บทที่ 91 อาวุธปืนและระเบิด

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เสิ่นหว่านยังหลับสบายอยู่ในห้วงฝัน จวงเยี่ยนก็เดินทางไปถึงห้องทำงานของผู้บัญชาการประจำค่ายทหารแล้ว

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู จวงเยี่ยนทำความเคารพตามระเบียบทหารอย่างเป๊ะปัง "สวัสดีครับผู้บัญชาการ!"

จากนั้นเขาก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงาน โจวจวินหลี่ที่กำลังตรวจเอกสารเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง "ไอ้เด็กเวร มีเรื่องอะไรก็ว่ามา!"

เจ้าเด็กจวงเยี่ยนคนนี้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีศักยภาพการรบเดี่ยวแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในรอบหลายปี และเขาก็ฟูมฟักสั่งสอนมากับมือตลอดหลายปีนี้ หากไม่ใช่เพราะนิสัยเสียที่ทำอะไรไม่ไว้หน้าใคร ป่านนี้คงไม่ได้เป็นแค่รองผู้บังคับการกรมหรอก

จวงเยี่ยนเห็นผู้บัญชาการโจวอารมณ์บูดใส่ก็ไม่แปลกใจ "ผู้บัญชาการครับ ผมอยากจะขอใช้สิทธิ์ส่วนตัวแลกเปลี่ยนอาวุธชุดหนึ่ง เลยมาเรียนให้ท่านทราบล่วงหน้า เผื่อวันหน้าจะมีใครเอาเรื่องนี้มาเล่นงานผม"

ผู้บัญชาการโจวหยุดมือ มองหนุ่มหล่อตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ "เดี๋ยวนี้ไม่ลงมือก่อนค่อยรายงานแล้วรึ รู้จักมาบอกฉันล่วงหน้าเสียด้วย แกจะเอาอาวุธไปทำอะไร กรมสรรพาวุธแจกให้แกไม่พอใช้หรือไง"

จวงเยี่ยนรู้สึกผิดเล็กน้อยอยู่ในใจ "เป็นเพื่อนของผมคนหนึ่งน่ะครับ อยากใช้ช่องทางแลกเปลี่ยนภายใน แต่ท่านวางใจได้ เธอใช้เพื่อป้องกันตัวเท่านั้น ไม่เป็นภัยต่อสังคมแน่นอน"

พูดจบก็ยื่นบัตรแต้มใบหนึ่งไปให้ "ผมรู้ว่าการแลกเปลี่ยนภายในต้องมีสัดส่วนแต้มผลงานทหารด้วย ในบัตรนี้มี 4 ล้านแต้ม บวกกับแต้มผลงานทหารในบัญชีของผมอีก 10,000 แต้ม ขอแลกเป็นอาวุธทั้งหมดครับ"

ผู้บัญชาการโจวยิ้มมุมปาก "ฉันว่าดูไม่เหมือนเพื่อนธรรมดาแล้วมั้ง แกเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาตั้งกี่ปี มีแต้มผลงานทหารแค่หมื่นนิดๆ ดันยอมควักออกมาหมดไม่เสียดายสักนิด! ได้ยินว่าช่วงก่อนแกย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ก็เพราะเพื่อนคนนี้ด้วยใช่ไหม"

จวงเยี่ยนเริ่มทำตัวเป็นนกกระทา ก้มหน้าหุบปากเงียบกริบ ทำเอาผู้บัญชาการโจวโมโหจนอกแทบระเบิด

ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้บีบคั้นเขา "ได้ยินว่าเมื่อวานศูนย์แลกเปลี่ยนรับซื้อโลหะหายากมาได้เพียบ ช่วยแก้ปัญหาไฟลนก้นของโรงงานสรรพาวุธไปได้ เห็นแก่เรื่องนี้ฉันจะยอมเปิดข้อยกเว้นให้สักครั้ง!"

พูดจบก็เซ็นใบอนุมัติส่งให้ "แกไปเลือกเอาเอง แบ่งไปรับสามรอบ อย่าให้กองบัญชาการใหญ่มาหาเรื่องฉันได้ล่ะ"

จวงเยี่ยนรับใบอนุมัติแล้วหมุนตัวเดินออกไปทันที ไม่สนใจผู้บังคับบัญชาเก่าที่ถูกกวนจนหนวดกระดิกอยู่ข้างหลังแม้แต่น้อย

ทว่าขิงก็ยังแก่กว่าขมิ้น ผู้บัญชาการโจวเอ่ยลอยๆ ตามหลังมาประโยคหนึ่ง "คราวหน้าพาแฟนแกมาให้ฉันดูตัวด้วยล่ะ!"

จวงเยี่ยนชะงักด้วยความหงุดหงิด ปิดประตูดังปัง แฟนที่ไหนกัน เรื่องยังไม่ไปถึงไหนเลย คนคนนี้ชอบพูดสะกิดต่อมอยู่เรื่อย! แทงใจดำชะมัด!

เสิ่นหว่านไม่มีทางรู้เลยว่าเวลาผ่านไปแค่วันเดียว ข้อมูลของตัวเองจะถูกสืบจนทะลุปรุโปร่ง ไม่ควรเข้าใกล้พวกทหารพวกนี้จริงๆ เจ้าเล่ห์เขี้ยวลากดินกันทุกคน

ภายในห้องนอน เสิ่นหว่านกำลังนั่งกินมื้อเช้าเป็นเพื่อนเสิ่นโม่โม่ มื้อนี้มีบะหมี่ชาฉาซีฟู้ดคู่กับหอยนางรมทอด และขนมม่านเจียนเกาไส้เผือกกวน

กินๆ อยู่ จู่ๆ เธอก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ทั้งที่ประตูหน้าต่างก็ปิดสนิท ลมพัดเข้าไม่ได้สักนิด ใครแอบนินทาเธออีกล่ะเนี่ย

ทางด้านจวงเยี่ยน หลังจากถูกผู้บังคับบัญชาแซวเอาดื้อๆ เขาก็ไม่ใช่พวกยอมเสียเปรียบ คว้าใบอนุมัติแล้วมุ่งหน้าไปยังคลังสรรพาวุธทันที

เขาเจาะจงเลือกอาวุธสมรรถนะสูงที่เพิ่งวิจัยและพัฒนาขึ้นมาใหม่ล่าสุดก่อนเลย มีทั้งปืนกลมือ ระเบิดทำลายล้างขนาดมินิ แก๊สน้ำตา เอ็ม 7 และอื่นๆ อีกเพียบ ทำเอาผู้บัญชาการโจวที่มารู้เรื่องทีหลังถึงกับพูดไม่ออกด้วยความเจ็บใจ

พอสองรอบหลังที่จวงเยี่ยนไปแลกของอีก จึงถูกแจ้งว่าเลือกได้แค่อาวุธรุ่นมาตรฐานเท่านั้น ทว่ายังนับว่าดีที่รอบแรกเขาไม่ออมมือเลยแม้แต่นิดเดียว

สุดท้ายจึงได้เลือกพวกปืนพกธรรมดา กระสุน เสื้อเกราะกันกระสุน และหมวกนิรภัยมาแทน

ในยุควันสิ้นโลก อาวุธนับเป็นของที่มีราคาสูงที่สุด แต้ม 4 ล้านดูเหมือนจะเยอะมาก แต่พอแลกเป็นอาวุธแล้วกลับได้มาไม่เท่าไร รวมทั้งหมดมีเพียง 4 ลัง จวงเยี่ยนต้องทยอยขนกลับมาให้เธอหลายรอบ

เสิ่นหว่านเป็นคนรักษาคำพูด เธอแบ่งให้จวงเยี่ยนไปหนึ่งลัง ทว่าเขาไม่ยอมรับไว้

เมื่อรู้ว่าหมอนี่หัวรั้นเหมือนลา เธอก็ไม่เซ้าซี้ต่อ พอตกดึกจึงค่อยเก็บทุกอย่างเข้ามิติไปพร้อมกัน ถือเสียว่าช่วยเขาเก็บไว้ก็แล้วกัน

ข่าวเรื่องจุดแลกเปลี่ยนของค่ายทหารแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ผู้รอดชีวิตจำนวนไม่น้อยเริ่มรวมกลุ่มกันออกไปหาเสบียงและสิ่งของ

โลหะ เชื้อเพลิง หรือสิ่งของจำพวกนี้ที่หามาได้ ล้วนนำมาแลกเป็นแต้มหรือเสบียงได้ที่จุดแลกเปลี่ยน

แถวชุมชนพักอาศัยเริ่มมีพ่อค้าคนกลางหน้าใหม่ผุดขึ้นมา ตลาดเริ่มกลับมาหมุนเวียน ชีวิตของผู้รอดชีวิตก็กระเตื้องขึ้นไม่น้อย

เรื่องราวค่อยๆ พัฒนาไปจนกระทั่งอาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งใกล้กับค่ายทหารได้กลายสภาพเป็นตลาดการค้าเสรี

ตึกแห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวาง ทั้งยังบังลมหนาวและหิมะได้เป็นอย่างดี ที่สำคัญคืออยู่ใกล้ค่ายทหารมาก ระบบรักษาความปลอดภัยจึงยอดเยี่ยมหายห่วง

พ่อค้าที่มีของในมือหรือผู้รอดชีวิตที่อยากแลกเปลี่ยนสิ่งของ ต่างพากันมาตั้งแผงในตึกเพื่อเสี่ยงโชคดู

โดยปกติแล้วทุกคนจะใช้วิธีนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนกัน แต่หากเจอคนที่อยากใช้แต้มซื้อ ก็ต้องลงไปทำรายการที่จุดรูดบัตรชั่วคราวชั้น 1 ซึ่งเป็นจุดที่ทางค่ายทหารจัดตั้งขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้ประชาชนโดยเฉพาะ

นานๆ ครั้งเสิ่นหว่านกับหานลู่จะแวะมาเดินเล่นดูว่าพอจะมีของที่มีประโยชน์อะไรบ้าง แต่ตามปกติแล้วทั้งสองคนมักจะคลาดเวลากันเสมอ

ทว่าวันนี้ช่างประจวบเหมาะ บังเอิญเจอกันที่หน้าประตูห้องพอดี จึงตกลงว่าจะไปเป็นเพื่อนกัน

ที่บ้านมีป้าโจวคอยดูแลอยู่ คงไม่มีปัญหาอะไร อีกอย่างเธอก็พกวิทยุสื่อสารติดตัวไปด้วย ระยะทางแค่นี้ หากมีเรื่องอะไรก็ยังติดต่อกันได้ทันท่วงที

เสิ่นหว่านเองก็ไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านมาร่วมครึ่งเดือนแล้ว อีกทั้งใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนเต็มที จึงอยากออกมาเดินดูและกักตุนของสำหรับช่วงปีใหม่ไปด้วยในตัว

"เสิ่นหว่าน โม่โม่อยู่บ้านคนเดียวจะไม่เป็นไรเหรอ เธอวางใจได้ยังไงน่ะ" หานลู่กระซิบถาม

เสิ่นหว่านคิดในใจ เจ้าตัวเล็กกำลังเพลินกับการให้อาหารสัตว์ปีกอยู่ในมิติต่างหาก มีอะไรให้ต้องห่วงกันล่ะ

แต่เพราะหานลู่ไม่รู้เรื่องนี้ เธอจึงต้องเอ่ยแก้ต่างไป "เขาหลับไปแล้วล่ะ คงไม่ตื่นขึ้นมาอีกสักสองชั่วโมงแน่ ฉันออกมาเดินแป๊บเดียวก็กลับแล้ว อีกอย่าง พอตื่นมาเขาก็เล่นคนเดียวได้ ไม่ต้องกังวลหรอก"

ระหว่างคุยกัน ทั้งคู่ก็เดินเข้ามาถึงชั้น 1 ของตลาดแลกเปลี่ยน ผ่านไปแค่ครึ่งเดือน เสิ่นหว่านรู้สึกว่าที่นี่เปลี่ยนไปมากทีเดียว

คนมาตั้งแผงมีเยอะขึ้น จากเดิมที่มีแค่ชั้นเดียว ตอนนี้ขยายไปเป็นสามชั้นแล้ว ซ้ำของที่นำมาวางขายก็หลากหลายขึ้นมาก

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรหดอดทนที่สุดจริงๆ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากแค่ไหน ก็ยังดิ้นรนหาวิธีเอาชีวิตรอดกันจนได้

เสิ่นหว่านกับหานลู่สะพายกระเป๋ากันน้ำกลับมาไว้ด้านหน้า แม้ความปลอดภัยที่นี่จะดีกว่าข้างนอกมาก แต่พวกโจรขโมยมือไวก็ยังมีให้เห็นเรื่อยๆ

ภายในกระเป๋าใส่ของที่จะเอามาใช้แลกเปลี่ยน ทั้งคู่ไม่ชินกับการแลกเปลี่ยนด้วยแต้ม เพราะทั้งเสียเวลาและยุ่งยาก

เสิ่นหว่านกวาดตามองสินค้าบนแผงไปพลาง คอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวไปด้วย เผื่อจะมีใครคิดลอบโจมตี

เธอสังเกตเห็นว่า สิ่งที่หานลู่สนใจส่วนใหญ่จะเป็นพวกเครื่องมือช่างและวัสดุต่างๆ พอเจอชิ้นที่ถูกใจเข้าหน่อยก็จะยอมควักของแลกซื้อมาบ้าง

เทียบกับหานลู่แล้ว ตัวเธอเองกลับเหมือนมาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมายเสียมากกว่า

แผงข้างหน้าวางขายเครื่องจักรกลขนาดเล็กบางอย่าง เธอจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ พบว่ามีทั้งเครื่องทำขนมปัง เครื่องทำบะหมี่ เครื่องสกัดน้ำมันอัตโนมัติ และอีกหลายอย่าง

เธอเล็งเครื่องทำบะหมี่กับเครื่องสกัดน้ำมันที่เป็นของใหม่เอี่ยมไว้สองสามเครื่อง ของพวกนี้ในมิติของเธอยังไม่มี พอดีจะได้เอาไปเสริมให้ครบครัน

ติดแค่ว่าถ้าซื้อตอนนี้คงถือพะรุงพะรังน่าดู เธอเลยกะว่ารอเดินเสร็จขากลับค่อยแวะมาซื้อ อย่างไรเสียเครื่องพวกนี้ก็ขายไม่ออกในเวลาอันสั้นอยู่แล้ว

หานลู่ซื้อท่อหดความร้อนกับเทปไมกามาจำนวนหนึ่ง และยังมีของกระจุกกระจิกอีกสองสามชิ้นที่เธอไม่รู้จัก เป็นแม่สาวที่รักการค้นคว้าวิจัยจริงๆ

เรื่องทางเทคนิคพวกนี้เธอไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร เดินตามหลังเด็กหัวกะทิเพื่อรอเก็บตกของดีคงจะเข้าท่ากว่าเยอะ!