นก่อปิดตายไปเลย ผมเตรียมวัสดุมาให้ครบแล้วครับ"

ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่านอกจากประตูบานนั้น ตรงหน้าลิฟต์ยังมีปูนซีเมนต์อีกหลายถุงพร้อมเครื่องมือช่างวางอยู่ แม้กระทั่งอิฐสำหรับก่อกำแพงและเหล็กเส้นเขาก็ขนมาให้เสร็จสรรพ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาขนของพวกนี้ขึ้นมาได้ยังไง

แต่ฉันก็ไม่คิดจะปฏิเสธความหวังดีของเขา การถูกคนมารบกวนเคาะประตูบ้านไม่เว้นแต่ละวันมันน่ารำคาญใจจริงๆ ถ้ากันคนพวกนั้นไว้ตั้งแต่ตรงโถงบันไดได้คงจะดีที่สุด

ทว่าการจะปิดตายพื้นที่ทั้งชั้นแบบนี้ ก็ต้องถามความเห็นของห้องข้างๆ ก่อน

ฉันเดินข้ามทางเชื่อมไปเคาะประตูห้อง 1501 ครู่เดียวหานลู่ก็เปิดประตูออกมา โดยมีป้าโจวที่สวมเสื้อผ้าหนาเตอะพันตัวมิดชิดเดินตามมาข้างหลัง

พอฉันบอกจุดประสงค์ ทั้งสองคนก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ แทบจะยกมือยกเท้าเห็นด้วยเสียด้วยซ้ำ ทั้งยังอาสาจะมาช่วยลงแรงอีกคนละไม้คนละมือ

พวกเราสามคนเดินไปสมทบกับจวงเยี่ยนที่หน้าประตูห้อง 1502 หลังจากปรึกษากันแล้ว พวกเราตกลงว่าจะก่อกำแพงปิดตายประตูกันไฟฝั่งนั้นก่อน ส่วนประตูนิรภัยจำเป็นต้องใช้สว่านเจาะพื้นและเพดานเพื่อฝังพุกยึดโครง ค่อยเริ่มทำพรุ่งนี้เช้าจะดีกว่า

ไม่ใช่เพราะกลัวคนจะมามุงดูหรอกนะ แต่ไม่อยากรบกวนคนอื่นมากกว่า การส่งเสียงดังรบกวนเวลานอนของคนอื่นโดยไม่จำเป็น นอกจากจะชวนให้หงุดหงิดรำคาญใจแล้ว ยังเสี่ยงต่อการสร้างความแค้นเคืองโดยใช่เหตุอีกด้วย

พวกเราสี่คนเริ่มลงมือก่อกำแพง อุณหภูมิข้างนอกหนาวจัดจนเกินไป ปูนซีเมนต์จึงต้องใช้น้ำร้อนจากในห้องผสมแล้วค่อยยกออกมา ไม่อย่างนั้นมันจะจับตัวแข็งเป็นก้อนในพริบตา

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ประตูฝั่งนั้นก็ถูกก่อปิดตายจนมิด จวงเยี่ยนยังคงฉาบปูนเก็บงานฝั่งที่ติดกับบันไดต่อ เดี๋ยวค่อยเดินอ้อมลงมาจากชั้น 16 เอาก็ได้ ยังไงชั้นบนก็ไม่มีคนพักอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาเห็น

ระหว่างที่รอ ฉันก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเดินกลับเข้าห้องไปหยิบตู้เชื่อมไฟฟ้ากับเครื่องสำรองไฟออกจากมิติ เตรียมจะเชื่อมปิดประตูลิฟต์ทั้งสองบานรวมถึงประตูกันไฟของห้องข้างๆ ให้สนิท ทีนี้ต่อให้คิดจะใช้กำลังพังเข้ามาก็ไม่มีทางทำลายได้ง่ายๆ แน่นอน

พอเห็นฉันยกเครื่องมือชิ้นใหญ่สองเครื่องออกมา หานลู่ก็รีบปรี่เข้ามาช่วย เธอเข้าใจความคิดฉันในทันที พร้อมกับแอบยกนิ้วโป้งให้อย่างรู้กัน

เราสองคนเพิ่งต่อสายประกอบเครื่องเสร็จ จวงเยี่ยนก็เดินลงมาจากชั้นบน เขาเข้ามารับงานต่อจากมือฉันเงียบๆ แล้วเริ่มลงมือเชื่อมเหล็กทันที

ฉันกำลังคิดจะเปิดดูคลิปสอนวิธีเชื่อมเหล็กอยู่พอดี พอเห็นแบบนี้ก็อดทึ่งไม่ได้ เขานี่รอบรู้สารพัดช่างจริงๆ เรื่องรอยเชื่อมจะสวยเนี้ยบไหมคงไม่ต้องพูดถึง แต่อย่างน้อยก็ปิดสนิทแน่นหนา ไร้รอยต่อช่องโหว่โดยสิ้นเชิง

เครื่องมือธรรมดาไม่มีทางงัดหลุดแน่ นอกเสียจากจะใช้เครื่องตัดเหล็กเท่านั้น ความปลอดภัยของชั้นนี้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว

ไหนๆ ก็เอาตู้เชื่อมออกมาแล้ว ติดตั้งประตูนิรภัยต่อให้เสร็จเรียบร้อยไปเลยดีกว่า

ประตูนิรภัยเป็นลูกกรงเหล็กล้วน เสาเหล็กตันกับแผ่นเหล็กรวมกันหนักตั้งร้อยกว่ากิโลกรัม ไม่รู้ว่าเขาไปสรรหามาจากไหน

พอเปิดเครื่อง จวงเยี่ยนก็เชื่อมขอบโครงรอบประตูสแตนเลสเข้ากับวงกบประตูกันไฟ พรุ่งนี้แค่เจาะรูเพิ่มสำหรับลงกลอนพื้นกับเพดานก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

ฉันรับกุญแจมาแล้วแบ่งให้ห้องข้างๆ ไปสองดอก ก่อนจะบอกให้พวกเธอรีบกลับไปพักผ่อน

จวงเยี่ยนช่วยฉันขนเครื่องมือทั้งหมดกลับเข้าไปในบ้าน พอเตรียมจะเอ่ยปากลา จู่ๆ เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

"อีกสักพัก ผมจะหาวัสดุมาปิดช่องทางเดินเชื่อมด้วย แล้วก็…พรุ่งนี้ผมต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ ช่วงนี้คงไม่ได้แวะมา คุณอยู่บ้านก็ระวังตัวด้วยล่ะ พยายามอย่าออกไปไหนนะ"

ฉันตอบรับส่งๆ ไป พอคิดดูอีกทีก็ตัดสินใจไม่บอกเขาเรื่องที่วางแผนจะออกไปข้างนอกพรุ่งนี้

ชายหนุ่มราวกับมองทะลุความคิดเล็กๆ ของฉัน แต่เขาก็ไม่ได้ขัดอะไรอีก "แม่หนูห้องข้างๆ ฝีมือใช้ได้ ถ้าพวกคุณจับคู่ไปด้วยกันน่าจะปลอดภัยกว่า อย่าลืมพกปืนติดตัวไปด้วยล่ะ"

ความห่วงใยที่ส่งมาไม่ขาดสายของเขาทำให้ฉันตั้งรับไม่ทัน ในวันสิ้นโลกตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันชินชากับการอยู่คนเดียวมาตลอด จู่ๆ มีใครบางคนก้าวเข้ามาในชีวิตด้วยท่าทีเผด็จการแบบนี้ ทำเอาฉันทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

สุดท้ายทำได้เพียงตอบรับว่า "รับทราบค่ะ" ก่อนจะรีบผลุนผลันหนีกลับเข้าห้องทันที