บทที่ 90 ดอกเบี้ย

โครงสร้างภายนอกเสร็จเรียบร้อยไปเป็นส่วนใหญ่ ต่อไปก็เป็นการตกแต่งภายในที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม

เริ่มจากปูพื้นไม้แบบถอดประกอบได้ จากนั้นติดตั้งและยึดเครื่องเล่นกับของเล่นต่างๆ เข้ากับด้านในตู้คอนเทนเนอร์ ตรงจุดที่ค่อนข้างอันตรายก็ติดยางกันกระแทกตามมุมและฟองน้ำกันกระแทก

ปราสาทเป่าลม สวนตัวต่อ ม้าหมุน สไลเดอร์ โครงปีนป่าย ชิงช้า บ่อบอล…

ในที่สุดเธอก็ทำตามความปรารถนาได้สำเร็จ เนรมิตสวนสนุกสำหรับเด็กให้โม่โม่ได้แล้ว!

แสงสว่างนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามา ภายในห้องอบอวลไปด้วยไอแดดอันอบอุ่น

ชั้นสองยิ่งเรียบง่ายกว่าเดิม ปูพื้นไม้ตลอดทั้งระเบียงและห้องนอน แล้วจัดวางเฟอร์นิเจอร์ไม้จริงกับเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กอีกไม่กี่ชิ้น แขวนผ้าม่านเข้าไปก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ยังเหลือพื้นไม้อีกไม่น้อย เธอจึงนำไปปูทับผ้าใบกันน้ำตรงหน้าประตูชั้นหนึ่งด้วย ช่วยให้เดินเข้าออกสะดวกขึ้นมาก

พอยืนทอดสายตามองไกลๆ จากตรงระเบียง ทิวทัศน์ช่างงดงามจับใจจริงๆ

ในมิติไม่มีฝนตก เธอจึงจัดวางโซฟา โต๊ะน้ำชา และตู้ข้างเตียงได้อย่างสบายใจไร้กังวล มุมนี้เหมาะแก่การนั่งจิบชายามบ่ายเป็นที่สุด

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ห้องนอนในเรือนสามชั้นคงหมดความสำคัญไปแน่ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ใครใช้ให้โม่โม่ทำกิจกรรมได้แค่ตรงนี้ล่ะ!

เธออยากเลือกใช้ชีวิตอยู่กับโม่โม่มากกว่า นานๆ ทีค่อยแวะไปผ่อนคลายกับเก้าอี้นวดและอ่างอาบน้ำที่ห้องนอนฝั่งนั้นก็ยังได้ ไม่เสียเวลาทั้งสองทาง

วิวสวยขนาดนี้ หากไม่ได้กินมื้อใหญ่อร่อยๆ คงน่าเสียดายแย่!

เสิ่นหว่านพาโม่โม่เข้ามาในมิติ แล้วปรากฏตัวขึ้นตรงระเบียงชั้นสองทันที

“ว้าว! มะม้า บ้านใหม่!”

เธอยิ้มพลางลูบศีรษะเจ้าตัวอ้วนกลม “โม่โม่ชอบที่นี่ไหม ถ้าชอบ ต่อไปพวกเรามาเล่นที่นี่บ่อยๆ ดีไหมลูก? แต่ว่านะ นี่เป็นฐานทัพลับของหม่าม้ากับหนู ห้ามไปบอกคนอื่นเด็ดขาดเลยนะ!”

เสิ่นโม่โม่เบิกตากลมโตไร้เดียงสา “คุณอาจวง ก็ไม่ได้เหรอคับ?”

เสิ่นหว่านย่อตัวลง สบตาเขาตรงๆ “ไม่ได้จ้ะ ถ้าหนูบอกคนอื่น จะไม่ได้มาเล่นที่ฐานทัพลับนี้อีกเลยนะ!”

เสิ่นโม่โม่รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับหม่าม้าเพื่อสัญญา

“เกี่ยวก้อย สัญญา ร้อยปีไม่เปลี่ยน! ใครโกหกเป็นหมูอ้วน!”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เสิ่นโม่โม่ไม่เคยเอ่ยถึงสิ่งของใดๆ ในมิติต่อหน้าเธอเลย

เธอเคยลองทดสอบดูแล้ว พบว่าความทรงจำเกี่ยวกับมิติของโม่โม่เลือนรางมาก หรือกระทั่งเขาจะมองข้ามมันไปเองโดยอัตโนมัติ เธอคิดว่านี่คงเป็นกลไกการปกป้องตัวเองรูปแบบหนึ่งของมิติ

แต่เพื่อความรอบคอบปลอดภัย เธอจึงยังต้องทำข้อตกลงกับเจ้าตัวเล็กเอาไว้ก่อน ถึงอย่างนั้น ส่วนใหญ่เสิ่นโม่โม่ก็อยู่กับเธอตลอดเวลา ได้สัมผัสพูดคุยกับคนนอกน้อยมากอยู่แล้ว

เสิ่นหว่านอุ้มเจ้าตัวอ้วนกลมขึ้นมานั่งบนโซฟาตรงระเบียง “ที่นี่วิวดีขนาดนี้ วันนี้เรากินมื้อเย็นกันตรงนี้นะลูก พอกินเสร็จแล้ว พวกเรามาช่วยกันจัดบ้านใหม่ ดีไหม?”

เธอยังมีเรื่องเซอร์ไพรส์อีกอย่างที่ยังไม่ได้บอกเจ้าตัวเล็ก รอให้กินข้าวเสร็จก่อนแล้วค่อยพาเขาลงไปเล่นที่ชั้นล่าง

อุณหภูมิในมิติกำลังสบาย เสิ่นหว่านนำอาหารสองสามอย่างที่เคยแพ็กมาจากโรงแรมออกมา

ไข่ตุ๋นปูดำ เป็ดปักกิ่ง ซุปเต้าหู้เห็ดรวม และกุ้งผัดหน่อไม้ฝรั่ง ส่วนอาหารหลักก็กินพวกธัญพืชไม่ขัดสีอย่างเผือก มันเทศ และข้าวโพด

การได้นั่งกินข้าวมื้อค่ำกลางแจ้งให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจริงๆ เธอไม่จำเป็นต้องเปิดซีรีส์ดูแก้เบื่อเลยด้วยซ้ำ สภาพแวดล้อมที่ชวนให้เจริญหูเจริญตาแบบนี้ทำให้เธอเจริญอาหารขึ้นมาทันตาเห็น

พอกินเสร็จก็จูงเสิ่นโม่โม่ไปช่วยกันจัดห้องนอน

ปูผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวม วางตุ๊กตาตัวเล็กลงไปสองสามตัว จากนั้นก็นำไม้ประดับและของตกแต่งมาตั้งไว้ในห้อง เพื่อให้ทั้งห้องดูอบอุ่นขึ้นมาหน่อย

ข้างระเบียงมีบันไดที่ทำขึ้นมาเอง พอเดินลงไปตามบันไดนี้ ก็จะเข้าไปใน "สนามเด็กเล่น" ชั้นหนึ่งได้

เสิ่นโม่โม่มองสนามเด็กเล่นสุดหรูแห่งนี้แล้วก็ส่งเสียงร้อง "ว้าว ว้าว" ออกมาไม่หยุด

พื้นที่ทั้งชั้นกว่าหนึ่งร้อยตารางเมตรเต็มไปด้วยเครื่องเล่นและของเล่นนานาชนิด ใหญ่กว่าตรงห้องนั่งเล่นก่อนหน้านี้มากโข

เจ้าตัวเล็กแทบจะอดใจไม่ไหวรีบเข้าไปตรวจรับของขวัญทันที ถือว่าพอดีให้เขาได้ออกกำลังกายย่อยอาหารหลังอิ่มท้อง

แน่นอนว่าไม่ลืมที่จะเรียกเสี่ยวไอ้มาช่วยเลี้ยงลูก เรื่องที่ต้องอาศัยความเป็นมืออาชีพก็ต้องปล่อยให้มืออาชีพจัดการไป

ยังดีที่เสี่ยวไอ้เป็นแค่หุ่นยนต์อัจฉริยะ ไม่อย่างนั้นคงมีประท้วงกลับมาสักประโยคว่า "ถามจริง มีมารยาทบ้างไหมเนี่ย!"

เมื่อไม่ต้องเหนื่อยเลี้ยงลูก เสิ่นหว่านที่สบายตัวไปทั้งร่างก็นั่งจิบชาอยู่ตรงระเบียง พลางต้องคอยออกไปดูเป็นระยะๆ ว่ามีใครมาตามหาเธอหรือไม่

ถ้าหากในมิติสามารถมองเห็นสถานการณ์ข้างนอกได้ก็คงดี เธอจะได้ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้

เวลาทุ่มกว่า เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้ติดต่อจวงเยี่ยน ไม่รู้ว่าเขากลับมาหรือยัง

พอออกจากมิติมาได้ก็ใช้วิทยุสื่อสารเรียก "จวงเยี่ยน คุณกลับมาหรือยังคะ ฉันมีเรื่องจะรบกวนคุณหน่อยค่ะ"

ไม่นานก็มีเสียงของชายหนุ่มตอบกลับมา "ถึงบ้านแล้วครับ เมื่อกี้ไปเคาะห้องคุณแล้วไม่มีใครตอบ นึกว่าคุณหลับไปแล้ว"

เสิ่นหว่านรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เธออยู่ในมิติจึงย่อมไม่ได้ยินเสียงอะไรอยู่แล้ว "พอดีใส่หูฟังอยู่น่ะค่ะเลยอาจจะไม่ได้ยิน คุณรอแป๊บหนึ่งนะคะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปหา"

พูดจบเธอก็วางสาย แล้วเริ่มหยิบเสื้อผ้ามาสวมเพื่อขึ้นไปข้างบน ก่อนไปก็ค้นเอาบัตรแต้มใบนั้นออกมาจากมิติแล้วพกติดตัวไปด้วย

ตรงโถงลิฟต์มีบันไดพับเชื่อมระหว่างชั้น 15 กับชั้น 16 เธอปีนขึ้นไปก็พบว่าจวงเยี่ยนกำลังยืนรออยู่ที่หัวบันไดพอดี

เมื่อเห็นเธอปีนขึ้นมา จวงเยี่ยนก็ยื่นมือออกไปหมายจะช่วยพยุง เสิ่นหว่านลังเลอยู่เพียงวินาทีเดียว ก่อนจะยื่นมือไปให้เขาจับอย่างเปิดเผยจริงใจ

ความเหนียมอายกระมิดกระเมี้ยนไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในนิสัยของเธออยู่แล้ว

จวงเยี่ยนพาเธอเดินเข้าไปในห้องนอนเล็ก ห้องนี้ถูกดัดแปลงเป็นห้องนั่งเล่น ครั้งล่าสุดที่เธอมาก็คือตอนมากินข้าวฉลองขึ้นบ้านใหม่

เสิ่นหว่านเปิดประเด็นตรงๆ ทันที "เมื่อบ่ายฉันออกไปข้างนอกมาค่ะ ไปแลกแต้มมาได้นิดหน่อย เลยอยากรบกวนให้คุณช่วยซื้อพวกอาวุธร้อนให้หน่อย"

พูดจบก็ยื่นบัตรแต้มไปให้ใบหนึ่ง จวงเยี่ยนเองก็เดาจุดประสงค์ของเธอได้ตั้งนานแล้ว "พรุ่งนี้ผมจะไปยื่นเรื่องให้ คุณอยากได้แบบไหนล่ะ?"

"ปืนพก ปืนกลมือ ระเบิดควัน ระเบิดมือ อะไรพวกนี้ค่ะ คุณดูตามความเหมาะสมแล้วกันนะคะ ได้เยอะเท่าไรยิ่งดี ในนี้มีอยู่สี่ล้านแต้ม ใช้ให้หมดเลยก็ได้ค่ะ!"

จวงเยี่ยนมองหน้าเธออย่างจริงจัง น้ำเสียงคำพูดแบบนี้ทำไมฟังดูเหมือนพวกเสี่ยสายเปย์ที่พร้อมทุ่มเงินไม่อั้นเลยล่ะ!

"เศรษฐีหน้าใหม่ที่คนในฐานพูดถึงกันให้แซ่ดเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ก็คือคุณใช่ไหมล่ะ!" จวงเยี่ยนเอ่ยถาม

ได้ยินเขาพูดแบบนี้ เสิ่นหว่านก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เดิมทีเธอก็ไม่ได้คิดจะปิดบังเขาได้อยู่แล้ว การพรางตัวที่เธอทำไปก็แค่เพื่อหลบเลี่ยงการรังควานจากพวกขั้วอำนาจภายนอกเท่านั้น

เสิ่นหว่านตอบ "ของพวกนั้นฉันบังเอิญไปเจอมาน่ะค่ะ ฉันเอาไปซ่อนไว้ข้างนอกหมดแล้ว ในเมื่อพวกคุณต้องการวัตถุดิบ ส่วนฉันต้องการอาวุธร้อน ก็ถือว่าต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ วินวินทั้งสองฝ่ายค่ะ"

หางตาของจวงเยี่ยนกระตุก ผู้หญิงคนนี้ใจกล้าเกินไปแล้ว ถึงขนาดกล้ามาวางแผนหาผลประโยชน์กับทางกองทัพ "จำนวนมันเยอะเกินไป ผมคงช่วยคุณแลกได้แค่แบบทยอยแลกทีละชุด ไม่อย่างนั้นจะไปสะดุดตาพวกเบื้องบนของกองทัพใหญ่เข้า"

เสิ่นหว่านพยักหน้าพลางยิ้มแป้น "ไม่มีปัญหาค่ะ คุณค่อยๆ ทยอยทำไปเถอะ ของที่แลกกลับมาได้ฉันแบ่งให้คุณสองส่วน!"

ทั้งสองคนคุยกันอย่างถูกคอ ขณะที่เสิ่นหว่านกำลังจะเดินลงบันไดกลับห้อง พอหันหลังกลับไปก็เห็นจวงเยี่ยนอุ้มกล่องลังหลายใบเดินตามหลังเธอมา

เสิ่นหว่านถาม "คุณจะทำอะไรน่ะ?"

จวงเยี่ยนตอบ "ขอเก็บดอกเบี้ยหน่อยครับ เอาเสบียงพวกนี้ไปฝากไว้ที่บ้านคุณ บ้านคุณอุ่นกว่า"

เสิ่นหว่าน "…"

คนคนนี้ถ้าคิดจะเอาของมาให้เธอ ก็ไม่เห็นต้องสรรหาสารพัดวิธีมาอ้างขนาดนี้เลย!

ผ่านไปสิบกว่านาที ในห้องนั่งเล่นก็มีกล่องจัดระเบียบเพิ่มขึ้นมาอีกสิบกว่าใบ ทั้งหมดเป็นของที่เขาทะยอยยกขนลงมาให้

รอจนจวงเยี่ยนกลับไปแล้ว เธอถึงได้เปิดกล่องออกดู ให้ตายสิ ทั้งหมดเป็นยาอัดแน่นเต็มไปหมด แถมยังเป็นบรรจุภัณฑ์ที่ปิดผนึกอย่างดีไม่เคยแกะเลยสักชิ้น

ครั้งก่อนตอนไปบ้านเขา เธอเห็นว่ามีเสบียงกองไว้เต็มห้องจริงๆ เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะกักตุนยาไว้เยอะขนาดนี้

ในเมื่อเขาไว้ใจเธอ เช่นนั้นก็ช่วยเขาเก็บเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน!